Οι παλαιότεροι σίγουρα θα θυμούνται εκείνη την επική ταμπελίτσα που σε καλωσόριζε σε ταβέρνες, κουτούκια ή καφενεία. «Ο παίζων χάνει και ο πίνων μεθά»!  Κανόνας απαράβατος. Αν παίξεις, θα χάσεις. Αν πιεις, στην καλύτερη για σένα θα ζαλιστείς και θα «κάνεις κεφάλι». Οποιοσδήποτε ισχυρίζεται το αντίθετο είναι απλά ψεύτης.

Αλλά ας επικεντρωθούμε στο δεύτερο σκέλος, αυτής της… σοφής κουβέντας. Η ταμπελίτσα, επί της ουσίας προειδοποιούσε, πως το κέφι μπορεί να σε παρασύρει, να πιεις δυο ποτηράκια παραπάνω και μετά να τα βλέπεις όλα διπλά. Οπότε, αν δεν σου αρέσει αυτή η εξέλιξη, τότε θα ήταν καλύτερο να μην πιεις.

Τι γίνεται, όμως, με αυτούς που πέφτουν με τα μούτρα στο αλκοόλ χωρίς να τους ενδιαφέρει το μετά; Η αλήθεια είναι πως αυτοί είναι μια ειδική κατηγορία. Προφανέστατα κάνουν κακό στον εαυτό τους. Υπάρχουν, όμως, και οι περιπτώσεις που πάνω στην ανάγκη τους για ένα ισχυρό ποτό, δημιουργούν διάφορα κοκτέιλ – δυναμίτες και τ’ αφήνουν ως… παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.

Μια τέτοια περίπτωση έχει άρωμα και γεύση από ρούμι και σήμερα, περισσότερα από 90 χρόνια μετά τη δημιουργία του, επιστρέφει δυναμικά και κατακτά και πάλι τις νύχτες. Αν το δοκιμάσεις και πιεις ένα, άντε δυο, είσαι… κυριλέ. Αν το παραξηλώσεις, όμως, και πας να το παίξεις μέγας πότης στην παρέα σου τότε το πιθανότερο είναι πως στο τέλος της βραδιάς, θα την πατήσεις.

Ένα κοκτέιλ με βαριά ιστορία

Βρισκόμαστε λίγο πριν τα μισά της δεκαετίας του 1930. Στο Χόλιγουντ ένας περίεργος τύπος ονόματι Έρνεστ Ρέιμοντ Μπόμοντ Γκαντ γνωστός στην πιάτσα και ως «Don the Beachcomber», αποφασίζει να ανοίξει ένα μπαρ με έντονο το πολυνησιακό στοιχείο.

Δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο. Μια «τρύπα» που συνολικά χωρούσε 25-30 ανθρώπους. Έμελλε, ωστόσο, όχι απλά να γίνει γνωστό και στέκι ακόμα και για διασημότητες όπως ο Φρανκ Σινάτρα, που είχε πάντα το δικό του τραπέζι να τον περιμένει, αλλά να δημιουργήσει μια ολόκληρη κουλτούρα σχετικά με τα κοκτέιλ, την λεγόμενη σήμερα «tiki κουλτούρα».

Ο «Don the Beachcomber», λοιπόν, υπηρετούσε στο πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ και στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης ήταν ένας από τους πιο γνωστούς bootlegger, ένας από αυτούς που μετέφεραν παράνομα αλκοόλ. Όταν η απαγόρευση τελείωσε αποφάσισε να ανοίξει αυτό το μικρό μπαρ και να μεταφέρει εκεί τις γνώσεις του

Ο θρύλος για το πώς δημιουργήθηκε το ποτό που θα τον έκανε διάσημο στα πέρατα της γης, είναι εντυπωσιακός καθώς κρύβει διάφορες ωραίες ιστορίες. Μια από αυτές, ωστόσο, είναι που πάντα κλέβει τις εντυπώσεις και έχει επικρατήσει.

Σύμφωνα με αυτή, λοιπόν, μια νύχτα ένα μεγαλοστέλεχος γνωστής εταιρείας έχει πάει στο μπαρ. Αρχίζει τα ποτά και σύντομα η περιεκτικότητα του αλκοόλ στο αίμα του χτυπάει κόκκινα. Κάπου μέσα στη θολούρα του θυμάται πως την επόμενη ημέρα έχει ένα σημαντικό meeting και πανικοβάλλεται.

