Γευσιγνωστικά θαύματα στο Κρανίδι στις 7 Ιουλίου, 7 το βράδυ!!!

Μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη πρώτη χρονιά των Peloponnese Food Stories, η γαστρονομική σκηνή των μικρών-μεγάλων τόπων της Πελοποννήσου επιστρέφει και εφέτος για να γεμίσει τις πλατείες και τα τοπόσημα με μυρωδιές, γεύσεις, χαμόγελα, μουσικές, χορούς και τη ζεστασιά των ανθρώπων της.

Κάθε γιορτή περιλαμβάνει πακέτο δράσεων για την προβολή του γαστρονομικού πλούτου και της σημαντικής θέσης του στη διαχρονική ιστορία του τόπου μας. Παραδοσιακές συνταγές, προϊόντα και τοπικοί παραγωγοί, κρασιά και ηδύποτα, τοπικά γλυκά, μουσικές, διαλέξεις, παιχνίδια για μικρούς γευσιγνώστες και πολλές δράσεις, φέρνουν κοντά τον κόσμο της πελοποννησιακής υπαίθρου με τους Έλληνες και ξένους επισκέπτες .

Με επίκεντρο τις γεύσεις και τα τοπικά προϊόντα, η κάθε γιορτή αποτελεί ένα βιωματικό ταξίδι στον τόπο και το χρόνο, και, με τη χειροπιαστή αφήγηση των μύθων και παραδόσεων κάθε γωνιάς της Πελοποννήσου μέσα από μαθήματα μαγειρικής, παρασκευή ντόπιων συνταγών από τοπικούς σεφ, οινογνωσίες και γευσιγνωσίες από τους ίδιους τους δημιουργούς, παρουσιάσεις χειροτεχνιών και αντικειμένων παραδοσιακής αλλά και σύγχρονης τοπικής κουλτούρας.

Η πρώτη στάση των φετινών Peloponnese Food Stories θα πραγματοποιηθεί στο Κρανίδι της Αργολίδας, την Παρασκευή 7 Ιουλίου αλλά και στις 7 το απόγευμα. Συνειρμικά και μεταφορικά ο αριθμός μας καλεί σε γευσιγνωστικά θαύματα!!!

Κι όπως λέει και ο τραγουδοποιός:

«να μας έχει ο Θεός γερούς
πάντα ν’ ανταμώνουμε
και να ξεφαντώνουμε βρε
με χορούς κυκλωτικούς
κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς..»

Να είμαστε εκεί !!!

Google Maps

Τελειωμό δεν έχουν οι… ιστορίες εργασιακού μεσαίωνα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας τα τελευταία 24ωρα, καθώς για ακόμη ένα καλοκαίρι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στην Ελλάδα, ήρθαν αντιμέτωποι με ακραίες και πιεστικές συνθήκες εργασίας, τις οποίες καλούνται να φέρουν εις πέρας, υπό την σκιά του φόβου του εφιάλτη της ανεργίας.

Της Κωνσταντίνας Χαϊνά

Ανασφάλιστη και απλήρωτη εργασία, εξαντλητικά ωράρια, εκφοβισμός και παρακολουθήσεις των υπαλλήλων μέσω καμερών και μικροφώνων θυμίζοντας… καταστάσεις Big Brother, φαίνεται να αποτελούν μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

«Thank you next σε γνωστό μεγάλο μαγαζί σε νησί όπου εργαζόμουν από αρχές καλοκαιρού στον χώρο του τουρισμού, όπου ενημέρωσα τους εργοδότες εξαρχής πως ήμουν στον τομέα της εστίασης και δεν έχω την παραμικρή ιδέα στον καινούριο τομέα. Με προσέλαβαν για την θέση της ρεσεψιόν, με 1.200 ευρώ τον μήνα, πληρωμένες βενζίνες και ρεπό. Δεν το κρύβω πως αρχικά είχα ενθουσιαστεί και νόμιζα πως ήμουν τυχερός.

Κανένας δεν μου έδειξε την δουλειά και τι ακριβώς πρέπει να κάνω, και το μόνο που μου έλεγαν ήταν πως αν χρειαστώ κάτι να πάρω τηλέφωνο τον μάνατζερ. Ξαφνικά, από εκεί που δεν είχα την παραμικρή γνώση πάνω στο αντικείμενο, είχα καταντήσει να δουλεύω χωρίς να καταλαβαίνω τι κάνω, με έχωσαν ακόμη και στους σερβιτόρους, όπως και λίγο λάντζα, αλλά και βοήθεια στην κουζίνα, ακόμη και στα δωμάτια να στρώνω τα κρεβάτια όταν λείπει η καμαριέρα. Όταν ήρθε η μέρα της πληρωμής, μου έδωσε 600 ευρώ στο χέρι και όταν του είπα πως κάναμε άλλη συμφωνία, ο εργοδότης αγρίεψε και μου όρμησε, προσπάθησε να με εκφοβίσει και μου έριξε ένα σκαμπό πάνω μου επειδή του ζήτησα τα χρήματά μου».

Αυτή είναι μόνο μία από τις χιλιάδες συγκλονιστικές ιστορίες που έχουν αναρτηθεί από εργαζόμενους κάθε κλάδου, στην ιδιωτική ομάδα “Thank you, Next (για εργοδότες)” που δημιουργήθηκε στο Facebook το 2020. Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το τραγούδι της Ariana Grande, και στην περιγραφή το γκρουπ αναφέρεται ως “ένα ημερολόγιο για όλα τα δράματα που ζούμε στη (πρώην) δουλειά μας…”. Έπειτα από σχεδόν τρία χρόνια, τα μέλη ξεπερνούν τις 75.000, κι ο καθένας μπορεί να διαβάσει μία ιστορία ενός εργαζομένου, ή να μοιραστεί την δική του, είτε επώνυμα, είτε ανώνυμα.

«Αν ανοίξεις το κλιματιστικό θα το πληρώσεις από το μισθό σου»

Τις περισσότερες ιστορίες τις οποίες δεν τις χωράει ανθρώπινος νους, τις συναντάνε οι εργαζόμενοι στον τομέα του τουρισμού και της εστίασης, όπου ακόμη και αυτοί που βρίσκονται σε αναζήτηση εργασίας, δεν μπορούν να δεχτούν ότι καλούνται να αντιμετωπίσουν τέτοιες συνθήκες. Όπως αναφέρει ανάρτηση στην συγκεκριμένη ομάδα, δύο φίλες ψάχνουν δουλειά για σεζόν, και όπως γράφουν «τις τελευταίες ημέρες έχουμε κάψει κυριολεκτικά τον εγκέφαλό μας παίρνοντας τηλέφωνα σε εργοδότες αλλά και ψάχνοντας δουλειά μέσω αγγελιών. Η αλήθεια είναι ότι από όλους ακούμε ακραία πράγματα, όπως δουλειά χωρίς ρεπό, δηλαδή 7/7, διαμονή σε τροχόσπιτο με 900 ευρώ. Επιπλέον, οι περισσότεροι εργοδότες όταν τους ζητάμε να μας στείλουν ένα επίσημο email με αυτά που μας λένε τηλεφωνικά αλλά και τις αρμοδιότητές μας, δεν το στέλνουν ποτέ και μας αφήνουν στο… διαβάστηκε, ακόμη κι αν ξαναστείλουμε μήνυμα ή πάρουμε τηλέφωνο».

