Η Λαϊκή Συσπείρωση Πελοποννήσου για τα κρούσματα ευλογιάς σε κτηνοτροφικές μονάδες

Η επιβεβαίωση νέων κρουσμάτων ευλογιάς των αιγοπροβάτων σε κτηνοτροφικές μονάδες της Μεγαλόπολης, της Γορτυνίας και πλέον και της Μεσσηνίας, που οδήγησε στη θανάτωση εκατοντάδων ζώων, επαναφέρει με οξύ τρόπο στο προσκήνιο τις σοβαρές αδυναμίες της κρατικής και περιφερειακής διαχείρισης της ζωονόσου. Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, αλλά –όπως καταγγέλλουν κτηνοτρόφοι και επιστημονικοί φορείς– το αποτέλεσμα μιας προδιαγεγραμμένης πορείας

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η Κυβέρνηση και η Περιφερειακή Αρχή φέρουν βαρύτατες ευθύνες, καθώς η αντιμετώπιση της ευλογιάς καθορίστηκε περισσότερο από τις ανάγκες των μεγάλων εξαγωγικών συμφερόντων της φέτας παρά από την ουσιαστική προστασία της εγχώριας κτηνοτροφικής παραγωγής. Το αποτέλεσμα ήταν, μέσα σε δύο χρόνια, η νόσος να εξαπλωθεί από τα ελληνοτουρκικά σύνορα μέχρι την καρδιά της Πελοποννήσου, ενώ συνολικά στη χώρα έχουν θανατωθεί περίπου μισό εκατομμύριο αιγοπρόβατα. Υπενθυμίζεται ότι είχαν προηγηθεί και τα κρούσματα στην Κορινθία το 2024, με χιλιάδες ζώα να οδηγούνται σε υποχρεωτική θανάτωση.

Κατά την Λαϊκή Συσπείρωση Πελοποννήσου, οι δημόσιες κτηνιατρικές υπηρεσίες παραμένουν υποστελεχωμένες. Στην Πελοπόννησο, μόλις 22 κτηνίατροι καλούνται να επιτηρήσουν τη νέα έξαρση της νόσου, αριθμός που θεωρείται ανεπαρκής για ουσιαστική επιδημιολογική επιτήρηση και εφαρμογή μέτρων βιοασφάλειας. Η εμπειρία των τελευταίων ετών δείχνει ότι αποσπασματικά μέτρα, όπως οι σταθμοί απολύμανσης οχημάτων, δεν επαρκούν για να ανακόψουν τη διάδοση της ευλογιάς. Αντίστοιχα, η επίκληση της «ατομικής ευθύνης» των κτηνοτρόφων δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κρατική υποχρέωση για λήψη όλων των διαθέσιμων επιστημονικών μέτρων.

Στο πλαίσιο της συνεδρίασης λογοδοσίας της 22ας Ιουνίου, τίθενται προς την Περιφερειακή Αρχή, από την Λαϊκή Συσπείρωση Πελοποννήσου, κρίσιμα ερωτήματα και αιτήματα, τα οποία προβάλλουν οι πληγέντες κτηνοτρόφοι και οι επαγγελματικοί φορείς:

«Άμεση και πλήρης αποζημίωση (100%) των κτηνοτρόφων για τη ζημιά, χωρίς πρόσθετες προϋποθέσεις, καθώς και επιπλέον ενίσχυση για την αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος.

Κάλυψη από το κράτος της αντικατάστασης του ζωικού κεφαλαίου και της παροχής ζωοτροφών, τόσο για τις πληγείσες μονάδες όσο και για όσες βρίσκονται σε καθεστώς περιορισμών και υποχρεωτικού σταυλισμού.

Άμεση στελέχωση των κτηνιατρικών υπηρεσιών με μόνιμο προσωπικό, ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες επιτήρησης και ελέγχου.

Ουσιαστική προστασία της κτηνοτροφικής παραγωγής, με αξιοποίηση όλων των επιστημονικών εργαλείων, συμπεριλαμβανομένου του εμβολιασμού.

Μη επιβάρυνση των μικρομεσαίων κτηνοτρόφων με το κόστος των μέτρων πρόληψης και διαχείρισης της νόσου.

Η επανεμφάνιση της ευλογιάς στην Πελοπόννησο αναδεικνύει, για ακόμη μία φορά, την ανάγκη για μια συνολική, επιστημονικά τεκμηριωμένη και κοινωνικά δίκαιη πολιτική για την προστασία της κτηνοτροφίας».