Θρήνος και σπαραγμός στην κηδεία των δύο παλικαριών, του 28χρονου Γιάννη  και του 25χρονου Νίκου, στη Βουπρασία.

Εικόνες που δεν περιγράφονται με λέξεις, βίωσαν οι εκατοντάδες φίλοι που αποχαιρέτησαν τα δύο παιδιά από τη Βάρδα και τη Μανωλάδα.

Την εξόδιο ακολουθία και στις δύο κηδείες τέλεσε ο θεοφιλέστατος επίσκοπος Ωλένης Αθανάσιος, ενώ τραγικές φιγούρες ήταν οι γονείς και τα αδέλφια των δύο αδικοχαμένων νέων που έχασαν τη ζωή τους στον δρόμο -φονιά.

«Μακάρι να είναι τα τελευταία θύματα» έλεγαν κάποιοι στην κηδεία των δύο παιδιών, που έγινε μια μέρα πριν την Πανηλειακή κινητοποίηση για την κατασκευή του αυτοκινητόδρομου.

Θρηνεί όλη η Βουπρασία για τα δυο παλικάρια

Ο «μαχαίρας» και ο «σκίουρος», ήταν «κολλητοί» στη ζωή και θα παραμείνουν «κολλητοί» αιώνια αφού ούτε ο θάνατος τους χώρισε. Γιάννης Βαλογιάννης 28 ετών και Νίκος Γιαννόπουλος 25 ετών. Δύο παλληκάρια, δύο καρδιακοί φίλοι που αγαπούσαν όλοι στη Βουπρασία, στη Μανωλάδα και τη Βάρδα. Δύο νέα παιδιά που ο θάνατος τους έστησε καρτέρι στην φονική ΕΟ Πατρών Πύργου, τη μέρα της χαράς, μεγάλης χαράς, αφού λίγες ώρες πριν ο Γιάννης είχε βαφτίσει τη μονάκριβη κόρη του Μαρία ενώ σε τέσσερις μήνες η αγαπημένη του Στεφανία θα του χάριζε και δεύτερο παιδί.

Στη Βουπρασία οι δύο καρδιακοί φίλοι ήταν γνωστοί ως «μαχαίρας» ο Γιάννης λόγω του κρεοπωλείου που διατηρούσε στη Βάρδα και ως «σκίουρος» ο υπέροχος Νίκος, το παιδί με το χιούμορ και το χαμόγελο. Αυτά τα δύο παλληκάρια «έσβησαν» το βράδυ της περασμένης Κυριακής, θύματα φρικτού τροχαίου δυστυχήματος.

Στις 12 το μεσημέρι της Κυριακής η οικογένεια Βαλογιάννη βάπτισε την κορούλα της στον Άγιο Νικόλαο στο Κουνουπέλι. Το Μυστήριο έγινε σε στενό οικογενειακό κύκλο λόγω πένθους. Δεν είχε περάσει χρόνος από το θάνατο της μητέρας της Στεφανίας που εγκυμονεί το δεύτερο παιδί τους. Λίγες ώρες αργότερα, μετά τη βάπτιση, οι δύο φίλοι ο Γιάννης και ο Νίκος αποφασίζουν να πάνε μια βόλτα στο Βουπράσιο, λίγα χιλιόμετρα μετά τη Νέα Μανωλάδα.

Επιλέγουν να μεταβούν στο Βουπράσιο με το αυτοκίνητο που έχει τώρα στην κατοχή του ο Νίκος Γιαννόπουλος, αυτοκίνητο που έχει τη δική του ιστορία. Ανήκε στον αδελφό του Νίκου, τον Κώστα Γιαννόπουλο που η μοίρα του έκοψε το νήμα της ζωής τον Μάϊο του 2018 στο Μπράλο όταν το φορτηγό που οδηγούσε έπεσε σε χαράδρα. Οι δύο φίλοι ξεκινούν για το Βουπράσιο και φυσικά λένε σε όλους ότι θα επιστρέψουν νωρίς το βράδυ.

Πράγματι λίγο μετά τις 21:30 το βράδυ ξεκινούν το δρόμο της επιστροφής. Όμως η μοίρα είχε άλλη γνώμη και δεν επέτρεψε ποτέ στα δύο παιδιά να πάνε σπίτια τους στους ανθρώπους που αγαπούν. Ο θάνατος παραμόνευε στα όρια Αχαϊας –Ηλείας λίγα μέτρα πριν την διασταύρωση με τη Μανωλάδα. Το αυτοκίνητο κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ενεπλάκη σε τροχαίο και μετατράπηκε σε άμορφη μάζα σιδερικών. Είναι άγνωστο ποιος οδηγούσε το ΙΧ. Από τα συντρίμμια ανασύρονται από άνδρες της ΠΥ Λεχαινών δύο νεκροί ενώ υπήρχε και μια ελαφρά τραυματίας επιβάτης ενός εκ των δύο φορτηγών που ενεπλάκησαν στο φρικτό τροχαίο. Με ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ μεταφέρθηκαν οι δύο άνδρες στο ΚΥ Βάρδας όπου απλά διαπιστώθηκε ο θάνατός τους. Άλλα δύο θύματα στο δρόμο φονιά.