Ο  Έρνεστ του λέει πως έχει το «μυστικό» για τον κάνει να νιώσει καλύτερα και να ξεπεράσει γρήγορα το hungover. Ο πελάτης ικανοποιημένος δέχεται και αφού πίνει δυο από αυτά τα υπέροχα κοκτέιλ φεύγει.

Λίγες ώρες αργότερα επιστρέφει έξαλλος. Μπαίνει μέσα στο μπαρ αρχίζει και βρίζει. Ψάχνει τον  «Don the Beachcomber» και όταν τον βρίσκει του φωνάζει πως τον κατέστρεψε διότι αυτό που του έδωσε να πιει τον μετέτρεψε σε… ζόμπι! Η ιστορία, μόλις, είχε γραφτεί.

Το «ζόμπι» που κατέκτησε τον κόσμο

Ο  Έρνεστ δεν πτοήθηκε. Ήταν σίγουρος πως το δημιούργημά του σύντομα θα κατακτούσε τους πελάτες του. Ήταν τόσο σίγουρος μάλιστα που έκρυβε τα συστατικά ακόμα και από τους μπάρμαν του.

Αυτό που έκανε ήταν να φτιάχνει δικά του μπουκάλια και να τους βάζει απ’ έξω ετικέτες που έγραφαν «συστατικό 1», «συστατικό 2» κλπ κλπ Έτσι, οι εργαζόμενοι στο μπαρ ήξεραν τι πρέπει να βάλουν αλλά δεν ήξεραν τι ακριβώς ήταν αυτό που έβαζαν.

Σύντομα το «cocktail Zombie» έχει αρχίσει να αποκτά φήμη. Διάφορα μπαρ προσπαθούσαν να μαντέψουν τη συνταγή στέλνοντας κατασκόπους – κάπως έτσι, βέβαια, δημιουργήθηκαν οι διάφορες και εξίσου δυνατές συνταγές.

Έγινε θέμα ακόμα και στις εφημερίδες της εποχής καθώς οι ρεπόρτερ στήνονταν έξω από το μπαρ και κατέγραφαν τα… ζόμπι να βγαίνουν έξω από το μαγαζί και τρεκλίζοντας ή ακόμα και μπουσουλώντας να προσπαθούν να φτάσουν στο σπίτι τους.

Ήταν τέτοια η φρενίτιδα που επικρατούσε με το συγκεκριμένο κοκτέιλ που κάποια στιγμή οι μαγαζάτορες αποφάσισαν πως θα πουλάνε ανά άτομο μέχρι και δυο ποτά. Μετά τέλος. Αυτό, ωστόσο, φαίνεται πως προκάλεσε κάποιους οι οποίοι προκειμένου να αποδείξουν πως δε «μασάνε» από τέτοια έπιναν παραπάνω επίτηδες. Και κάπως έτσι τα ζόμπι πλήθαιναν.

Η αυθεντική συνταγή
   

Σήμερα πλέον υπάρχουν πάρα πολλές παραλλαγές του «ζόμπι». Κάποιες είναι πιο ελαφριές και κάποιες άλλες ακόμα πιο βαριές από την αυθεντική καθώς βάζουν μέσα ακόμα και πέντε διαφορετικά είδη ρουμιού! Συνήθως φτιάχνεται με προχωρημένα υλικά, premium ετικέτες και σερβίρεται σε εντυπωσιακά ποτήρια (κυριαρχούν οι νεκροκεφαλές, οι σκελετοί και άλλου σχετικού ύφους δημιουργίες), με διαφορετικές γαρνιτούρες, κερδίζοντας ακόμη και το γυναικείο κοινό.

Τα τελευταία χρόνια το ζόμπι έχει γίνει ξανά μόδα (και) στην αθηναϊκή νύχτα.  Οι μπάρμαν δεν προλαβαίνουν να φτιάχνουν το συγκεκριμένο κοκτέιλ το οποίο εννιά δεκαετίες μετά τη δημιουργία του συνεχίζει και πουλάει σαν τρελό.  Είναι τέτοια η άνθιση που γνωρίζει, μάλιστα, που το 2016 είχε πραγματοποιηθεί στην Αθήνα το Plantation Zombie Cocktail Competition όπου δεκάδες μπάρμαν απ’ όλη την Ελλάδα συμμετείχαν σε έναν μοναδικό διαγωνισμό προκειμένου στο τέλος να κερδίσει το καλύτερο κοκτέιλ.