Σε άλλη ανάρτηση αναφέρεται πως ο υπάλληλος έχει ξεκινήσει δουλειά για σεζόν σε καφετέρια – κρεπερί στην Θεσσαλονίκη, και από την αρχή ο ιδιοκτήτης του είχε διασαφηνίσει ότι δεν υπάρχει ρεπό και δεν γίνεται να του δώσει. «Έχουν περάσει δύο μήνες και ακόμη δεν έχω πάρει ούτε ένα ρεπό και εγώ δεν νιώθω καλά, χρειάζομαι ξεκούραση, ωστόσο αυτός κάνει την πάπια, δεν είναι συνεργάσιμος και είναι ανένδοτος. Από την άλλη, εγώ δεν μπορώ να φύγω γιατί χρειάζομαι τα χρήματα».

Εν μέσω καλοκαιριού και την στιγμή που η θερμοκρασία φτάνει ακόμη και τους 35 βαθμούς, εργοδότης είπε στον υπάλληλό του στη σεζόν, πως σε περίπτωση που θέλει να χρησιμοποιήσει το κλιματιστικό στο δωμάτιο διαμονής, είναι αναγκασμένος να το πληρώσει από τον μισθό του. «Ήρθα για σεζόν και μου είπε ο εργοδότης μου πως μέχρι τον Ιούλιο οι ώρες θα είναι 8ωρο και αργότερα θα ανέβουν από 10 ώρες και πάνω. Τελικά οι ώρες είναι πολύ λιγότερες με αποτέλεσμα να μην παίρνω τα χρήματα που χρειάζομαι και να πληρώνομαι 5 ευρώ την ώρα. Παράλληλα, το αστείο και το τραγικό ταυτόχρονα είναι πως μου είχε πει ότι παρέχει διαμονή και εν τέλει γύρισε και μου είπε πως μπορώ απλά να κοιμάμαι εκεί, και αν θέλω να ανοίξω κλιματιστικό θα πληρώνεται από τον μισθό μου».

Παράλληλα, με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό του σερβιτόρου σε beach bar της Ρόδου, αναγνώστης του enikos.gr κατήγγειλε απαράδεκτες συνθήκες εργασίες σε πασίγνωστο μαγαζί εστίασης στο κέντρο της Αθήνας. Όπως λέει ο ίδιος, «οι υπάλληλοι εργάζονται από 9 έως και 15 ώρες, χωρίς να τους προσφέρεται κάποιο γεύμα στο ενδιάμεσο, παρά μόνο δύο καφέδες, αλλά και χωρίς να πραγματοποιούνται τα απαραίτητα διαλείμματα εν ώρα εργασίας. Ακόμη, αν πέσει κάποιο προϊόν από τον δίσκο, οι εργαζόμενοι τα πληρώνουν από την τσέπη τους, ενώ φυσικά δουλεύουν 7/7».

«Με άκουγε από τα μικρόφωνα της επιχείρησης και μου έλεγε “πρόσεχε τι λες με τους συναδέλφους…”»

Σε ανώνυμη ανάρτηση στην ομάδα, ένας barman σε γνωστό κλαμπ της Θεσσαλονίκης γράφει πως κατά την διάρκεια της εργασίας του τον κάλεσε ο εργοδότης του στο τηλέφωνο και του επισήμανε να κλείσει το ψυγείο, το οποίο ήταν για λίγα λεπτά ανοιχτό, και να σταματήσει να μιλάει στο τηλέφωνο.

«Εκείνη την στιγμή συνειδητοποιώ ότι με βλέπει από τις κάμερες, γεγονός το οποίο ήταν δεκτό. Την επόμενη ημέρα, συζητούσα με τους συναδέλφους για το περιστατικό και μου ανέφεραν πως έχει τύχει και στους ίδιους, ωστόσο την ίδια μέρα με ξαναπαίρνει ο εργοδότης και μου επισημαίνει την συζήτηση που έκανα με τον συνάδελφο, άρα καταλαβαίνω ότι έχει και μικρόφωνα, κάτι το οποίο προφανώς δεν επιτρέπεται. Του απάντησα πως δεν νιώθω άνετα με το μικρόφωνο και μου είπε πως «είσαι καινούριος οπότε πρέπει να ελέγχω την κατάσταση».

Όσο περνούσαν οι μέρες, με έπαιρνε τηλέφωνο και μου έλεγε συνεχώς για τις συζητήσεις που έκανα με συναδέλφους ενώ είχε τύχει να με πάρει και στην μέση μίας κουβέντας αλλά και να συμμετέχει και να παρεμβαίνει σε αυτή. Καταλήξαμε να με παίρνει συνέχεια τηλέφωνα και να μου λέει «πρόσεχε τι λες με τους συναδέλφους». Για να μην τα πολυλογώ, δεν τολμούσαμε να μιλήσουμε μεταξύ μας, υπήρχε φόβος και τρόμος, με αποτέλεσμα να μην αντέξω και έφυγα από το μαγαζί. Μέχρι σήμερα έχω ψυχολογικό πως κάποιος με ακολουθεί και με παρακολουθεί συνεχώς και εκτός δουλειάς, αλλά και στις επόμενες εργασίες μου πανικοβάλλομαι γιατί νομίζω πως με παρατηρούν 24/7».

«Μας χρονομετρούσε για το πόσο γρήγορα θα κάναμε μία δουλειά»

Εργοδότης επιχείρησης με ψυχαγωγικές υπηρεσίες και εξυπηρέτηση πελατών (escape room), χρονομετρούσε τους υπαλλήλους για το πόσο γρήγορα ή αργά θα έκαναν μία δουλειά, ενώ τους παρακολουθούσε μέσω τον καμερών και των μικροφώνων χωρίς ωστόσο αυτοί να το γνωρίζουν. Όπως έγραψε εργαζόμενη στην ομάδα «πήγα για συνέντευξη σε επιχείρηση με ψυχαγωγικές υπηρεσίες (escape room), με τον εργοδότη να μου λέει ότι θα ασφαλιστώ μετά από 2-3 μήνες, προκειμένου να σιγουρευτεί ότι θα κάτσω και θα περάσω 3 εβδομάδες εκπαίδευση απλήρωτη. Εννοείται ότι δουλεύαμε κανονικά στην εκπαίδευση και δεν κάναμε κάτι συγκεκριμένο, ήμασταν σαν κανονικοί υπάλληλοι, ενώ κάποιους τους απέλυε ακριβώς μόλις τελείωνε η εκπαίδευσή τους με την δικαιολογία πως δεν έκαναν κάποια πράγματα σωστά.

