Η πρώτη χρονιά της εκπομπής «Πρωινό Μας» στον ΣΚΑΪ ολοκληρώθηκε και η Φαίη Σκορδά αποχαιρέτησε το τηλεοπτικό κοινό, ανανεώνοντας το ραντεβού για την επόμενη σεζόν.

«Θα θέλαμε να κλείσουμε τη χρονιά με ένα μεγάλο ευχαριστώ. Καλό καλοκαίρι σε όλους! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Θέλω να κλείσουμε με κάτι πολύ σημαντικό, να σας ευχαριστήσω όλους για αυτό. Να ευχαριστήσω πάρα πολύ τον ΣΚΑΪ, κρατάω αυτή τη στιγμή που είναι η πιο σημαντική στην καριέρα μου και έζησα εδώ. Έχει να κάνει με την ημέρα που αφιερώσαμε όλοι μαζί στο Make A Wish. Κάποια πράγματα δεν γίνονται για τον τηλεοπτικό χρόνο αλλά έχουν και ουσία. 

Με ένα μεγάλο ευχαριστώ σε εσάς που ήσασταν μαζί μας και δίπλα στο Make A Wish, δίπλα στα παιδιά. Αυτό ήταν για μένα το πιο σημαντικό. Καλό καλοκαίρι Πολλά φιλιά» είπε συγκινημένη η Φαίη Σκορδά.

Ένα μακροσκελές κείμενο με αφορμή την επέτειο του δημοψηφίσματος του 2015, έγραψε ο Γιάνης Βαρουφάκης, επικεφαλής του ΜέΡΑ25 και υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ εκείνη την περίοδο.

«Το βράδυ της 5ης Ιουλίου 2015 όπως το έζησα» είναι ο τίτλος του κειμένου που αναρτήθηκε στην προσωπική του ιστοσελίδα.

«Κάθε 5η Ιουλίου, από το 2016 μέχρι και χτες, τα κανάλια της διαπλοκής εξαπολύουν μπαράζ μαύρης προπαγάνδας εναντίον του ΟΧΙ που τόσο τους είχε στοιχίσει. Κάθε 5η Ιουλίου τα κανάλια της διαπλοκής προσπαθούν φιλότιμα να με πλήξουν (εν τη απουσία μου, βέβαια). Δεν είναι προσωπικό το θέμα. Απλά, έτυχε να ήμουν ο ΥπΟικ που τίμησα εκείνο το ΟΧΙ μέσα κι έξω από το Eurogroup και εξακολουθώ να το τιμώ μέσα κι έξω από τη Βουλή.

Έχοντας προβλέψει ότι αυτό θα γινόταν και χτες, τους προκατέλαβα με μια ενδελεχή απάντηση στο μόνο σοβαρό ερώτημα: «Ήταν αυταπάτη το ΟΧΙ;» – εξηγώντας γιατί δεν ήταν αυταπάτη. Δεν πέρασαν μερικές ώρες και τα κανάλια της διαπλοκής έδωσαν άλλο ένα ρεσιτάλ μαύρης προπαγάνδας εναντίον του ΟΧΙ και, βέβαια, εμού. Ειπώθηκαν αστειότητες για το τι έγινε εκείνο το βράδυ στο Μαξίμου και για συναντήσεις στις Βρυξέλλες όπου δεν θα μπορούσα να είμαι (καθώς έλαβαν χώρα μετά την παραίτηση μου από την κυβέρνηση).

Τα συνηθισμένα δηλαδή – στα οποία έχω απαντήσει λεπτομερειακά στο ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ (Πατάκη, 2017). Για όποια ή όποιον αναγνώστη θέλει να δει τί συνέβη εκείνη την εποχή, παραθέτω εδώ σχετικό απόσπασμα (από το Κεφ. 17). Εις το επανιδείν την 5η Ιουλίου του 2024 όταν τα κανάλια της διαπλοκής θα έχουν ανασύρει άλλα φαντάσματα από το παρελθόν στον μανιώδη αγώνα τους να εξορκίσουν εκείνο το σπουδαίο ΟΧΙ – το οποίο το τρέμουν ακόμα παρά τον πρόσφατο εκλογικό θρίαμβο του ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ.

Εκείνο το βράδυ (Σημ. του Συλλαλητήριου υπέρ του ΟΧΙ, 3/7/2015) ένιωσα να ξεπλένεται από πάνω μου όλη η πικρή εμπειρία της σταθερής φθοράς των προηγούμενων εβδομάδων, κάθε φρικτή στιγμή στο Μαξίμου, κάθε απογοήτευση με τους συντρόφους μου, όλη η κακεντρέχεια που εισέπραξα κι όλη η αγωνία ενός ολοένα και μοναχικότερου αγώνα κεκλεισμένων των θυρών. Το μόνο που απέμεινε ήταν το αίσθημα ικανοποίησης.

Κι όμως, δεν ήμουν ακόμη πεπεισμένος πως το ΟΧΙ θα κέρδιζε δύο μέρες μετά. Το συλλαλητήριο στο Σύνταγμα έδειχνε ότι το ρεύμα στήριξης του ΟΧΙ είχε δυναμική, αλλά με τις τράπεζες κλειστές και τα μέσα ενημέρωσης να εξαπολύουν ενορχηστρωμένες επιθέσεις εναντίον όποιου σκεφτόταν να ψηφίσει ΟΧΙ, η νίκη φαινόταν δύσκολη. Το ίδιο εκείνο βράδυ, με τη Δανάη συναντηθήκαμε με τον Τζέιμι, που ήταν σαν μεθυσμένος μετά την εμπειρία του Συντάγματος, και μερικούς άλλους φίλους και συνεργάτες. Ρωτήθηκα αν ο Αλέξης κι ο Ευκλείδης θα παραιτούνταν σε περίπτωση επικράτησης του ΝΑΙ. «Ο Αλέξης θα σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με την αντιπολίτευση», ήταν η πρόβλεψή μου, «αφού παραιτηθούν ή εξοστρακιστούν πρώτα οι αληθινοί πιστοί». «Φυσικά, εγώ θα ανήκα ήδη στο μακρινό παρελθόν τους», κατέληξα.

Ο Τζέιμι επέμενε πως έσφαλλα. Θα κέρδιζε το ΟΧΙ, πίστευε, και η επιρροή μου στον Αλέξη θα εκτοξευόταν στα ύψη εξαιτίας της σημαντικής μου συμβολής στη νίκη. Παρά τη βαθιά δυσπιστία μου, σήκωσα το ποτήρι μου και ήπια στην αισιοδοξία του Τζέιμι. «Hasta la victoria siempre!» αναφώνησε εκείνος με έμφαση και σιγουριά – μέχρι τη νίκη, πάντα!

