Ένα προϊστορικό είδος φάλαινας που ανακαλύφθηκε πρόσφατα και φέρει την ονομασία Perucetus colossus. φαίνεται ότι είναι το βαρύτερο, αλλά και ένα από τα μεγαλύτερα ζώα που έχουν καταγραφεί, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύεται στο περιοδικό «Nature».

Το σκελετικό υλικό που βρέθηκε στο νότιο Περού, αποτελείται από 13 σπονδύλους, τέσσερις πλευρές και ένα οστό ισχίου, ενώ εκτιμάται ότι έχει ηλικία περίπου 39 εκατομμυρίων ετών. Οι μελετητές υπολόγισαν ότι είχε μήκος περίπου 20 μέτρα και σωματική μάζα μεταξύ 85 και 340 τόνων. Πιθανότατα ζούσε κοντά στην ακτή.

Οι εκτιμήσεις για το βάρος της, με βάση τον μερικό σκελετό που έχει βρεθεί, συναγωνίζονται εκείνες της γαλάζιας φάλαινας, που θεωρούνταν προηγουμένως το βαρύτερο ζώο που υπήρξε ποτέ. Υπολογίζεται ότι η μάζα του σκελετού θα ήταν δύο με τρεις φορές μεγαλύτερη από μιας γαλάζιας φάλαινας μήκους 25 μέτρων.

Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η τάση προς τον γιγαντισμό στα θαλάσσια θηλαστικά μπορεί να είχε αρχίσει νωρίτερα από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως. Φαίνεται ότι τα κητώδη είχαν φτάσει στο μέγιστο της σωματικής τους μάζας περίπου 30 εκατομμύρια χρόνια πριν από την προηγούμενη παραδοχή.

Σημειώνεται ότι το αρχείο απολιθωμάτων των κητωδών (υποκατηγορία των θηλαστικών που περιλαμβάνει τα δελφίνια, τις φάλαινες και τις φώκιες) έχει μεγάλη σημασία για την τεκμηρίωση της εξελικτικής ιστορίας των θηλαστικών, όταν ορισμένα χερσαία ζώα επέστρεφαν στον ωκεανό.

Ερευνητική γεώτρηση στην Αυστραλία έφερε στο φως ένα μυριάποδο με 1.306 πόδια, περισσότερα από οποιοδήποτε άλλο ζώο στον πλανήτη.
Το υπόλευκο μυριάποδο, συγγενής της σαρανταποδαρούσας, έχει πλάτος μικρότερο από ένα χιλιοστό, το μήκος του όμως φτάνει τα 9 εκατοστά. Έχει κωνικό κεφάλι, στόμα που θυμίζει ράμφος και μεγάλες κεραίες –μάλλον τα κύρια αισθητήρια όργανά του, δεδομένου ότι δεν διαθέτει μάτια.

 Δεν τα χρειάζεται, αφού ζει στο υπέδαφος σε βάθη μέχρι 60 μέτρων, αναφέρουν οι ερευνητές που το ανακάλυψαν στο περιοδικό Scientific Reports. Ανακαλύφθηκε σε ερευνητική γεώτρηση που άνοιξαν μεταλλευτικές εταιρείες στο Γκόλντφιλντς της Δυτικής Αυστραλίας, πλούσιας σε χρυσό, λίθιο και άλλα μέταλλα. Δυστυχώς, κανένα από τα τέσσερα δείγματα δεν ήταν ζωντανό.

Οι ερευνητές βάφτισαν το μυριόποδο Eumillipes persephone -όνομα προς τιμήν της Περσεφόνης, αρχαιοελληνικής θεότητας του κάτω κόσμου.

 «Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για εκπληκτικό ζώο, ένα θαύμα της εξέλιξης» δήλωσε σύμφωνα με το Reuters o Μπρούνο Μπουζάτο, βιολόγος του Πανεπιστημίου «Μακουάρι» στο Σίδνεϊ και μέλος της ερευνητικής ομάδας.

«Παρουσιάζει την πιο ακραία επιμήκυνση που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα στα μυριάποδα, τα οποία ήταν τα πρώτα ζώα που κατέκτησαν την ξηρά. Το συγκεκριμένο είδος κατάφερε να προσαρμοστεί στη διαβίωση σε βάθος δεκάδων μέτρων».

 Μέχρι σήμερα, το ρεκόρ των περισσότερων ποδιών ανήκε σε ένα μυριάποδο που ονομάζεται Illacme plenipes και φέρει μέχρι 750 πόδια.

Οι ερευνητές εικάζουν ότι το E.persephone απέκτησε περισσότερα πόδια για να μπορεί να σπρώχνει το σώμα του σε στενές τρύπες.