Έμεινα έναν χρόνο στην δουλειά, και προφανώς δεν ασφαλίστηκα ποτέ κανονικά. Αυτόν τον χρόνο, πολλές φορές δούλευα πάνω από 10 ώρες, έκανα την καθαρίστρια γιατί ήθελε γενική σε όλο το μαγαζί μία φορά την εβδομάδα, έκανα τον μπογιατζή, τον μεταφορέα όπου απέκτησα πρόβλημα στην μέση επειδή κουβαλούσα πράγματα ανεβοκατεβαίνοντας σκάλες. Ακόμη και τα ΣΚ έφευγα μετά τις 12 το βράδυ και αρκετές μέρες της εβδομάδας ήμουν stand by χωρίς να πληρώνομαι. Η επιχείρηση είχε κάμερες και μικρόφωνα παντού, τα οποία κατέγραφαν κανονικά και δεν είχαμε ενημερωθεί αναλόγως, όμως σαν να μην έφτανε αυτό, χρονομετρούσε ακόμη και τις κινήσεις μας και το πόσο γρήγορα θα κάναμε μία δουλειά, και μας είχε βάλει να υπογράψουμε κώδικα δεοντολογίας που μεταξύ άλλων απαγόρευε να κάνουμε παρέα οι υπάλληλοι εν ώρα εργασίας αλλά και εκτός μαγαζιού. Όταν παραιτήθηκα, μου είπε «είσαι αχάριστη και δεν θες να δουλέψεις».

«Δεν με νοιάζει το πρόγραμμα της εξεταστικής σου, πρέπει να δουλέψεις»

Δεν είναι λίγες οι αναρτήσεις που αφορούν φοιτητές οι οποίοι είναι εργαζόμενοι κυρίως στον τομέα της εστίασης προκειμένου να βγάζουν το χαρτζιλίκι τους και να μην επιβαρύνουν οικονομικά την οικογένειά τους. Ωστόσο, οι ίδιοι καλούνται να συνεννοηθούν με εργοδότες που αδιαφορούν για την σχολή τους και απαιτούν από τους ίδιους να μην ασχολούνται με την εξεταστική τους και να συνεχίσουν την εργασία τους ακόμη και εν μέσω εξεταστικής.

«Δουλεύω σε κατάστημα ως πωλήτρια ρούχων στα Χανιά, στο οποίο η εργοδότρια έψαχνε για ημιαπασχόληση, δηλαδή 20 ώρες την εβδομάδα και συνολικά 80 ώρες τον μήνα. Της είχα αναφέρει ότι είμαι φοιτήτρια και έχω εξεταστική όπως και διάβασμα. Το δέχτηκε, γιατί μου είπε πως το καλοκαίρι θα προσλάμβανε και άλλη κοπέλα, και συμφωνήσαμε προφανώς πως προηγείται η σχολή μου από την δουλειά. Τα μαθήματά μου είναι μέρα παρά μέρα, και μερικά τα δίνω στις 18:00 με 21:00 όπως και τα Σάββατα. Της εξήγησα το πρόγραμμα της εξεταστικής μου, και τότε άρχισε να ωρύεται και να μου λέει πως είμαι απαράδεκτη και ότι δεν γίνεται να μην δουλεύω τα απογεύματα γιατί έπρεπε η ίδια να πάει τα παιδιά της στο κολυμβητήριο, και δεν μπορεί να τα πάει ο άντρας της γιατί θέλει να κοιμάται. Ούρλιαζε κοντά στο πρόσωπό μου, και μου έλεγε «δεν με νοιάζει το πρόγραμμα της εξεταστικής σου, είσαι αχάριστη, πρέπει να δουλέψεις. Δεν θες και δεν πρόκειται να βρεις άλλη δουλειά».

Παρόμοια ανάρτηση στην ομάδα αναφέρει πως «είμαι σε μία δουλειά με πολύ τοξικό περιβάλλον και καθημερινή ψυχολογική πίεση, με τον εργοδότη να με ενοχλεί με μηνύματα ακόμη και εκτός εργασίας για άσχετα ζητήματα, όπως και δεν μου επιτρέπει να λείπω ποτέ από την δουλειά μου ακόμη και αν μου έχει τύχει κάτι αρκετά σοβαρό. Δεν μου επιτρέπει να πηγαίνω στην σχολή μου για να είμαι όλη μέρα στην δουλειά και γενικότερα τρώω καθημερινό «χώσιμο» στις βάρδιες. Μονίμως, η απάντησή του είναι πως η επιχείρηση είναι πάνω από όλα και πρέπει να αφοσιωθώ σε αυτή, και να μην με νοιάζει κάτι άλλο. Έχω φτάσει στο σημείο να θέλω να παραιτηθώ γιατί δεν αντέχω άλλο και πρέπει να ασχοληθώ με προσωπικά σοβαρά ζητήματα, και δεν μπορώ να δεχτώ ότι με εκμεταλλεύεται σε τέτοιο βαθμό, επειδή υποτίθεται με έχει τόση ανάγκη».

«Εργοδότης με ανάγκασε να περπατήσω 45 χιλιόμετρα για να πάω σπίτι μου»

«Thank you next σε εταιρεία, που ενώ κατά την πρόσληψη μου μου είπε ψέματα ότι δεν θα δουλεύω βάρδιες κατά τις οποίες δεν με εξυπηρετούν τα μέσα, ενώ έχω ενημερώσει από πριν με προσλάβουν ότι μένω μακριά και μετακινούμαι με προαστιακό και συμφώνησαν πως όλα είναι καλά δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, με απέλυσαν γιατί όταν ξεκίνησαν οι απογευματινές βάρδιες, τους ζήτησα αν μπορώ να σχολάω 10 λεπτά νωρίτερα, ώστε να γυρίζω σπίτι πριν τις 12 στο σπίτι μου.

Συγκεκριμένα, μου είπαν «ζητάς πολλά, δεν είσαι η μόνη που έχει αυτό το πρόβλημα. Η εταιρεία δεν πρόκειται να αλλάξει το πρόγραμμα της για εσένα, και πως η μόνη λύση είναι η απόλυση». Τους πρότεινα ευγενικά να μη βιάζονται και να καθίσουμε να το συζητήσουμε, καθώς είχα plan b για να φύγω από την δουλειά μετά τις 10, δεν τους έβαλα το μαχαίρι στο λαιμό να με αφήνουν να φεύγω νωρίτερα, μια απλή παράκληση έκανα, αλλά ήταν ανένδοτοι, και ενώ δεν ήθελα να υπογράψω απόλυση, με πίεσαν και εν τέλει το έκανα».

Εργαζόμενος κατήγγειλε τον εργοδότη του στην Επιθεώρηση Εργασίας όταν τον ανάγκασε να περπατήσει 45 χιλιόμετρα, ξεκινώντας από τις 22:00 προκειμένου να μπορέσει να γυρίσει σπίτι του. «Υπήρχε λεωφορείο για να πάω στην δουλειά μου, αλλά δεν υπήρχε για να επιστρέψω από αυτή στο σπίτι μου και συμφωνήσαμε πως θα βρει τρόπο να γυρίσω. Όταν ήρθε η ώρα, δεν μου έδωσε καν το μεροκάματό μου για να πάρω ταξί και μου είπε «κόψε τον λαιμό σου, καληνύχτα». Να σημειωθεί πως όταν έσπασα το χέρι μου στη δουλειά, δεν ενδιαφέρθηκε καν για εμένα, και το μόνο που μου ανέφερε ήταν να πω ότι τραυματίστηκα συγκεκριμένη ώρα, προκειμένου να μην θεωρηθεί εργατικό ατύχημα. Δυστυχώς για αυτόν, είμαι ειλικρινής. Το αστείο είναι πως ο συγκεκριμένος εργοδότης, σε meeting νεοσύλλεκτων είπε “δεν θέλω να με θεωρείται αφεντικό σας, αλλά φίλο σας. Θέλω να έχουμε εξαιρετικές σχέσεις”».