Την ημέρα του δημοψηφίσματος κατέβηκα στο Παλαιό Φάληρο, εκεί όπου μεγάλωσα κι όπου εξακολουθεί να ζει ο ενενηντάχρονος πατέρας μου, στον οποίο οφείλω την έφεση να μην υπογράφω ό,τι κι ό,τι μόνο και μόνο επειδή αυτό θα διευκόλυνε τη ζωή μου. Τον συνάντησα στο πατρικό μου και πήγαμε μαζί με το αυτοκίνητό μου στο εκλογικό κέντρο, το παλιό Δημοτικό δίπλα στην Παναγίτσα. Στο εσωτερικό του σχολείου οι περισσότεροι ψηφοφόροι με υποδέχθηκαν με ιδιαίτερη θέρμη, με εξαίρεση έναν-δυο που διαμαρτυρήθηκαν θυμωμένα για το κλείσιμο των τραπεζών. Μπροστά στις κάμερες, απάντησα σε έναν από αυτούς πως η τρόικα μας είχε δώσει τελεσίγραφο και πως μια συμφωνία με αυτό το τελεσίγραφο θα καθόριζε όχι μόνο το μέλλον του αλλά και το μέλλον των παιδιών του. Αυτό που είχαμε κάνει ήταν να του δώσουμε την ευκαιρία να το αποδεχτεί ή να το απορρίψει. «Ψήφισε ΝΑΙ αν πιστεύεις πως είναι διαχειρίσιμη η συμφωνία. Είμαστε η μοναδική κυβέρνηση που σεβάστηκε το δικαίωμά σου να αποφασίσεις εσύ. Το γεγονός ότι η τρόικα αποφάσισε να κλείσει τις τράπεζες πριν καν μπορέσεις να εκφραστείς είναι κάτι που μόνο εσύ μπορείς να το ερμηνεύσεις». Ο συνομιλητής μου φάνηκε να ηρεμεί.

Αφού ψηφίσαμε, βοηθούσα τον πατέρα μου να μπει στο αυτοκίνητο, όταν με πλησίασε μια ηλικιωμένη γυναίκα, περιτριγυρισμένη από τα γνωστά τηλεοπτικά συνεργεία. Με αυστηρό ύφος με ρώτησε αν γνώριζα πού έμενε. Παραδέχτηκα πως όχι. «Κοιμάμαι σ’ ένα ορφανοτροφείο εδώ στο Παλαιό Φάληρο. Και ξέρετε γιατί με αφήνουν; Γιατί η μητέρα σου δούλεψε σκληρά για να μπορούν άστεγοι σαν εμένα να έχουν μια στέγη». Την ευχαρίστησα για την αυθόρμητη και συγκινητική αναθύμηση της μητέρας μου. Δεν είχε τελειώσει όμως. «Τη μνημονεύω κάθε μέρα. Αυτά τα καθάρματα όμως το ξέρουν;» είπε δείχνοντας τις κάμερες και τα συνεργεία. «Πάω στοίχημα πως δεν το ξέρουν και δεν τους καίγεται καρφί».

«Δεν έχει σημασία», τη διαβεβαίωσα. Ακόμη κι αν δεν το γνώριζαν, για μένα αρκούσε πως το γνώριζε εκείνη, της είπα. Εκείνο το βράδυ στα δελτία ειδήσεων η τυχαία αλλά συγκινητική συνάντηση παρουσιάστηκε ως «προπηλακισμός του Βαρουφάκη από άστεγη ηλικιωμένη» ή ως περιστατικό κατά το οποίο «μια φτωχιά ηλικιωμένη επιτέθηκε στον Βαρουφάκη έξω από το εκλογικό κέντρο όπου ψήφισε ο υπουργός».

Ήταν αργά το απόγευμα όταν άρχισα να αισθάνομαι πως το ενδεχόμενο μιας ιστορικής νίκης μπορεί και να ήταν ανοιχτό. Στο γραφείο μου έγραψα και ανέβασα στο αγγλικό μπλογκ μου, απευθυνόμενος στη διεθνή κοινή γνώμη, τα εξής:

«Το 1967 ξένες δυνάμεις, σε αγαστή συνεργασία με τα εγχώρια ανδρείκελά τους, χρησιμοποίησαν τα τανκς για να ανατρέψουν τη δημοκρατία. Το 2015 οι ξένες δυνάμεις το ξαναδοκίμασαν, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας τις τράπεζες. Αλλά βρήκαν απέναντί τους έναν τολμηρά θαρραλέο λαό που αρνήθηκε να υποκύψει στον φόβο. Εδώ και πέντε μήνες η κυβέρνησή μας αντιμάχεται του φωτός το σβήσιμο. Σήμερα καλούμε κάθε Ευρωπαίο να συνεχίσει να μαίνεται μαζί μας ώστε το φως που τρεμοπαίζει να μη σβήσει πουθενά, από την Αθήνα στο Δουβλίνο, από το Ελσίνκι στη Λισαβόνα».

Στις οχτώ το βράδυ οι κυρτοί ώμοι και η σκυθρωπή έκφραση των τηλεπαρουσιαστών έδειχναν πως είχαμε κερδίσει. Αυτό που δε γνώριζα ήταν το μέγεθος της νίκης. Ο φόβος μου ήταν πως μια μικρή διαφορά θα πρόσφερε στον Αλέξη τη δικαιολογία να επικαλεστεί ότι ήμασταν μια διχασμένη κοινωνία και, ως εκ τούτου, δεν υπήρχε αρκετή στήριξη για ρήξη με την τρόικα. Είπα στην ομάδα μου πως το μαγικό ποσοστό ήταν το 55%. Αν οι ψήφοι υπέρ του ΟΧΙ ξεπερνούσαν το 55%, ο Αλέξης θα αναγκαζόταν να το σεβαστεί.

Σκέφτηκα προσεκτικά τι θα έλεγα στους δημοσιογράφους που είχαν συγκεντρωθεί στην αίθουσα Τύπου του υπουργείου μου. Στις εννέα το βράδυ είχα ολοκληρώσει το κείμενο της δήλωσής μου. Κατά παράδοση, οι υπουργοί περιμένουν τις δηλώσεις του πρωθυπουργού πριν προβούν οι ίδιοι σε δηλώσεις. Έτσι, περίμενα στο γραφείο μου τον Αλέξη να κάνει δηλώσεις στους δημοσιογράφους στο Μαξίμου.