Ανάλογοι διαγωνισμοί γίνονται παντού στον πλανήτη κάνοντας περήφανο τον «Don the Beachcomber» και αποδεικνύοντας πως τα κοκτέιλ μπορούν να είναι σαν το κρασί: όσο… παλιώνουν γίνονται καλύτερα.

newsbeast

Η Δέσποινα Καμπούρη  μίλησε στην εκπομπή Ελένη και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην επιστροφή της στην τηλεόραση και η  συμμετοχή της στην εκπομπή Πάμε Δανάη, επίσης αποκάλυψε ότι πριν από χρόνια  δέχθηκε απειλές για τη ζωή της

«Μετά από οκτώ χρόνια αποχής από την τηλεόραση, νιώθω σαν να πηγαίνω στην πρώτη δημοτικού. To απολαμβάνω» ανέφερε η γνωστή παρουσιάστρια, μιλώντας στην εκπομπή «Ελένη»

“Κάποτε απειλήθηκε η ζωή μου λόγω ενός αποκαλυπτικού ρεπορτάζ…..

Δείτε ΕΔΩ τα όσα αποκάλυψε 

Εάν κάποτε πεθάνω θέλω να μου φτιάξεις ένα graffiti. To δημιούργησα στη μνήμη του…

Ένα έργο αφιερωμένο στον ράπερ Mad Clip κοσμεί πλέον την οδό Πηνελόπης στο Μεταξουργείο.

 Στον δρόμο πίσω από την πλατεία Καραϊσκάκη, ο Αντώνης Χαμπάς (Hampas) έφτιαξε κάτι το εντυπωσιακό για να τιμήσει τον δημοφιλή καλλιτέχνη.

 Ο ίδιος δήλωσε στο iefimerida.gr: «Tον θαύμαζα σαν καλλιτέχνη και ήθελα να δημιουργήσω αυτό το έργο στη μνήμη του. Θα συνεργαζόμασταν σε ένα βίντεο κλιπ και μου είχε πει: ”Εάν κάποτε πεθάνω θέλω να μου φτιάξεις ένα graffiti”. To δημιούργησα στη μνήμη του. Είμαι πολύ στεναχωρημένος με αυτά που διάβασα και άκουσα για τον Mad Clip. Ηταν ένας πολύ καλός άνθρωπος και ένας μεγάλος καλλιτέχνης για την νεότερη γενιά».

Για το γεγονός ότι δεν ήταν πάντα χαμογελαστή στη ζωή της μίλησε η Ματίνα Νικολάου στο Down Town Κύπρου, σε μια αφοπλιστική συνέντευξη. Παράλληλα, μίλησε για τον φίλο κι συνεργάτη της, Νίκο Μουτσινά.

Δείτε μέρος της συνέντευξης της ηθοποιού:

Είσαι τόσο χαρούμενη και θετική, όσο η τηλεοπτική «Βάνια»;

Κοίταξε, η αλήθεια είναι ότι κάποτε δεν ήμουν έτσι. Όμως, σήμερα πια, έχω αλλάξει φιλοσοφία ζωής και είδα ότι, με το να αφήνεσαι και να σε παίρνει από κάτω, δεν βελτιώνεται καμία κατάσταση. Οπότε, αναγκαστικά, το «πήρα» αλλιώς και τα βλέπω λίγο πιο αποστασιοποιημένα τα πράγματα, με περισσότερη θετική προσέγγιση. Κάποτε, πρέπει να παραδεχτώ, ότι ήμουν στα όρια της κατάθλιψης, τα έβλεπα όλα μαύρα κι έλεγα ότι «τίποτα δεν θα αλλάξει». Δεν έχει νόημα να γκρινιάζω και να κλαίγομαι, όταν είμαι μητέρα ενός παιδιού που έχει ευθύνες και υποχρεώσεις. Δηλαδή, αν μια μέρα δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι, δεν έχω το δικαίωμα να το κάνω. Έχω ένα παιδί! Πρέπει να πάω στη δουλειά μου, να γυρίσω, να το φροντίσω. Από τη στιγμή που έγινα μαμά, όλα άλλαξαν και πια τα βλέπω πιο αισιόδοξα.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο προτέρημα και το μεγαλύτερο ελάττωμα του Νίκου Μουτσινά;

Ο Νίκος είναι γενναιόδωρος άνθρωπος, πολύ δοτικός και κτητικός. Όταν σε αγαπήσει, θα το καταλάβεις. Από την άλλη, το μεγαλύτερό του προτέρημα είναι παράλληλα και το μεγαλύτερό του ελάττωμα: είναι τελειομανής. Αυτό σε κάνει να του δείχνεις τυφλή εμπιστοσύνη, διότι σε πείθει ότι αυτό που θέλει είναι το σωστό. Από την άλλη, όμως, σε εκνευρίζει και λίγο, επειδή είναι τόσο τελειομανής, που δεν σε αφήνει να κάνεις ρούπι από αυτό που σκέφτεται.