 

Τι κοινό μπορεί να έχουν μια πτυχιούχος της Νομικής, μια γυναίκα που έχει ήδη διαβεί το κατώφλι των 60 ετών κι εργάζεται στην Αμμουλιανή, αλλά κι ένας σεφ με έδρα τη Θεσσαλονίκη; Όλοι τους είναι απόφοιτοι του 5ου Εσπερινού ΕΠΑΛ Θεσσαλονίκης και από σήμερα μπορούν να ξεκινήσουν τις προετοιμασίες για την φοιτητική τους ζωή, έπειτα από την σημερινή ανακοίνωση των βαθμολογιών των πανελλαδικών εξετάσεων που τους ανοίγει τον δρόμο προς την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Την πρώτη φορά που η Φωτεινή Μανούκα περνούσε τη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων ήταν μαθήτρια ΓΕΛ και είχε στόχο την είσοδο στη Νομική Σχολή. Έναν στόχο που όχι μόνο τον πέτυχε πανηγυρικά χάρη στην υψηλή βαθμολογία που συγκέντρωσε, αλλά με συστηματικό διάβασμα και προσήλωση κατάφερε να ολοκληρώσει και τις σπουδές της σε 3,5 χρόνια. Και παρόλο που θα φανταζόταν κανείς πως ο στόχος της επετεύχθη, η ίδια είχε άλλη άποψη κι έβαλε πλώρη για την Ιατρική.

Γράφτηκε, λοιπόν, στο 5ο Εσπερινό ΕΠΑΛ Θεσσαλονίκης (στον τομέα υγείας και ευεξίας) κι ύστερα από δύο χρόνια επιτυχούς φοίτησης μπορεί να χαμογελά πλατιά αφού με τα τρία 20άρια και το ένα 19,5 που πέτυχε στις πανελλαδικές, είναι έτοιμη να περάσει το κατώφλι της Ιατρικής.

«Στα 18 έχεις διάφορες επιλογές στο μυαλό σου αλλά σκέφτεσαι ποιος στόχος ίσως είναι πιο εύκολος να επιτευχθεί ή είναι πιο συμβατός με την ηλικία που βρίσκεσαι. Μπήκα λοιπόν στη διαδικασία να επιλέξω ανάμεσα στη Νομική και την Ιατρική κι επέλεξα την πρώτη αφού τότε μού φαινόταν πιο συμβατή», λέει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, η 24χρονη σήμερα Φωτεινή Μανούκα, εξηγώντας γιατί από τη Νομική αποφάσισε να μεταπηδήσει στην Ιατρική, μια Σχολή υψηλών απαιτήσεων, με πολλά χρόνια φοίτησης.

«Έτσι κι αλλιώς τελείωσα νωρίτερα και σκέφτηκα να κάνω και το άλλο μου όνειρο πραγματικότητα. Αμφιταλαντευόμουν και ήταν η τελευταία μέρα για τις εγγραφές στο ΕΠΑΛ, οπότε ήταν σαν ένα σημάδι ότι έπρεπε να πάω», θυμάται και προσθέτει πως με την απόφασή της εκείνη μπήκε σε μια διαδικασία που καθημερινά έπρεπε να πηγαίνει σχολείο αλλά παράλληλα «έτρεχε» και η πρακτική της για τη Νομική. «Έπρεπε να ακροβατώ ανάμεσα στα δύο. Το πρωί να είμαι στα δικαστήρια και το βράδυ μαθήτρια στα σχολικά θρανία», τονίζει.

Δεν ξεχνά να ευχαριστήσει ιδιαιτέρως τους καθηγητές της στο ΕΠΑΛ, χωρίς τη βοήθεια των οποίων, όπως λέει, τίποτα δεν θα ήταν εύκολο. «Οι καθηγητές μας ήταν αυτοί που μας έδωσαν ώθηση κι έμπνευση να πετύχουμε και ήταν συμπαραστάτες μας σε όλη αυτή την πορεία», υπογραμμίζει, εξηγώντας ότι δεν έκανε φροντιστήρια όχι απλώς επειδή δεν είχε χρόνο, αλλά κυρίως επειδή η ενδοσχολική βοήθεια που έλαβε ήταν τέτοια που τής έδωσε τα απαραίτητα εφόδια ώστε να μπορεί σήμερα να σχεδιάζει το μέλλον της ως (υποψήφια) φοιτήτρια Ιατρικής. «Ύστερα από δύο χρόνια φοίτησης στα ΕΠΑΛ κατάλαβα ότι η δουλειά που γίνεται εδώ είναι σπουδαία», τονίζει.

Όσο για το μέλλον; «Ένα βήμα τη φορά», λέει αποκαλύπτοντας πως θα ήθελε ν’ ακολουθήσει τον δρόμο της βιοηθικής ώστε να συνδυάσει τις γνώσεις και από τους δύο κλάδους σπουδών της. «Αν κάνουμε ένα βήμα τη φορά δεν φαίνεται μακρινός ο στόχος. Μπαίνω αποφασισμένη σε αυτή τη διαδικασία ότι θα τελειώσω αυτή τη σχολή κι ας είναι μακρύς ο δρόμος», σημειώνει.

Η Φωτεινή, μάλιστα, δεν είναι το μόνο μέλος της οικογένειάς της που κάθισε στα θρανία του 5ου Εσπερινού ΕΠΑΛ Θεσσαλονίκης αφού και οι γονείς της (συνταξιούχοι στρατιωτικοί) ολοκλήρωσαν με επιτυχία τη δεύτερη τάξη (στον τομέα της γεωπονίας) και ετοιμάζονται να φοιτήσουν στην τρίτη τάξη από τη νέα σχολική χρονιά!

Διαβάζοντας σε κουζίνες και αεροδρόμια

Στα 43 του χρόνια, ο σεφ Μηνάς Νίτης διαγράφει ήδη τη δική του ξεχωριστή πορεία στον κόσμο της υψηλής γαστρονομίας, με έδρα τη Θεσσαλονίκη και πολλές συνεργασίες σε νησιά κι αλλού, ενώ και στην οικογενειακή του ζωή έχει ευτυχήσει να είναι πατέρας δύο παιδιών.

Τι τον έκανε όμως να ξανακαθίσει στα θρανία και να διεκδικήσει την είσοδό του σε μια σχολή που θα τού δώσει τη δυνατότητα να σπουδάσει διατροφολογία; «Ήθελα πάντα να κάνω κάτι σχετικό με τη δουλειά μου, για μένα. Θα έλεγα για αυτοβελτίωση» απαντά κι εξηγεί πως οι συνθήκες της δουλειάς του, σε συνδυασμό με τη βοήθεια των συναδέλφων του, ήταν τέτοιες που τού επέτρεψαν την επιστροφή στις σχολικές αίθουσες.