Στις εννιάμισι το βράδυ άρχισα να αισθάνομαι πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Τα αποτελέσματα ήταν πάνω κάτω τα τελικά, και έδειχναν πως το όριο του 55% είχε επιτευχθεί, όμως ο Αλέξης παρέμενε κλεισμένος στο γραφείο του στο Μαξίμου. Ο διευθυντής του γραφείου μου με πίεζε να μεταβώ στην αίθουσα Τύπου του υπουργείου, όπου οι δημοσιογράφοι έχαναν την υπομονή τους και είχαν αρχίσει να τουιτάρουν πως κάτι περίεργο συνέβαινε. Περίμενα έως τις δέκα. Τηλεφώνησα στον Αλέξη. Δεν απάντησε, ούτε και οι γραμματείς του. Ο Βασίλης μπήκε στο γραφείο μου και με πληροφόρησε ότι οι άλλοι υπουργοί είχαν αρχίσει να μιλούν στα μέσα, κάνοντας χλιαρές δηλώσεις για ένα αποτέλεσμα που στην πραγματικότητα ήταν συνταρακτικό. Δε θα άφηνα να συνεχιστεί αυτό. Ο γενναίος λαός μας άξιζε μεγαλύτερο σεβασμό.

Έτσι, γύρω στις δέκα και μισή, μπήκα στην αίθουσα Τύπου για να κάνω τη δήλωσή μου, σκοπεύοντας αμέσως μετά να πάω στο Μαξίμου, ανήσυχος για το τι συνέβαινε. Ενώ έκανα τη δήλωσή μου, είχα το πολύ έντονο προαίσθημα πως θα ήταν η τελευταία μου δήλωση από τη θέση του υπουργού. Εκείνο το προαίσθημα, σε συνδυασμό με την ανάμνηση της νύχτας στο Σύνταγμα δύο μέρες νωρίτερα, με έκανε να μιλήσω έξω από τα δόντια:

Την 25η Ιανουαρίου ο ελληνικός λαός είπε όχι πια σε πέντε χρόνια υποκρισίας, σε πέντε χρόνια προσποίησης ότι η πτώχευση του ελληνικού δημοσίου μπορούσε να ξεπεραστεί με νέα μη βιώσιμα δάνεια που καλούνταν να αποπληρώνουν με το αίμα τους οι ασθενέστεροι Έλληνες, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους.

Πέντε μήνες διαπραγματευτήκαμε για το δικαίωμα να ακουστεί αυτό το λογικό επιχείρημα: Όχι νέα δάνεια πριν αναδιαρθρωθούν τα παλαιά. Όχι νέες περικοπές των ισχνότερων εισοδημάτων. Ναι στις πραγματικές μεταρρυθμίσεις που πλήττουν τους πακτωλούς των εσόδων της διαφθοράς. Ο τερματισμός της ανερμάτιστης λιτότητας και η αναδιάρθρωση του μη βιώσιμου χρέους ήταν οι δύο διαπραγματευτικοί μας στόχοι.

Δυστυχώς, οι δανειστές αρνήθηκαν κάθε ουσιαστική συζήτηση. Από την πρώτη στιγμή σχεδίαζαν να μας κλείσουν τις τράπεζες ώστε να μας ταπεινώσουν στα δύο αυτά μέτωπα: της Λιτότητας και του Μη Βιώσιμου Χρέους. Να μας επιβάλουν δήλωση μετανοίας για την κριτική που ασκήσαμε στα αποτυχημένα μνημονιακά προγράμματα αρθρώνοντας για πρώτη φορά στο Eurogroup επιστημονικό λόγο στον οποίο δεν είχαν αντίλογο. Αυτός ήταν ο στόχος του τελεσιγράφου της 25ης Ιουνίου, το οποίο σήμερα ο λαός τούς επέστρεψε.

Από αύριο, με το γενναίο αυτό ΟΧΙ με το οποίο μας προίκισε ο ελληνικός λαός, με το ΟΧΙ που είπε αγνοώντας τον φόβο που δημιούργησαν με τις κλειστές τράπεζες και τα ΜΜΕ της ολιγαρχίας, με αυτό το εργαλείο θα τείνουμε χείρα συνεργασίας προς τους εταίρους μας. Θα τους καλέσουμε έναν έναν για να βρούμε κοινό τόπο…

Από αύριο η Ευρώπη, της οποίας η καρδιά χτυπά στην Ελλάδα απόψε, αρχίζει να γιατρεύει τις πληγές της, τις πληγές μας.

Βγαίνοντας στο Σύνταγμα για να πάω με τα πόδια στο Μαξίμου, διέκρινα την αγαλλίαση στα πρόσωπα των ανθρώπων. Ένας περήφανος λαός ένιωθε δικαιωμένος και δικαιολογημένα το γιόρταζε. Η νύχτα έσφυζε από προσμονή και αυτοπεποίθηση. Η σιγή του Αλέξη με ανησυχούσε, αλλά αρνούμουν να πιστέψω ότι το Μαξίμου θα ήταν αποκομμένο από τον μεθυστικό αέρα ανυπακοής που έπνεε στους δρόμους. Σίγουρα, σκέφτηκα, αυτός ο ζωοποιός άνεμος θα καταφέρει να εισέλθει μέσα από κάποια σχισμή του φρουρίου ή μέσα από τις καρδιές των εργαζομένων στο Μαξίμου, που είχαν κι αυτοί ζυμωθεί πολιτικά στην Πλατεία Συντάγματος. Κι όμως, μπαίνοντας στο Μαξίμου, συνάντησα την παγωμένη ατμόσφαιρα νεκροτομείου, τη θλίψη νεκροταφείου.

Καθώς περνούσα την κύρια είσοδο του Μαξίμου, οι υπουργοί και παρατρεχάμενοι που συνάντησα φαίνονταν μουδιασμένοι, λες και είχαν μόλις υποστεί βαριά εκλογική ήττα. Η παρουσία μου τους έκανε ακόμα νευρικότερους. Ο Αλέξης, μου είπαν, βρισκόταν σε συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο γειτονικό Προεδρικό Μέγαρο και θα με δεχόταν αργότερα. Έτσι, περίμενα στην αίθουσα συσκέψεων με τους υπόλοιπους υπουργούς, παρακολουθώντας τα τελευταία αποτελέσματα στις οθόνες. Όταν εμφανίστηκε το τελικό ποσοστό στην οθόνη, 61,35% υπέρ του ΟΧΙ με ποσοστό συμμετοχής το εντυπωσιακό 62,5%, πετάχτηκα από την καρέκλα μου σηκώνοντας πανηγυρικά τη γροθιά στον αέρα. Τότε, κοιτάζοντας γύρω μου, συνειδητοποίησα ότι ήμουν ο μόνος στο δωμάτιο που πανηγύριζε.

