To έθιμο του χαρταετού δεν είναι καθόλου πρόσφατο. Αν και υπάρχει η άποψη ότι για πρώην φορά έγινε στην αρχαία Ελλάδα, το πιθανότερο είναι πως ξεκίνησε στην Κίνα πριν από 3.000 χρόνια περίπου.

Αρχικά το υλικό της κατασκευής του χαρταετού δεν ήταν το χαρτί, αλλά το μπαμπού και το μετάξι. Το πέταγμα του χαρταετού είχε τελετουργική και θρησκευτική σημασία για τους λαούς τησ ανατολής, και τις περισσότερες φορές ήταν ένας τρόπος για να ξορκίσουν το κακό. Πίστευαν πως όσο ψηλότερα φτάσει ο χαρταετός, τόσο πιο τυχερή θα είναι η χρονιά τους, έτσι το σχοινί φινόταν όλο και πιο μακρύ.

Εκτός από την Κίνα, το πέταγμα του χαρταετού φαίνεται να ήταν δημοφιλές εδώ και χιλιάδες χρόνια σε πολλές χώρες της Ασίας, όπως στην Ινδία, στην Ιαπωνία και στη Ταϊλάνδη. Στην Βόρεια Ινδία μάλιστα, στα πλαίσια της ινδουιστικής παράδοσης, το πέταγμα του χαρταετού συνδέεται με την πανηγυρική υποδοχή της άνοιξης.

Η πτηση αυτή ρτου χαρταετού, συμβολίζει την ανθρώπινη ψυχή που έρχεται πιο κοντά στον θεό. Κάποιοι έδεναν στις αυτοσ΄χεδιες κατασκευές τους τις συμφορές τους γραμμένες σε χαρτί, με σκοπό να της διώξουν μακριά, ενώ άλλοι έγραφαν τις επιθυμίες τους με την ελπίδα να εισακουστούν.

Γύρω στο 1.400 μ.Χ., οι Ευρωπαίοι εξερευνητές έφεραν το έθιμο και στην Γηραιά Ήπειρο. Οι πρώτες αναφορές έγιναν στην Γερμανία το 1450 και στην Ισπανία το 1606.

Η πρώτη επαφή με την Ελλάδα έγινε στα αρχαία χρόνια, με απόδειξη ένα αγγείο που αναπαριστά μια κόρη η οποία κρατά στα χέρια της μια μικρή λευκή σαΐτα με το νήμα της, έτοιμη να την πετάξει. Η συνήθεια αυτή, αν ήταν ποτέ συνήθεια ή έθιμο στην αρχαία Ελλάδα, φαίνεται να ξεχάστηκε. Έφτασε ξανά στον ελλαδικό χώρο από τα λιμάνια της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης, όπου το ελληνικό στοιχείο ήταν έντονο και το εμπόριο ανθούσε. 

Ακόμα και σήμερα, συμβολίζει την ανάταση της ψυχής, την υποδοχή της άνοιξης, με πολλά χρώματα και χαρούμενη διάθεση.

 

 

e-radio