Με αρκετά μόρια στη «φαρέτρα» του (δύο 20άρια σε Αρχές Βιολογικής Γεωργίας και Σύγχρονες Γεωργικές Επιχειρήσεις, 18,3 στα Μαθηματικά και 15,6 στη Γλώσσα), ο στόχος της εισόδου στη Σχολή Επιστημών Διατροφής και Διαιτολογίας του ΔΙΠΑΕ φαίνεται να κατακτιέται. Η πολύ καλή επίδοσή του έτυχε ανάλογης υποδοχής στο σπίτι του, όπου, όπως λέει, «σήμερα είχαμε πανηγυρισμούς, ήταν μια φοβερή μέρα!». Με έκδηλη τη χαρά στον τόνο της φωνής του δεν παραλείπει να ευχαριστήσει, εκτός από τους καθηγητές του, τη σύζυγό του Αθανασία που σε όλη αυτή τη διαδρομή υπήρξε πολύτιμη συμπαραστάτης του, όπως και τα παιδιά του, με τον μεγαλύτερο γιο του μάλιστα να θέλει να τον μιμηθεί, βλέποντάς τον να διαβάζει ατελείωτες ώρες…

Επέστρεψε στα θρανία ύστερα από τέσσερις δεκαετίες

Στα 61 της χρόνια, η Ευγενία Μαρτυγάκη ετοιμάζεται να καθίσει στα φοιτητικά έδρανα για να σπουδάσει Οικονομικά αφού τα 17.310 μόρια φαίνεται να της εξασφαλίζουν τη φοίτηση στη Σχολή Οικονομικών του ΑΠΘ.

«Έδωσα πρώτη φορά πανελλαδικές πριν από 42 χρόνια και παρότι είχα συγκεντρώσει καλά μόρια δεν ήταν αρκετά ώστε να περάσω στη Φιλοσοφική. Έτσι, λοιπόν, άφησα το νησί μου, στην Αμμουλιανή και ήρθα στη Θεσσαλονίκη όπου έκανα διάφορες δουλειές- δούλεψα ως μικροπωλήτρια ασημένιων κοσμημάτων αλλά και σε μια εταιρεία με το ίδιο αντικείμενο για καμιά δεκαριά χρόνια. Ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα, ωστόσο, επέστρεψα στο νησί κι έφτιαξα κάποια ενοικιαζόμενα δωμάτια. Αφού, λοιπόν, είδα ότι πλέον είχα τη δυνατότητα να προσπαθήσω να σπουδάσω, είπα να κάνω πραγματικότητα ένα όνειρο ζωής και γράφτηκα στο 5ο Εσπερινό ΕΠΑΛ», αφηγείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Μαρτυγάκη.

«Είμαι ευτυχισμένη», τονίζει κι ευχαριστεί τους καθηγητές της για τις γνώσεις που κατάφεραν να τής μεταλαμπαδεύσουν. «Βοήθησαν κι εμένα και όλους τους συμμαθητές μου με όλη τους τη δύναμη και την αγάπη», αναφέρει χαρακτηριστικά και προσθέτει ότι τα έξτρα μαθήματα και οι επιπλέον ώρες που αφιέρωναν οι καθηγητές του ΕΠΑΛ στους μαθητές τους ήταν κατ’ ουσίαν ένα δωρεάν φροντιστήριο για όλους όσοι προετοιμάζονταν για τις πανελλήνιες.

Διανύοντας ήδη την έκτη δεκαετία της ζωής της, η Ευγενία Μαρτυγάκη δεν επιζητεί επαγγελματική αποκατάσταση με τις σπουδές της στα οικονομικά αλλά «τη χαρά της γνώσης» και τη δυνατότητα, εφόσον τής δοθεί η ευκαιρία, να βοηθήσει νέα παιδιά που θέλουν να δουν τα δικά τους όνειρα να παίρνουν «σάρκα και οστά».

Έμαθε ότι συγκέντρωσε 19.500 μόρια σε καραντίνα με κορονοϊό

Το SMS που την ενημέρωνε για τη βαθμολογία της στις Πανελλαδικές Εξετάσεις την βρήκε στο σπίτι της, σε καραντίνα, λόγω λοίμωξης με Covid-19. Η Ελισσάβετ Χατζηπροδρόμου, απόφοιτη του 6ου Γενικού Λυκείου Καλαμαριάς, είναι μία από τους σχεδόν 89.000 υποψηφίους των φετινών πανελλαδικών, που χαρακτηρίστηκαν ως «τα παιδιά της καραντίνας», εξαιτίας των ιδιαίτερων συνθηκών που επέβαλαν η πανδημία και η τηλεκπαίδευση κατά τα χρόνια της λυκειακής τους εκπαίδευσης και προετοιμασίας τους για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια. Με βαθμούς 19 στο μάθημα της Έκθεσης, 19,5 στο μάθημα των Αρχαίων και 19,8 στα μαθήματα Λατινικών και της Ιστορίας έχει συγκεντρώσει από 19.420 έως 19.580 μόρια –ανάλογα με τους συντελεστές βαρύτητας μαθημάτων κάθε σχολής του Πεδίου Ανθρωπιστικών Επιστημών.

Για τον πλήρη υπολογισμό των μορίων που συγκέντρωσε θα πρέπει να περιμένει λίγες μέρες ακόμη, μέχρι την ανακοίνωση -την επόμενη εβδομάδα, και των βαθμολογιών των ειδικών μαθημάτων και συγκεκριμένα των Αγγλικών που συνυπολογίζονται για την εισαγωγή στην Τμήμα Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, το οποίο προσανατολίζεται να έχει ως πρώτη επιλογή στο μηχανογραφικό που θα συμπληρώσει, χωρίς να έχει αποκλείσει και το Τμήμα Ψυχολογίας του ΑΠΘ.

«Κατέληξα στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, γιατί έχει μεγάλο εύρος γνωστικών αντικειμένων που με ενδιαφέρουν και επιπρόσθετα την κατεύθυνση εξειδίκευσης στη Διπλωματία. Πέρα από αυτό μου αρέσουν πολύ οι ξένες γλώσσες», ανέφερε η Ελισσάβετ Χατζηπροδρόμου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για την επιλογή της σχολής, σημειώνοντας ότι οι γονείς της -ιδιωτικοί υπάλληλοι- την υποστήριξαν στο να μπορέσει να βρει αυτό που ταιριάζει στα όνειρα και τις δεξιότητές της.

Σε ό,τι αφορά την προετοιμασία της εξήγησε πως από τη Β’ Λυκείου παράλληλα με το σχολείο, ξεκίνησε φροντιστηριακά μαθήματα, συνεχίζοντας ταυτόχρονα τη γυμναστική και μαθήματα χορού, που λειτουργούσαν ως βαλβίδα εκτόνωσης του άγχους της περιόδου.

Σχετικά με την περίοδο της πανδημίας και το πώς επηρέασε την πορεία της και των συμμαθητών της, η 18χρονη απάντησε πως «τα όποια κενά μπορεί να δημιουργήθηκαν κατά το διάστημα που έλειψε η δια ζώσης εκπαίδευση και επικοινωνία καλύφθηκαν, αν και σε ψυχολογικό επίπεδο σίγουρα αυτό που ζήσαμε άφησε κάτι σε όλους μας». Ως παρότρυνση προς τους φίλους της που τώρα θα εισέλθουν στην τελική φάση της προετοιμασίας για τις πανελλαδικές εξετάσεις του επόμενου έτους λέει: «Αν χρειαστεί να απουσιάσουν από κάποια μαθήματα, π.χ. λόγω ασθένειας να μην αγχωθούν. Γενικώς μπορούν να μην τρελαίνονται, να δίνουν χρόνο στον εαυτό τους, στις ανάγκες τους».