Περιμένοντας τον Αλέξη, βρήκα μήνυμα στο κινητό μου από τον Νόρμαν Λάμοντ: «Αγαπητέ Γιάνη, συγχαρητήρια. Μια περίφημη νίκη. Δε γίνεται να μην εισακουστείτε τώρα. Καλή τύχη!» Θα εισακουστούμε, σκέφτηκα, αρκεί να αποφασίσουμε να μιλήσουμε. Εκεί που καθόμουν, παρακολουθώντας να ξετυλίγεται σε αργή κίνηση η ακύρωση της περίφημης νίκης μας, άρχισα να παρατηρώ τους παρευρισκομένους και τις μικρές λεπτομέρειες που μέχρι τότε μου είχαν διαφύγει. Οι άντρες είχαν εγκαταλείψει το απλό, καθημερινό ντύσιμο που χαρακτήριζε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και έμοιαζαν με κοστουμάτους μεγαλοδικηγόρους σε βραδινή έξοδο. Οι γυναίκες ήταν ντυμένες λες και πήγαιναν σε προεδρική δεξίωση. Όταν έφτασε και η Δανάη, συνειδητοποίησα πως όχι απλώς ήμασταν οι μόνοι χαρούμενοι άνθρωποι εκεί μέσα, αλλά ήμασταν και οι μόνοι που φορούσαν τζιν και μπλουζάκια. Ένιωθα σαν να βρέθηκα ξαφνικά σε μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, όπως εκείνες όπου οι εξωγήινοι καταλαμβάνουν ένα ένα τα σώματα των δικών σου ανθρώπων χωρίς να το έχεις πάρει είδηση.

Κάποια στιγμή ο Αλέξης επέστρεψε στο Μαξίμου και μισή ώρα αργότερα απηύθυνε διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό. Δύο φράσεις-κλειδιά στην ομιλία του ξεκλείδωσαν το σεντούκι των προθέσεών του. Η μία απέκλειε τη ρήξη με την τρόικα. Η δεύτερη ήταν η ανακοίνωση πως μόλις είχε ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να συγκαλέσει αμέσως το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών: Το επόμενο πρωί κιόλας μετά τον εξευτελισμό τους στις κάλπες, οι αρχηγοί του μνημονιακού τόξου προσκαλούνταν να επιστρέψουν στα πράγματα, να καθοδηγήσουν τη συνέχεια. Στρεφόμενος στη Δανάη της είπα χαμηλόφωνα:

«Διασπά τον Σύριζα και προετοιμάζει συμμαχία με την αντιπολίτευση για να περάσει το νέο μνημόνιο. Η Νέα Αποστασία που μαγείρευαν τα παιδαρέλια του στις Βρυξέλλες δεν ανακόπηκε από το 62%».

Πέρασε μιάμιση ώρα ακόμη σε ξεχωριστές συναντήσεις με τους Σαγιά και Ρουμπάτη προτού με δεχτεί. Η ώρα είχε πάει σχεδόν δύο όταν μπήκα στο γραφείο του. Καθώς σηκωνόταν από την καρέκλα του γραφείου του για να με προϋπαντήσει, με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια και ύφος ψυχολογικής καθίζησης χειρότερο από ποτέ, με κοίταξε και είπε κάτι που δεν μπορεί να γραφτεί εδώ. Το νόημα της φράσης του ήταν ότι τα είχαμε κάνει θάλασσα. «Διαφωνώ», του απάντησα ορθά κοφτά. Γίνανε λάθη πολλά, αλλά ήταν μια νύχτα θριάμβου που απαιτούσε από εμάς να χαρούμε και να τιμήσουμε τη λαϊκή ετυμηγορία.

Πριν αρχίσουμε την κουβέντα, ο Αλέξης με ρώτησε αν θα με πείραζε να παραστεί στη συνάντησή μας ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, ο νομικός σύμβουλος του Μαξίμου και βαθιά αντιμνημονιακός σύντροφος που τον Φλεβάρη με αντιμετώπιζε με σκεπτικισμό φοβούμενος ότι έσερνα τον Αλέξη προς τη συνθηκολόγηση με τους τροϊκανούς.  Καθόλου, του απάντησα. Για την ακρίβεια ήθελα να είναι παρών, κάτι ως μάρτυρας. Ήταν φανερό πως δε θα ήταν μια απλή συνάντηση.

Ο Αλέξης ρώτησε αν οι τράπεζες θα άνοιγαν σύντομα. Ήταν ερώτηση-παγίδα. Γνώριζε την απάντηση και την εκμαίευε για να δικαιολογήσει την απόφασή του να συνθηκολογήσει. Προσποιήθηκα ότι δεν καταλάβαινα, λέγοντας πως για να σεβαστούμε το ΟΧΙ έπρεπε να ξεκινήσει εκείνη τη στιγμή το παράλληλο σύστημα πληρωμών (με έκδοση ηλεκτρονικών υποσχετικών IOU η αξία των οποίων θα βασιζόταν στη δυνατότητά τους να αποπληρώνουν μελλοντικούς φόρους) και να κουρέψουμε τα ομόλογα SMP του Ντράγκι. Αν δεν κάνουμε αυτές τις κινήσεις για να ενισχύσουμε τη διαπραγματευτική σου ισχύ, του είπα, το 61,3% θα σκορπιστεί στους πέντε ανέμους. Αν, αντίθετα, τις ανακοινώσουμε απόψε, με τη στήριξη του 61,3% των ψηφοφόρων, σε διαβεβαιώνω ότι ο Ντράγκι και η Μέρκελ αργά ή γρήγορα θα συζητήσουν για πρώτη φορά μαζί μας μια αμοιβαίως ικανοποιητική συμφωνία. Τότε μόνον, Αλέξη, θα ανοίξουν οι τράπεζες κανονικά. Αντίθετα, αν δεν προβείς σε αυτή την κίνηση, επέμεινα, «θα σε ισοπεδώσουν».