Έχει τη φήμη του «δύσκολου συνεργάτη». Ισχύει;

Μόνο για μένα μπορώ να μιλήσω. Όχι, ο Νίκος δεν είναι δύσκολος συνεργάτης. Είναι απαιτητικός, ξέρει τι θέλει. Κάποιοι μπορεί να τον λένε «δύσκολο», επειδή έχει έναν τρόπο σκέψης και δεν πρόκειται να μετακινηθεί από αυτόν. Αν τον καταλάβεις και τον εμπιστευτείς εξ’ ολοκλήρου, τότε θα είναι όλα καλά. Όμως, είναι δεκτικός να ακούσει πάντα την αντίθετη άποψη, να τη συζητήσει, να μιλήσει μαζί σου. Έχουμε άψογη συνεργασία.

Όταν έμαθες ότι θα πάτε στον Σκάι, ενώ ο Νίκος είχε ακόμη συμβόλαιο με το Open, ήσουν καθόλου επιφυλακτική;

Όχι, γιατί του έχω εμπιστοσύνη. Εγώ ξεκίνησα στο θέατρο και πέρσι ήταν η πρώτη μου χρονιά σε κάποια εκπομπή. Ήμουν άσχετη και δεν ήξερα τα τηλεοπτικά. Τον εμπιστεύτηκα τυφλά και μια χαρά τού βγήκε το ένστικτό του.

Πόσο εύκολο είναι να μεγαλώνεις μόνη σου ένα παιδί;

Δεν είμαι εντελώς μόνη. Δόξα τω θεώ, η μητέρα μου είναι εκεί σε όλα. Αν δεν είχα τη μαμά μου, θα έπρεπε να αλλάξω δουλειά. Δεν θα τα κατάφερνα. Μένουμε και οι τρεις μαζί και μας προσέχει όλους. Είμαι τυχερή που την έχω! Από την άλλη, δεν τον μεγάλωσα μόνη μου τον γιο μου, παρόλο που χώρισα με τον μπαμπά του. Και εκείνος είναι κοντά του, περνούν πολύ χρόνο μαζί κι έχουμε βρει μια καλή ισορροπία.

Πιστεύεις ότι, είτε σε περίοδο σχέσης, είτε γάμου, όλοι είμαστε μόνοι μας;

Ω, ναι, το πιστεύω ακράδαντα. Δεν είναι εύκολο να το πάρεις χαμπάρι αυτό! Παραμυθιάζεσαι εύκολα, αλλά στην ουσία όλοι είμαστε μόνοι μας. Η περίοδος που αισθάνθηκα πιο μόνη μου από ποτέ, ήταν όταν είχα κάνει το παιδί μου και μετά χώρισα με τον άντρα μου. Εκεί είπα «τελείωσε!». Σιγά-σιγά, ανακάλυψα ότι μπορώ να προχωρήσω, να κάνω βήματα, κι ας ένιωθα μόνη μου. Ουσιαστικά, εμπιστεύτηκα τον εαυτό μου και βοηθήθηκα κι εγώ. Μέχρι τότε πίστευα ότι «αυτό ήταν, όλα τελείωσαν και η ζωή δεν συνεχίζεται!». Ε, ναι, η ζωή συνεχίζεται – δεν μας ρωτάει! Πάει παρακάτω κι όταν καταλάβουμε ότι μπορούμε, τότε τα πάμε μια χαρά και χαμογελάμε πραγματικά.

Έχεις το άγχος του χρόνου σε ό,τι έχει να κάνει με την εμφάνισή σου;

Όχι, μεγαλώνω κι εγώ όπως όλοι. Φροντίζω τον εαυτό μου, είμαι υπέρ των μπότοξ και οποιασδήποτε άλλης μικροεπέμβασης, που δεν σε αλλοιώνει και δεν σε παραμορφώνει. Και θα έκανα άνετα, αν αισθανόμουν ότι το χρειάζομαι. Από την άλλη, μου αρέσει κι έχω συμβιβαστεί με τις ρυτίδες μου. Δεν θα τρελαθώ αν δω αύριο στον καθρέφτη μία νέα ρυτίδα. Ok, και τι έγινε;