Πολύ υψηλές βαθμολογίες και στην Πάτρα

Τέσσερις απόφοιτοι λυκείων της Πάτρας, που κατάφεραν να συγκεντρώσουν πολύ υψηλές βαθμολογίες στις πανελλαδικές εξετάσεις, περιγράφουν στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, τις προσπάθειες που κατέβαλαν και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν, ώστε να πετύχουν τους στόχους τους.

Παράλληλα, ευχαριστούν τους καθηγητές τους, καθώς και τις οικογένειές τους, για την σημαντική βοήθεια που τους παρείχαν.

Η Βασιλική Καραχάλιου συγκέντρωσε 19.260 μόρια και θέλει να εισαχθεί στην Ιατρική σχολή.

Όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «η φετινή χρονιά ήταν μία χαλαρή χρονιά, αφού διάβαζα με σύστημα και χωρίς υπερβολές, δηλαδή περίπου τρεις ώρες την ημέρα».

Επίσης, συνεχίζει, «ήξερα πώς να διαβάζω. Έδινα αρκετή βάση στις επαναλήψεις και στα διαγωνίσματα, χωρίς να έχω ιδιαίτερο άγχος». Μάλιστα, όπως τονίζει, «είχα αρκετό ελεύθερο χρόνο, διότι ρύθμιζα το πρόγραμμά μου ώστε να προλαβαίνω και το διάβασμα αλλά και τις βόλτες».

Ο Ηλίας Μουτογεώργος συγκέντρωσε 19.120 μόρια και στόχος του είναι να εισαχθεί στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών.

Όπως αναφέρει, «η χρονιά της προετοιμασίας για τις πανελλαδικές εξετάσεις ήταν μία μεταβατική περίοδος, κυρίως λόγω της ύλης που ήταν μεγάλη σε όγκο, αλλά και της δυσκολίας της».

Ακόμη, όπως προσθέτει, «θεωρώ ότι φέτος οι πανελλαδικές απαιτούσαν συνεχή προσπάθεια, επιμονή, υπομονή, στοχοπροσήλωση, μεράκι και τακτικό διάβασμα».

Παράλληλα σημειώνει: «Θυσίασα κάποιες εξόδους με τους φίλους, αλλά δεν μπορώ να πω ότι διάβαζα όλη ημέρα, ενώ κατάφερα να ασχοληθώ και με το χόμπι μου που είναι η μουσική».

Η Δέσποινα Ιωάννου, η οποία συγκέντρωσε 19.100 μόρια, θέλει να εισαχθεί στην Ιατρική σχολή κι όπως τονίζει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «η τελευταία χρονιά ήταν μία δύσκολη χρονιά, διότι όταν θέτεις υψηλούς στόχους έχεις πολλές απαιτήσεις από τον εαυτό σου και θέλεις πάντα να πετυχαίνεις το καλύτερο».

Επίσης, προσθέτει: «Αγωνίζεσαι συνεχώς, αφού στην ουσία είναι μία αναμέτρηση με τον ίδιο σου τον εαυτό».

Όσον αφορά τον ελεύθερο χρόνο, σημειώνει ότι «δεν είχα και πάρα πολύ, διότι ο όγκος της ύλης ήταν πάρα πολύ μεγάλος, κάτι που δεν σου επιτρέπει να κάνεις μία επιφανειακή ανάγνωση, όταν θέλεις να εμβαθύνεις και να κάνεις το καλύτερο που μπορείς».

Ο Μύρωνας Αυγουστάκης συγκέντρωσε 19.060 μόρια και στόχος του είναι να εισαχθεί Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

«Η χρονιά ήταν δύσκολη και χρειάστηκε αρκετή προετοιμασία, διότι η ύλη ήταν εκτενής, αλλά πιστεύω ότι όλα πήγαν μία χαρά, αφού ήταν μία από τις καλύτερες χρονιές μου», αναφέρει ο ίδιος κι έπειτα προσθέτει, «ήταν μία από τις καλύτερες χρονιές, διότι οι ώρες που επένδυσα, αφού δεν είχα καθόλου ελεύθερο χρόνο, στο στόχο που είχα βάλει, είχαν αποτέλεσμα και χαίρομαι πάρα πολύ που τα κατάφερα».

Ο λύκος μεταμφιασμένος σε πρόβατο. Ο αγώνας της χελώνας και του λαγού. Αυτοί είναι από τους πιο γνωστούς μύθους του Αισώπου, μια συλλογή ιστοριών που λέγεται ότι δημιουργήθηκε από έναν σκλάβο, πριν από περίπου 2.500 χρόνια, για να μεταδώσει ηθικά μηνύματα στους αρχαίους Έλληνες.

Είναι αξιοσημείωτο ότι οι μύθοι του Αισώπου εξακολουθούν να διαβάζονται σε όλο τον κόσμο, όπως και το ότι τα μηνύματα τους παραμένουν διαχρονικά ακόμα και σήμερα: σκεφτείτε ότι «αυτός που πορεύεται αργά και σταθερά κερδίζει τον αγώνα», «το ξινό σταφύλι» ή «η ειλικρίνεια είναι η καλύτερη επιλογή», είναι ιστορίες που συχνά πυκνά μνημονεύουμε όλοι και αναφέρουμε σαν μεταφορές για συμπεριφορές.

Επίσης, οι μύθοι αυτοί μας γεννούν και ιδέες μας για το πως συμπεριφέρονται τα ζώα στη φύση: μεγαλώνουμε με ιστορίες για την πονηρή αλεπού, το πονηρό κοράκι ή τον ανόητο γάιδαρο – αλλά ποια είναι η αλήθεια αυτών των αντιλήψεων; Τον περασμένο αιώνα σημειώθηκε μια έκρηξη επιστημονικής έρευνας σχετικά με το τι κάνουν τα ζώα και γιατί, πράγμα που σημαίνει ότι είμαστε πλέον έτοιμη για να εξερευνήσουμε τι έχει να πει η επιστήμη για τους μύθους του Αισώπου.

Ο λύκος με την προβιά

 Δεδομένου του πόσο ριζωμένο είναι το παραπλανητικό στερεότυπο του λύκου στη σύγχρονη κουλτούρα, μπορεί να σας εκπλήσσει το γεγονός ότι δεν έχει καμία πραγματική βάση. Οι λύκοι ζουν σε στενά συνδεδεμένες οικογενειακές ομάδες («αγέλες») και δείχνουν τάσης συνεργασίας, παιχνιδιάρικης διάθεσης και πίστης στους συγγενείς τους. Δουλεύουν μαζί, για να κυνηγήσουν τροφή για το κοπάδι του και απέχουν πολύ από το να είναι αδίστακτες μηχανές δολοφονίας – αν και συνήθως καταδιώκουν τα πιο ευάλωτα θηράματα, η αγέλη συχνά αποτυγχάνει να σκοτώσει.