Εξήγησα ακόμα πως χρειαζόμουν μόνο δύο, τρεις το πολύ, μέρες για να ενεργοποιήσω την πρώτη φάση ανάπτυξης του συστήματος πληρωμών που θα οικοδομούνταν στο TAXISnet. Έκανε πως εντυπωσιάστηκε, δίνοντάς μου την ευκαιρία να συνεχίσω: Το αποτέλεσμα του 61,3% είναι ένα κεφάλαιο που πρέπει να το χρησιμοποιήσεις σωστά. Πρέπει να το διαχειριστείς με μεγαλύτερο σεβασμό προς τον λαό από αυτόν που έδειξες πριν από το δημοψήφισμα. Να σεβαστείς και τον εαυτό σου επίσης. Μετά την αποψινή βραδιά βρίσκεσαι μπροστά σ’ ένα πολύ απλό δίλημμα. Ή επαναφέρεις το σχέδιό μας, δίνοντάς μου τα εργαλεία που χρειάζομαι, ή παραδίδεσαι.

Μιλήσαμε για πολλή ώρα. Κάναμε ανασκόπηση των προηγούμενων μηνών, εβδομάδων, ημερών. Δε μάσησα τα λόγια μου, απαριθμώντας τα λάθη του, επισημαίνοντας τους τρόπους με τους οποίους μέλη του πολεμικού συμβούλιου υπονόμευσαν τον αγώνα μας, συχνά σε συνεργασία με την τρόικα και τους εντεταλμένους της. Του έδωσα αποδείξεις για έναν από αυτούς, ο οποίος λειτουργούσε με τρόπο που άγγιζε τα όρια της διαφθοράς. Φάνηκε να ξαφνιάζεται και ζήτησε τη γνώμη του Δημήτρη: Ήταν ο άνθρωπος στον οποίο αναφερόμουν τόσο μεγάλο πρόβλημα; Ο Δημήτρης με επιβεβαίωσε: «Ναι, κι ακόμα χειρότερο».

Η συζήτηση επεκτεινόταν σε άσχετα θέματα, γι’ αυτό αποφάσισα να τον ρωτήσω ευθέως: Θα σεβόταν το αποτέλεσμα του ΟΧΙ επιστρέφοντας στην αρχική μας συμφωνία; Ή θα εγκατέλειπε τον αγώνα; Η απάντησή του ήταν ελλειπτική αλλά δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνείας ως προς την κατεύθυνση προς την οποία κινούνταν: παράδοση άνευ όρων. Η πρώτη φορά που μίλησε με αποφασιστικότητα σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης ήταν όταν είπε:

Κοίτα, Γιάνη, ο μόνος που ό,τι μου είπε «έχει βγει» ήσουν εσύ. Όμως το πρόβλημα είναι το εξής: αν οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση τους είχε δώσει αυτά που τους έδωσα εγώ, η τρόικα θα είχε ήδη κλείσει τη συμφωνία. Τους έδωσα περισσότερα απ’ όσα θα έδινε ποτέ ο Σαμαράς. Και εξακολουθούν να θέλουν να μας τιμωρήσουν. Δε θέ- λουν να δώσουν μια συμφωνία, ούτε σε σένα ούτε σε μένα. Θέλουν να μας ανατρέψουν. Όμως, με το 61,3% δεν μπορούν να με αγγίξουν. Μπορούν όμως να καταστρέψουν εσένα.

«Μην ανησυχείς για μένα, Αλέξη», τον προέτρεψα. Του είπα να ανησυχεί για το πώς θα τιμήσει τον κόσμο που είχε βγει στους δρόμους να γιορτάσει το ΟΧΙ ενώ εκείνος κατάστρωνε σχέδια εγκατάλειψής του. Αν μέναμε ενωμένοι, αν ενεργοποιούσαμε τα όπλα μας και δείχναμε στους δανειστές πως είμαστε ενωμένοι, δε θα μπορούσαν να καταστρέψουν ούτε εκείνον, ούτε εμένα, ούτε τον λαό μας. Τότε ήταν που ο Αλέξης, βλέποντας ότι δεν κάμπτομαι, έβαλε στη συζήτηση το βαρύ πυροβολικό προηγούμενων ζοφερών εποχών λέγοντάς μου πως φοβόταν για εμάς, ότι, αν επιμέναμε, θα αντιμετωπίζαμε ένα νέο «Γουδή». Ομολογώ ότι, όσο και αν ο χωρισμός των δρόμων μας ήταν προδιαγεγραμμένος, δεν περίμενα από τον Αλέξη να φτάσει σε αυτό το σημείο. Ανίκανος να τον πάρω στα σοβαρά, ούτε καν να θυμώσω, το διακωμώδησα λέγοντας, μεταξύ αστείου και σοβαρού, ότι αν μας εκτελούσαν μετά το 61,3% υπέρ μας, η χρυσή σελίδα μας στο βιβλίο της ελληνικής ιστορίας ήταν εξασφαλισμένη.

Ο Αλέξης όμως δεν πτοήθηκε. Με πληροφόρησε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Στουρνάρας, οι μυστικές μας υπηρεσίες, το βαθύ κράτος δηλαδή, αλλά και κάποια μέλη της κυβέρνησής μας βρίσκονταν σε «ετοιμότητα». Υπαινισσόταν εμμέσως πλην σαφώς κάποιου είδους πραξικόπημα. Άλλη μία φορά τον αντέκρουσα: «Ας προσπαθήσουν! Συνειδητοποιείς τι σημαίνει 61,3%;»

Τότε άλλαξε κάπως ρότα λέγοντάς μου ότι ο Δραγασάκης προσπαθούσε να τον πείσει να με ξεφορτωθεί, όπως και όλους της Αριστερής Πλατφόρμας και των Ανεξάρτητων Ελλήνων του Καμμένου, και να ηγηθεί κυβέρνησης συνασπισμού με τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Τον διαβεβαίωνε μάλιστα, σύμφωνα πάντα με τον Αλέξη, ότι μόλις υπογραφόταν η συμφωνία με την τρόικα, ο Αλέξης θα μπορούσε να ξεφορτωθεί Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι και να με επαναφέρει! Του είπα ότι ήταν η πιο ηλίθια ιδέα που είχα ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Χαμογέλασε συμφωνώντας, χρησιμοποιώντας μάλιστα μια έκφραση για να περιγράψει τον Δραγασάκη που κι αυτήν δεν μπορώ να την επαναλάβω εδώ.