Θρήνος στις οικογένειες

Το νέο έγινε αμέσως γνωστό στη Βουπρασία. Ο Γιάννης Βαλογιάννης είχε γεννηθεί στη Μανωλάδα αλλά διέμενε στο Συρμπάνι στη Βάρδα από την ημέρα που παντρεύτηκε. Σε τραγική κατάσταση η γυναίκα του Στεφανία, ο πατέρας του κ. Κώστας που εργάζεται στη ΔΕΗ η μάνα του η κ. Βασιλική και τα δύο του αδέλφια ο Αντώνης και ο Ανδρέας. Ο Γιάννης ήταν ο μεγάλος αδελφός. Ο Αντώνης ήταν καλός φίλος με τον Κώστα Γιαννόπουλο που είχε σκοτωθεί στο Μπράλο, αλλά και με τον Νίκο.

Τραγική η κατάσταση στην οικογένεια Γιαννόπουλου που σε δύο χρόνια ο κ. Χρήστος και η κ. Φωτεινή είδαν την οικογένειά τους να ξεκληρίζεται. Ο Κώστας σκοτώθηκε με το φορτηγό που οδηγούσε το 2018 στο Μπράλο σε ηλικία 26 ετών και ο Νίκος, σκοτώθηκε την Κυριακή των Απόκρεω σε ηλικία 26 ετών.

Πηγή: patrisnews.com

Από την αρχαία Ελλάδα στη σύγχρονη εποχή το σουβλάκι είναι ένα από τα πιο δημοφιλή εδέσματα. Αν και ο όρος σουβλάκι δεν είναι ελληνικός, ως γαστριμαργική απόλαυση έχει ελληνικότατη ιστορία.

Αποτελείται από κομμάτια χοιρινού κρέατος περασμένου σε μικρή ξύλινη σούβλα από καλαμιά τα οποία για να καταναλωθούν πρέπει να ψηθούν.

Η πρώτη αναφορά γίνεται στα Ομηρικά Έπη που θέλουν τον Αχιλλέα να ψήνει στη θράκα κομμάτια κρέατος. Επίσης, χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Αθήναιου στο έργο του Δειπνοσοφιστές, ότι ο Ηγήσιππος στο Οψαρτυτικό του, δηλ. στον οδηγό μαγειρικής που έγραψε, αναφέρει ένα έδεσμα που λεγόταν κάνδαυλος και ήταν κάτι ανάλογο με το σημερινό σουβλάκι. Συνδύαζε κομμάτια από ψητό κρέας, πίτα, τυρί και άνηθο και σερβιριζόταν με ζουμί (Αθήναιος, Δειπνοσοφιστές, 12, 516d).

Το σουβλάκι από εντόσθια αναφέρεται σε ρωμαϊκά κείμενα του 1ου αιώνα μ.Χ. αλλά και αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, όπου μετά την άλωση, μικροπωλητές πωλούσαν στους δρόμους, εκτός από φρούτα ή λαχανικά, και σουβλάκι με πίτα.

Η λέξη «σουβλάκι» προέρχεται από τη σούβλα, που με τη σειρά της προέρχεται από το λατινικό subulus. Στη δεκαετία του 1940 αρχίζει να διαδίδεται σε προσφυγικές γειτονιές, ενώ στον Πειραιά ένας Κωνσταντινουπολίτης έφτιαξε το 1950 το πρώτο τυλιχτό σουβλάκι με κεμπάπ.

Μοναδικό εύρημα που εκτίθεται στην πρώτη αίθουσα του Μουσείου των Μυκηνών αποτελεί αδιάσειστο τεκμήριο για την προτίμηση των Μυκηναίων στα σουβλάκια: μια φορητή πήλινη εσχάρα όπτησης κρέατος σε καλαμάκια με πλευρά όχι μεγαλύτερη από μισό μέτρο.

Πρόκειται για μια ορθογώνια βάση με ελαφρά ανυψωμένες τις τρεις πλευρές και ανοιχτή την τέταρτη ώστε να καθαρίζεται πιθανότατα η στάχτη και με υποδοχές στις πλαϊνές πλευρές, επάνω στις οποίες μπορούν να τοποθετηθούν οριζόντια και σε απόσταση πέντε έξι εκατοστών από τη βάση της καμιά δεκαριά ράβδοι όπτησης τεμαχίων κρέατος, σουβλάκια. Καθώς είναι φορητή φέρει στις πλαϊνές πλευρές δύο λαβές. Στο Μουσείο εκτίθεται μαζί με ένα χάλκινο μαχαιρίδιο και με ένα μικρό λεκανίδιο γεμάτο με οστά ζώων.

Επίσης, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, σε προθήκη υπάρχει η κρητική εκδοχή της σχάρας, πάνω στην οποία οι Μινωίτες έψηναν τα δικά τους σουβλάκια, εύρημα κοινό σε πολλούς αρχαιολογικούς χώρους τόσο της Κρήτης όσο της Σαντορίνης, και βεβαίως ολόκληρης της χώρας. Οι αρχαίες αυτές ψησταριές ήταν πήλινες με εγκοπές για τη στήριξη των σουβλών.

Οι κρατευτές των προγόνων μας ήταν εργονομικοί, καθώς χάρη στις οπές τους επέτρεπαν τη διατήρηση της θερμοκρασίας για το ψήσιμο χωρίς να σβήνουν τα κάρβουνα, και φυσικά υγιεινοί, αφού το λίπος έλιωνε πάνω στις σχάρες. Η συνταγή επιβίωσε στους αιώνες ως οβελίσκος, ονομασία που προέρχεται φυσικά από το οβελός, δηλαδή τη σούβλα, όπως παραθέτουν αρχαίοι συγγραφείς, όπως ο Αριστοφάνης, ο Ξενοφών και ο Αριστοτέλης.

Πηγή: enikos