Οι λύκοι είναι οι πλησιέστεροι εν ζωή συγγενείς των κατοικίδιων σκύλων και μελέτες έχουν αποκαλύψει μερικές αξιοσημείωτες ομοιότητες και διαφορές στις ικανότητές τους, στην επίλυση προβλημάτων: και τα δύο είδη ζώων μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά με τους ανθρώπους για την εκτέλεση εργασιών, αλλά οι λύκοι επίσης συνεργάζονται πολύ καλύτερα με άλλους λύκους, από ότι οι σκύλοι μεταξύ τους.

Όταν αντιμετωπίζουν ένα δύσκολο πρόβλημα, οι λύκοι τα καταφέρνουν με απόλυτη επιμονή να το λύσουν, ενώ οι σκύλοι συχνά αναζητούν βοήθεια στους ανθρώπους τους. Η εξαπάτηση δεν έχει νόημα για αυτούς τους συνεργατικούς τύπους, πράγμα που σημαίνει ότι ο Αίσωπος (και πολλοί άλλοι αφηγητές από τότε) έκαναν λάθος.

Ευτυχώς, υπάρχουν καλύτερα υποψήφια ζώα που μπορούν να παίξουν τον ρόλο του απατεώνα.

Ο πίθηκος και ο ψαράς

Ο συγκεκριμένος μύθος του Αισώπου παρουσίασε τον πίθηκο σαν «το πιο μιμητικό από όλα τα ζώα» και είναι ένας χαρακτηρισμός που του έχει κολλήσει, διατηρημένος σε ρητά όπως «ο πίθηκος βλέπει, ο πίθηκος κάνει». Αρχικά, η μίμηση (δηλαδή η πιστή αντιγραφή των πράξεων των άλλων) θεωρήθηκε ότι αποκάλυπτε έλλειψη ευφυΐας, έτσι οι πίθηκοι βάφτηκαν ως ανόητοι, ανόητοι μιμητές που δεν μπορούσαν να σκεφτούν μόνοι τους.

Τον τελευταίο περίπου αιώνα, η επιστημονική έρευνα επ’ αυτού άλλαξε και η μίμηση έχει γίνει κάτι σαν το «ιερό δισκοπότηρο» στην κοινωνική μάθηση των ζώων, πιθανότατα λόγω των συσχετισμών της με τον πολιτισμό και του γεγονότος ότι στηρίζει τη δική μας πολιτιστική εξέλιξη.

Αυτό που θεωρήθηκε αρχικά ως γεγονός, έχει γίνει πλέον μυθοπλασία, μιας και μελέτη δεκαετιών, έδειξε ότι ενώ πολλά είδη πιθήκων επηρεάζονται από αυτά που κάνουν τα άλλα μέλη της ομάδας τους, δεν τα μιμούνται. Αντίθετα, ένας πίθηκος μπορεί απλώς να δώσει προσοχή σε οτιδήποτε με το οποίο αλληλεπιδρά ένας άλλος πίθηκος και στη συνέχεια να εξερευνήσει και να μάθει για αυτό.

Αυτη η συμπεριφορά είναι κατηγορηματικά διαφορετική από τη μίμηση, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι οι πίθηκοι δεν μαθαίνουν από άλλους πιθήκους, αλλά μαζί τους.

Ο γάιδαρος που κουβαλούσε μια εικόνα

Ενώ τα γαϊδούρια ήταν πάντα ζώα που κουβαλούσαν φορτία, δεν τα θεωρούσαν ανέκαθεν χαζά. Οι αρνητικές αντιλήψεις για αυτά, φαίνεται να έχουν αυξηθεί καθώς τα άλογα έγιναν πιο κοινά σαν ζώα στους ανθρώπους και ξεπέρασαν τα μικρότερα ξαδέρφια τους ως κυρίαρχα ιπποειδή (η ομάδα συγγενικών ειδών που περιλαμβάνει επίσης ζέβρες και άγριους γαϊδούρια).

Στην πραγματικότητα, τα χαρακτηριστικά των γαϊδάρων που συχνά χλευάζονται μπορούν να εξηγηθούν από την προγονική τους καταγωγή και την εξελικτική τους πορεία στις αφρικανικές πεδιάδες. Τα μεγάλα κεφάλια τους σημαίνουν μεγάλους μύες της γνάθου, που τους επιτρέπουν να τρίβουν σκληρά, πλούσια σε λιγνίνη φυτά, ενώ τα μεγάλα αυτιά τους βοηθούν στη διάχυση της θερμότητας. Σε αντίθεση με τα άλογα, δεν είναι ζώα αγέλης και αυτό σημαίνει ότι είναι πιο επιρρεπή στη μάχη παρά στη φυγή – τα γαϊδούρια θα σταθούν στο έδαφος και θα υπερασπιστούν τον χώρο τους, γεγονός που τα καθιστά εξαιρετικά αποτελεσματικά ζώα φύλαξης.

Ενώ υπάρχει έλλειψη μελετών που αξιολογούν τη νοημοσύνη τους, τα γαϊδούρια είναι ικανοί μαθητές και δείχνουν μεγαλύτερη ευελιξία συμπεριφοράς από ό,τι λέει η ταμπέλα που τους έχει μπει εδώ και αιώνες. Επιπλέον, έρευνες για την κοινωνική νοημοσύνη των αλόγων, τα οποία έχουν εξημερωθεί για περίπου το ίδιο χρονικό διάστημα με τα γαϊδούρια, αποκαλύπτουν μερικές αξιοσημείωτες ικανότητες. Ίσως αν κάναμε την προσπάθεια να ερευνήσουμε τα μυαλά των γαϊδάρων, να εκπλαγούμε με αυτό που βρίσκουμε.

e-daily

Στην εκπομπή Πάμε Δανάη και συγκεκριμένα στη στήλη Vintage Stories απάντησαν η Μαρία Κανελλοπούλου και η Μαρία Φιλίππου. Οι δύο ηθοποιοί μίλησαν για την επιτυχημένη σειρά Εμείς κι Εμείς και αποκάλυψαν άγνωστες λεπτομέρειες. 

Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς ήμασταν πάρα πολύ αγχωμένοι. Ο καθένας είχε τα δικά του βάσανα. Εμένα με απασχολούσε το γεγονός ότι ποτέ δεν ήξερα ποια είναι η κάμερά μου, που πρέπει να κοιτάξω. Η γειτονιά του Εμείς κι εμείς ήταν εμπνευσμένη από ένα δρόμο της περιοχής του Μετς. Η Δέσποινα Βανδή ήταν ένα πάρα πολύ όμορφο κορίτσι και πολύ χαμηλών τόνων, είπε αρχικά η Μαρία Κανελλόπουλου.

Η Μαρία Κανελλοπούλου είπε στη συνέχεια: Ο ρόλος της Αντωνίας δημιουργήθηκε από φίλους μου, για αυτό και περιείχε στοιχεία μου. Επειδή είμαι πάρα πολύ φοβητσιάρα, είχαν γράψει δύο επεισόδια όπου εγώ άφηνα σχεδόν τη διαθήκη μου για ένα νύχι. Οι Πόντιοι μας αγάπησαν πάρα πολύ μου φώναζαν Ε, τεμέτερον. Θυμάμαι με πάρα πολύ μεγάλη συγκίνηση όλες τις σκηνές που είχαμε κάνει με τη φίλη μου, Νατάσα Μανίσαλη.