Αυτό το διάλειμμα δευτερολέπτων θυμηδίας διεκόπη από τον ίδιο τον πρωθυπουργό με μια δική του πρόταση. «Όμως», πρόσθεσε, «δεν είναι άσχημη η ιδέα να προχωρήσουμε με δύο γραμμές: μια δημόσια και μια κρυφή. Δημοσίως μπορούμε να προσεγγίσουμε τους δανειστές παρουσιάζοντάς τους μια δεξιά εικόνα, που θα περιλαμβάνει ανασχηματισμό που να τους δηλώνει “είμαστε καλά παιδιά τώρα”. Και την ίδια στιγμή, στα κρυφά, να ετοιμάσουμε την αντεπίθεση».

Αν είχα μαλλιά, θα τα τράβαγα. Του απάντησα ότι η ιδέα του ήταν εξίσου εξωφρενική με εκείνη του Δραγασάκη. Εκείνη τη μέρα ο λαός έδωσε την ετυμηγορία του, του θύμισα. Αν του την πετάξεις στα σκουπίδια, ό,τι και να κάνεις μετά κεκλεισμένων των θυρών, μυστικά, θα τον έχεις στείλει στα τάρταρα της απελπισίας και στα πρόθυρα της παράδοσης στην τρόικα εσωτερικού. Δε θα ξαναβγούν ποτέ στους δρόμους να σε στηρίξουν. Οπότε για τι κρυφή αντίσταση μιλάς;

Ο Αλέξης με κοίταξε με βλέμμα μεταξύ κατατονίας και βαρεμάρας. Άδραξα την ευκαιρία να του πω, άλλη μία φορά, ότι καθήκον του ήταν να εκφραστεί δημοσίως, ενστερνιζόμενος αυτά που είχα πει νωρίτερα στη δήλωσή μου στο υπουργείο: Πως η ψήφος υπέρ του ΟΧΙ ήταν, από τη μία, ρητή απαγόρευση ακόμα και της σκέψης της συνθηκολόγησης και, από την άλλη, εντολή για την εξεύρεση λύσης εντός του ευρώ σε συνεργασία με τους Ευρωπαίους εταίρους μας, υπό τον όρο ότι θα τους καθιστούσαμε σαφές ότι δε μας τρομάζουν οι απειλές τους για Grexit. Πρόσθεσε, τον προέτρεψα, και κάποια κολακευτικά λόγια για την Επιτροπή, το ΔΝΤ, ακόμη και για την ΕΚΤ, για να δείξεις πως το εννοούμε όταν λέμε ότι επιθυμούμε μια συμβιβαστική λύση. Αλλά, παράλληλα, δείξε πυγμή. Άσε τις ανοησίες για ανταρτοπόλεμο στις κατακόμβες του κράτους μας.

Βλέποντάς τον να μην αντιδρά, έκρινα απαραίτητο να επιχειρηματολογήσω υπέρ της πλήρους διαφάνειας ως προς τις κινήσεις του. Ό,τι και να κάναμε τώρα, έπρεπε να γίνει ανοιχτά. Έπρεπε να δηλώσουμε ξεκάθαρα ότι προετοιμάζαμε τη δική μας ρευστότητα, εξηγώντας γιατί είχαμε καθήκον να το πράξουμε εφόσον η ΕΚΤ κρατούσε κλειστές τις τράπεζές μας. Και έπρεπε να δηλώσουμε πως τα ομόλογα SMP της ΕΚΤ θα αναδιαρθρώνονταν βάσει της ελληνικής νομοθεσίας που τα διέπει. Κανένα, όμως, από τα επιχειρήματά μου δεν ήταν ικανό να διαπεράσει το καβούκι της παράδοσης στο οποίο ήταν εγκλωβισμένος.

«Θα τους είναι πολύ δύσκολο να μας δώσουν συμφωνία, Γιάνη».

«Κάνεις συνέχεια το λάθος να βλέπεις τη συμφωνία σαν κάτι που “θα μας δώσουν”. Είναι λανθασμένος τρόπος σκέψης. Χρειάζονται τη λύση όσο τη χρειαζόμαστε κι εμείς. Δεν είναι κάτι που θα μας προσφέρουν, λες και πρόκειται για δώρο στη διακριτική τους ευχέρεια. Πρέπει να κερδίσουμε τη λύση με το σπαθί μας. Αυτό σημαίνει πως χρειαζόμαστε μια πειστική απειλή. Το κούρεμα SMP και η δική μας ρευστότητα είναι ακριβώς αυτό!»

Τελικά, το μόνο που κάναμε ήταν νοητικούς κύκλους γύρω από τα ίδια παγιωμένα επιχειρήματα, σωματικά καταρρακωμένοι κι οι δύο. Κάποια στιγμή έπρεπε να μπει ένα τέλος σ’ αυτό τον φαύλο κύκλο. Αποφάσισα να το θέσω εγώ ζητώντας του να μου πει τι είχε αποφασίσει να κάνει, δεδομένου ότι, εφόσον ήταν αποφασισμένος να παραδοθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ενώ εγώ να μην υπογράψω τη συνθηκολόγηση με την τρόικα που μόνον υπουργός Οικονομικών μπορεί να την υπογράψει, η παραίτησή μου ήταν δεδομένη.

Απάντησε πως σκεφτόταν τον ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου για να σταματήσει… τη στοχοποίησή μου από την τρόικα, τους δανειστές και τα μέσα ενημέρωσης. Προσποιούμενος ότι δεν είδε το ειρωνικό μου βλέμμα, με ρώτησε ποιος πίστευα πως έπρεπε να με αντικαταστήσει στο υπουργείο Οικονομικών. Ήταν εμφανές ότι είχε ήδη αποφασίσει, αλλά αποφάσισα να παίξω το παιχνίδι του, προτείνοντας τον άνθρωπο που ήμουν σίγουρος ότι είχε ήδη δεχθεί να αναλάβει το πόστο μου: τον καλό μου φίλο τον Ευκλείδη.

«Θα δεχθεί;» με ρώτησε, όπως τον περασμένο Γενάρη που, πράγματι, η σύγκρουσή τους με είχε αναγκάσει να παρέμβω ώστε ο Ευκλείδης να δεχθεί τη θέση του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών.   «Άσ’ το πάνω μου», του είπα και, όντως, μίλησα λίγο αργότερα στον Ευκλείδη συστήνοντάς του να δεχθεί να με αντικαταστήσει, παρόλο που γνώριζα ότι η αποδοχή της πρότασης εκ μέρους του ήταν προδιαγεγραμμένη.

Η συζήτηση μπήκε στην τελική της ευθεία με την ύστατη προσπάθεια του Αλέξη να με κρατήσει εντός της κυβέρνησης και μακριά από τα έδρανα και τις επάλξεις της αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης, την οποία, προφανώς, φοβόταν:

Α.Τ.: Θα ήθελα να σου ζητήσω να αναλάβεις το Υπουργείο Οικονομίας, ώστε να συνεχίσετε τη στενή συνεργασία με τον Ευκλείδη.