 Ο αριθμός των ποδιών πάντως διαφέρει από άτομο σε άτομο, καθώς τα μυριάποδα βγάζουν καινούργια ζεύγη ποδιών κάθε φορά που αλλάζουν εξωσκελετό. «Τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας έχουν περισσότερα πόδια από ό,τι τα νεαρά» εξήγησε ο Μπουζάτο.

Ένα από τα δύο θηλυκά που περιγράφονται στη μελέτη έφερε 1.306 πόδια και το δεύτερο 998. Το μεγαλύτερο από τα δύο ενήλικα αρσενικά είχε 818 πόδια και το δεύτερο 778.

Περίπου 13.000 είδη μυριάποδων έχουν αναγνωριστεί μέχρι σήμερα σε όλο τον πλανήτη. Τα περισσότερα τρέφονται με μύκητες και μισοσαπισμένο φυτικό υλικό, γι’ αυτό και παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανακύκλωση των θρεπτικών συστατικών του εδάφους.

e-daily

Υπάρχει ένα ζώο, οστρακόδερμο, που μπορεί να κάνει πολλά πράγματα κατά την διάρκεια της ζωής του, αν και με την πρώτη ματιά δεν του φαίνεται. Το στρείδι μάλλον το έχουμε για κάτι κυρίως ακίνητο που δεν προσπαθεί πολύ για κάτι και απλά περιμένει ένα λάθος για να τραφεί. Αλλά η σeξουαλική του ζωή είναι μάλλον… τρελή.

Τα στρείδια λοιπόν νομίζουμε πως είναι ακίνητα, αλλά μόλις γεννηθούν μπορούν και κολυμπούν για αρκετό καιρό. Για την ακρίβεια, μοιάζουν με μικρές αχιβάδες που κολυμπούν από εδώ κι από εκεί. Δώδεκα ώρες μετά την γέννησή τους αρχίζει να σχηματίζεται το όστρακο, διαδικασία που κρατά περίπου τρείς εβδομάδες. Τότε το στρείδι είναι που αρχίζει να μην κινείται όσο νωρίτερα.

Αυτές οι τρείς εβδομάδες βέβαια δεν είναι εύκολες. Γιατί τα στρείδια είναι ακόμα ανυπεράσπιστα χωρίς το όστρακό τους, κάτι που τα καθιστά εύκολη τροφή για άλλα θαλάσσια είδη. Για να εξασφαλίσουν λοιπόν την επιβίωση και την συνέχεια του είδους τους, εκσπeρματίζουν συνέχεια ενώ ταυτόχρονα ρίχνουν και αυγά μέσα στο νερό, ώστε να σχηματιστούν κι άλλα έμβρυα. Κάθε σεζόν, ένα ενήλικο θηλυκό στρείδι μπορεί και παράγει 50 με 100 εκατομμύρια αυγά, ενώ τα αρσενικά παράγουν τόσο σπeρμα που δεν μπορεί να μετρηθεί. Η σeξουαλική τους ζωή λοιπόν είναι από την αρχή λίγο έξαλλη.

Δεν φτάσαμε όμως και στο πιο παράξενο απ’ όλα. Σχεδόν όλα τα στρείδια ξεκινούν την ζωή τους ως αρσενικά, αλλά όσο μεγαλώνουν μπορούν πολλές φορές να αλλάξουν φύλο. Αυτό γίνεται μάλλον επειδή το σπeρμα είναι πολύ περισσότερο από τα αυγά και μπορεί να εγγυηθεί την συνέχιση της ανάπτυξης του πληθυσμού τους. Πολλές φορές μάλιστα έχουν αρσενικά και θηλυκά αναπαραγωγικά όργανα την ίδια στιγμή. Με λίγα λόγια, αυτό από τεχνικής άποψης σημαίνει πως σε ορισμένες περιπτώσεις το στρείδι μπορεί να γονιμοποιήσει τα ίδια του τα αυγά.

Η αλλαγή φύλου δεν μπορεί να εξηγηθεί με ακρίβεια, αλλά φαίνεται πως τα στρείδια αλλάζουν φύλο βάσει των περιβαλλοντικών συνθηκών. Είναι πιθανό η επιλογή του φύλου να επηρεάζεται από την θερμοκρασία του νερού αλλά και από την κατάσταση που βρίσκεται ο ύφαλος στον οποίο ζουν. Κανείς όμως δεν ξέρει με ακρίβεια ακόμα τον συνολικό μηχανισμό.

Παράλληλα τα στρείδια μπορούν να φιλτράρουν το νερό γύρω τους, ενώ η πιο γνωστή τους δραστηριότητα είναι ότι παράγουν μικρές πέτρες, που τις ονομάζουμε μαργαριτάρια. Ναι, θα ήταν ωραίο να βρεις ένα στρείδι με μαργαριτάρι, αλλά σαν πληροφορία μάλλον είναι η πιο αδιάφορη από τις παραπάνω.

 

e-daily