Μια μέρα στο σούπερ μάρκετ μια κυρία μου είπε πολύ περιφρονητικά Μα πώς κυκλοφορείτε έτσι, δε νομίζω ότι η Αντωνία θα το έβαζε αυτό. Ο γιος της Μαρίας Φιλίππου είχε παίξει σε ένα εορταστικό. Δεν έκλαψε καθόλου, παρατηρούσε με μεγάλη περιέργεια και ήταν πολύ σοβαρός. Σε ένα αποκριάτικο γύρισμα, με βαρύ χειμώνα, όπου φορούσαμε κοντομάνικα, εγώ είχα 39 πυρετό, πρόσθεσε επίσης η Μαρία Κανελλοπούλου.

Η Μαρία Φιλίππου είπε από την πλευρά της: Αυτό που θυμάμαι από το πρώτο επεισόδιο είναι το Στέλιο Παύλου να προσπαθεί να με σηκώσει αγκαλιά ως νύφη και να με βάλει στο δωμάτιο. Αγαπούσα πάρα πολύ το ρόλο της Μαρίας.

Αυτό που μου άρεσε ήταν ότι αποτελούσε το κέντρο όπου μαζευόταν όλη η παρέα. Το Εμείς κι εμείς ήταν η μόνη κωμωδία που κράτησε 4 χρόνια. Στη σειρά ήμουν έγκυος μέχρι και την τελευταία στιγμή των γυρισμάτων, αλλά ήμουν με φίλους και περνούσα καλά

Στο πλατό του Πρωινού βρέθηκε την Πέμπτη, λίγους μήνες μετά τη συγκλονιστική του εξομολόγηση στην Φαίη Σκορδά, ο Δημήτρης Μοθωναίος αποκαλύπτοντας πως από τη μέρα που μίλησε για όσα είχε βιώσει, δέχτηκε παραπάνω από 40 χιλιάδες μηνύματα για παρόμοιες ιστορίες σεξουαλικής κακοποίησης.

«Μετά την εξομολόγηση μου δέχθηκα τουλάχιστον 40 χιλιάδες μηνύματα που αφορούσαν παρόμοιες ιστορίες σεξουαλικής κακοποίησης ή άλλης μορφής κακοποίησης.

Το ποσοστό των παιδιών που δέχεται κακοποίηση στη χώρα μας και δεν το επικοινωνούν είναι πολύ μεγάλο».

 «Αισθάνθηκα μια μεγάλη ευθύνη και δεν ήξερα τι να κάνω για να βοηθήσω», είπε ο Δημήτρης Μοθωναίος.

Οι τραγικές ιστορίες ζωής των πρωταγωνιστών στις Άγριες Μέλισσες

Το 1899 ο Όσκαρ Ουάιλντ έγραψε ότι η ζωή μιμείται την τέχνη πολύ καλύτερα από ότι η τέχνη μιμείται τη ζωή. Και πόση αλήθεια κρύβουν τα παραπάνω λόγια του Ιρλανδού λόγιου, αφού ουκ ολίγες φορές τα έχουμε δει να επιβεβαιώνονται σε διάφορες εκφάνσεις και με διαφορετικούς τρόπους.

Για κάποιους από τους πρωταγωνιστές της σειράς του ΑΝΤ1, Άγριες Μέλισσες η ρήση του Ουάιλντ επιβεβαιώθηκε με τρόπο τραγικό, μιας και οι ιστορίες της προσωπικής τους ζωής είναι ένα θλιβερό ακόμη και τραγικό σενάριο.

Η τραγική ιστορία του Δούκα Σεβαστού

Στην πετυχημένη σειρά του ΑΝΤ1 (επιστρέφει στις 14 Σεπτεμβρίου με νέα επεισόδια) υποδύεται με τρόπο υποδειγματικό τον σκληρό, άκαρδο και αδίστακτο Δούκα Σεβαστό. Στην πραγματικότητα, ο Λεωνίδας Κακούρης ως χαρακτήρας εννοείται πως δεν έχει σχέση με τον τηλεοπτικό ήρωα.

Το μόνο που τους δένει, είναι πως και οι δύο ένιωσαν τον αβάσταχτο πόνο της απώλειας αγαπημένου προσώπου. Ο Δούκας στις Άγριες Μέλισσες έχασε τον γιο του Στέργιο. Ο Κακούρης πρώτα έζησε την απώλεια της αδελφής του και μετά του πατέρα του.

Όπως ο ίδιος έχει εξομολογηθεί, η αδελφή του έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 9 ετώv …

διαβάστε αναλυτικά στο ourlife.gr

Τα μέλη του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στην κινεζική πόλη Ουχάν, εκεί όπου πρωτοεμφανίστηκε ο νέος κορωνοϊός, φοράνε πάνες ακράτειας ενηλίκων γιατί δεν προλαβαίνουν να πάνε στην τουαλέτα λόγω του φόρτου εργασίας, αναφέρει δημοσίευμα της Washington Post.

Το δημοσίευμα σημειώνει ότι ο λόγος δεν είναι μόνο αυτός. Ένας επιπλέον λόγος είναι ότι φοβούνται μη σκίσουν τις προστατευτικές στολές τους δεδομένου ότι υπάρχει έλλειψη και πιθανόν να μη μπορέσουν να τις αντικαταστήσουν.

Η Ουχάν, η πόλη των περίπου 11 εκατομμυρίων κατοίκων και πρωτεύουσα της επαρχίας Χουμπέι, είναι εδώ και 11 μέρες αποκλεισμένη.

Τουλάχιστον 56 εκατομμύρια άνθρωποι σε 18 πόλεις είναι αυτή τη στιγμή αποκλεισμένοι καθώς ο ιός έχει σκοτώσει 361 ανθρώπους στη χώρα.

Βίντεο και φωτογραφίες δείχνουν το προσωπικό των νοσοκομείων να δίνει μάχη να αντιμετωπίσει τους ασθενείς που συρρέουν μαζικά στα κατάμεστα νοσοκομεία.

Ένα βίντεο, η αυθεντικότητα του οποίου δεν έχει επιβεβαιωθεί και το οποίο φέρεται να τράβηξε μια νοσοκόμα σε νοσοκομείο της Ουχάν, δείχνει διαδρόμους γεμάτους ασθενείς και το προσωπικό του νοσοκομείου ντυμένο με προστατευτική στολή να περνάει πάνω από τρία πτώματα.

Η νοσοκόμα έγραψε ότι το προσωπικό και οι ασθενείς “έμειναν” με τα πτώματα, τα οποία είναι καλυμμένα με λευκά σεντόνια, επειδή δεν είναι κανένας διαθέσιμος να τα απομακρύνει.

Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, ένας ειδικός λοιμωξιολόγος πέθανε από ανακοπή ενώ θεράπευε ασθενείς.

Στο παρελθόν, ο Σιάνγκ Σιτζούν είχε ασχοληθεί με ασθενείς που είχαν μολυνθεί από την γρίπη των πτηνών και από τη γρίπη.

Μια νοσοκόμα επτά μηνών έγκυος που πήγε στη δουλειά της για να βοηθήσει στη θεραπεία των μολυσμένων από τον κορωνοϊό ασθενών κατέληξε να μολυνθεί και η ίδια.

Πηγή: The Washington Post, The Sun