Γ.Β.: Κι ο Σταθάκης;

Α.Τ.: Θα χαιρόμουν πολύ να μην τον ξανάβλεπα μπροστά μου. Ας εξαφανιστεί στα πίσω έδρανα της Βουλής.

Γ.Β.: Όχι, Αλέξη, δεν ενδιαφέρομαι. Θέλησες να με γνωρίσεις χρόνια πριν γιατί ανέδειξα το δημόσιο χρέος ως τον δράκο που έπρεπε να νικηθεί και λόγω των προτάσεών μου για το πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό ήρεμα και λογικά. Ζω και αναπνέω, σκέφτομαι, ονειρεύομαι, όλο το βράδυ και κάθε μέρα, την αναδιάρθρωση του χρέους, τη μείωση των στόχων πρωτογενούς πλεονάσματος, το τέλος της λιτότητας, τη μείωση των φορολογικών συντελεστών και την αναδιανομή πλούτου και εισοδήματος. Δε με ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Ποσώς νοιάζομαι να γίνω ο διαχειριστής των ευρωπαϊκών κονδυλίων, όταν η Ευρώπη επιβάλλει στον αμέσως πιο κάτω όροφο νέες πολιτικές λιτότητας υπό νέο τοξικό δανεισμό. Κι όλα αυτά για να παραμείνω… υπουργός! Θυμάσαι για ποιον λόγο γύρισα από την Αμερική; Επειδή μου ζήτησες να σε βοηθήσω να αποδράσουμε από τα μνημόνια. Έβαλα υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές όχι γιατί επιθυμούσα να γίνω βουλευτής, αλλά γιατί απαιτούσα τη δημοκρατική νομιμοποίηση στον αγώνα για την κατάργηση της χρεοδουλοπαροικίας. Τώρα, εφόσον εγκαταλείπεις αυτό τον σκοπό, κόντρα στη λαϊκή εντολή που μόλις πήραμε, δεν έχω κανέναν λόγο να είμαι υπουργός. Δεν πειράζει. Ας το κάνει κάποιος άλλος. Θα είμαι στη Βουλή, απ’ όπου και θα βοηθάω όσο καλύτερα μπορώ, εφόσον η αναδιάρθρωση του χρέους παραμείνει κύριος στόχος του Ευκλείδη.

Α.Τ.: Μπορείς να αναλάβεις κάποιο άλλο υπουργείο – ίσως του Πολιτισμού, που το γνωρίζετε τόσο καλά με τη Δανάη [σημ.: γελάκια μαζί με τον Τζανακόπουλο]. Τέλος πάντων, θα υπάρξουν πολλές θέσεις στο μέλλον…

Γ.Β.: Για άλλη μία φορά με μπερδεύεις με κάποιον που νοιάζεται για αξιώματα, Αλέξη. Ένα πράγμα μόνο με νοιάζει, και ξέρεις πολύ καλά ποιο είναι αυτό!

Α.Τ.: Ας το ξαναδούμε αύριο, ας το σκεφτούμε λίγο.

Γ.Β.: Δεν υπάρχει τίποτα να σκεφτούμε. Δεν υπάρχει χρόνος. Έχεις πολλά να κάνεις.

Όταν έφτασα σπίτι, η Δανάη με ρώτησε τι είχε συμβεί, γεμάτη αγωνία αλλά χωρίς καμία ψευδαίσθηση. «Απόψε είχαμε το αξιοπερίεργο φαινόμενο της ανατροπής ενός λαού από την κυβέρνησή του», μονολόγησα.

Ενώ βρισκόμουν πλέον πεσμένος στον καναπέ του σαλονιού μας, λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος της 6ης Ιουλίου, η Δανάη με υποχρέωσε να αφηγηθώ τη συζήτησή μου με τον Αλέξη στην κάμερά της, για να καταγραφεί όσο ήταν ακόμα νωπή. Κατόπιν έγειρα να κοιμηθώ δύο ώρες πριν γράψω την έβδομη, και τελευταία, επιστολή παραίτησής μου. Αφού την ξαναδιάβασα μερικές φορές, την έστειλα στο γραφείο Τύπου, ενώ μόνος μου πόσταρα την αγγλική της εκδοχή στο μπλογκ μου. Ήταν το πιο δύσκολο κείμενο που χρειάστηκε ποτέ να γράψω, εξαιρουμένου του παρόντος «τόμου».

Από τη μία, είχα καθήκον να προειδοποιήσω τον λαό, τον δήμο της δημοκρατίας μας, πως η εντολή του επρόκειτο να πεταχτεί στα σκουπίδια. Από την άλλη, ένιωθα την υποχρέωση να μη γίνω εγώ ο καταλύτης της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ και ο καταστροφέας της όποιας προοδευτικής δυναμικής είχε απομείνει στην κυβέρνησή μας και στο κόμμα. Σε εκείνη τη φάση ακόμη πίστευα ακράδαντα ότι σύντροφοι όπως ο Ευκλείδης, ο Σκουρλέτης, ο Κοτζιάς και πολλοί άλλοι δε θα συναινούσαν στο έγγραφο συνθηκολόγησης άνευ όρων που ετοίμαζαν Αλέξης, Χουλιαράκης, Δραγασάκης και Σία για τα μέσα Ιουλίου. Ιδίως για τον επιστήθιο φίλο μου τον Ευκλείδη αρνούμουν να πιστέψω ότι θα έθετε την επιρροή που διέθετε στο κόμμα στην υπηρεσία της παράδοσης – μια επιρροή που εγώ ποτέ δεν είχα.

Πράγματι, αποδεχόμενος να με αντικαταστήσει, ο Ευκλείδης γινόταν ο άνθρωπος-κλειδί, ο ένας υπουργός χωρίς τον οποίο ο Αλέξης δε θα μπορούσε να στρέψει την πλάτη του, όπως είχε αποφασίσει, στο 61% και στο βροντερό εκείνο ΟΧΙ. Η απώλεια ενός δεύτερου υπουργού Οικονομικών μέσα σε μερικές εβδομάδες, αν ο Ευκλείδης αρνιόταν να γίνει συνεργός στην υπόθεση της άνευ όρων παράδοσης, θα προκαλούσε ρήγμα στην κυβέρνηση και στο κόμμα. Αν μη τι άλλο, θα έφερνε εκλογές χωρίς πρώτα να έχει ψηφιστεί από τη Βουλή το 3ο μνημόνιο.

• Έτσι, τουλάχιστον η ήττα της Άνοιξης δε θα είχε επισημοποιηθεί με τη βούλα, με την υπογραφή, της επίσημης Αριστεράς.
• Έτσι, τουλάχιστον μεγάλο μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, κι όχι μόνο ο πυρήναςτης Αριστερής Πλατφόρμας, θα είχε διασώσει την ενότητα και την υπόληψή του.
• Έτσι, το ΟΧΙ θα διατηρούσε ικανή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση στις επόμενες εκλογές.

Αυτή ήταν η αγωνία μου, αυτό προσπάθησα να προωθήσω με τη συ- γκεκριμένη φρασεολογία την οποία επέλεξα κατά τη σύνταξη της επιστολής παραίτησης:

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου θα μείνει στην παγκόσμια ιστορία ως η μοναδική στιγμή που ένας μικρός ευρωπαϊκός λαός όρθωσε το ανάστημά του εναντίον της χρεοδουλοπαροικίας.

Όπως όλες οι δημοκρατικές κατακτήσεις, έτσι κι αυτή η ιστορική απόρριψη του τελεσιγράφου του Eurogroup της 25ης Ιουνίου έχει μεγάλο κόστος. Είναι λοιπόν απαραίτητο το κεφάλαιο του ΟΧΙ να επενδυθεί αμέσως ώστε να μετατραπεί σε ΝΑΙ σε κάποια έντιμη συμφωνία-επίλυση – με αναδιάρθρωση χρέους, χωρίς λιτότητα, με αναδιανομή υπέρ των μη εχόντων, με πραγματικές μεταρρυθμίσεις.

Λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος, μου κατέστη γνωστό ότι οι συμμετέχοντες στο Eurogroup, και λοιποί εταίροι, θα «εκτιμούσαν» την… απουσία μου από τις συνεδριάσεις του, κάτι που ο πρωθυπουργός έκρινε ότι ίσως βοηθήσει στην επίτευξη συμφωνίας. Γι’ αυτό και αποχωρώ από το Υπουργείο Οικονομικών.

Είναι καθήκον μου να βοηθήσω όσο μπορώ τον Αλέξη Τσίπρα να εκμεταλλευτεί, όπως εκείνος κρίνει, το κεφάλαιο που μας δώρισε ο ελληνικός λαός μέσω του δημοψηφίσματος.

Κι είναι τιμή μου η απαίτηση των δανειστών. Θα φέρω το μίσος τους στο πέτο ως τιμητικό παράσημο.

Η Αριστερά λειτουργεί συλλογικά, και οι αριστεροί δεν αγαπάμε τις καρέκλες. Θα στηρίξω τον Αλέξη Τσίπρα, τη νέα ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών, την κυβέρνηση της Αριστεράς.

Η υπερπροσπάθεια να τιμήσουμε τον γενναίο ελληνικό λαό, και το περίφημο ΟΧΙ που χάρισε χτες στους απανταχού δημοκράτες, μόλις ξεκινά!

Εκ των υστέρων, θεωρώ ότι η επιστολή μου ήταν απελπιστικά ήπια ενώ η στήριξη που έδινα στον Αλέξη δεν του έπρεπε. Έπρεπε να είχα κρούσει πιο δυνατά τον κώδωνα του κινδύνου για τις προθέσεις του πρωθυπουργού, ιδίως υπό το φως όσων είχε ψελλίσει στο γραφείο του ώρες νωρίτερα. Έπρεπε να προειδοποιήσω τους πολίτες ότι ο πρωθυπουργός τους είχε παραδώσει τα όπλα, ώστε τουλάχιστον να τους δοθεί η ευκαιρία να προσπαθήσουν οι ίδιοι να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους, στις πλατείες και στους δρόμους αν χρειαζόταν.

Το γεγονός ότι δεν το έκανα, πως προτίμησα τα παραπάνω λόγια κριτικής στήριξης και υπονόησης ότι η παραίτησή μου οφειλόταν στην υποταγή του Αλέξη στους δανειστές, αντανακλά την εσφαλμένη εκτίμησή μου ότι σημαντική μερίδα των συναδέλφων μου υπουργών, της πλειοψηφίας της Κεντρικής Επιτροπής του Σύριζα, κυρίως ο Ευκλείδης, θα εκπλήρωναν το καθήκον τους να αποτρέψουν τη μετεξέλιξη της κυβέρνησής μας σε μια πιο ροζ έκφανση της κυβέρνησης Σαμαρά.

Ήταν, προφανώς, άλλο ένα λάθος μου. Δεν είμαι όμως πεπεισμένος πως μια πιο ξεκάθαρη προειδοποίηση θα άλλαζε κάτι. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποί μας με τους οποίους έχω μιλήσει έκτοτε, ακούγοντας την παραίτησή μου, διαβάζοντας το κείμενό της, κατάλαβαν πολύ καλά τι είχε συμβεί. Μια φίλη δημοσιογράφος που έκλαψε όταν της είπα τι είχε γίνει μου είπε ότι ο νεαρός γιος της, με το που άκουσε ότι παραιτήθηκα, και χωρίς καμία άλλη πληροφόρηση, μονολόγησε με πόνο: ΣΥΡΙΖΑ τέλος!

Ευτυχώς, εκτός από τους δανειστές μας και τους εν Ελλάδι εντολοδόχους τους, υπήρχε κι άλλο ένα πρόσωπο που καταχάρηκε με την παραίτησή μου. Η κόρη μου η Ξένια, που είχε έρθει να με επισκεφτεί από την Αυστραλία δύο εβδομάδες νωρίτερα, αλλά μετά βίας είχε καταφέρει να με δει. Βγαίνοντας από το δωμάτιό της κατά τις εννέα το πρωί αγουροξυπνημένη για να πάει στο μπάνιο, έπεσε πάνω μου. Δεν ήταν συνηθισμένη να με βρίσκει στο σπίτι. Ακούγοντας από το στόμα μου ότι μόλις είχα παραιτηθεί, γύρισε με μισάνοικτα μάτια να μου πει με ύφος «επιτέλους είδες το φως»: «Δόξα τω θεώ, μπαμπά! Γιατί άργησες τόσο;» Ικανοποιημένη, επέστρεψε στο κρεβάτι της να χουζουρέψει».

 

Μια ημέρα χαράς, μουσικής και διασκέδασης παραλίγο να μετατραπεί σε τραγωδία. Την Πέμπτη 22 Ιουνίου κατά τη διάρκεια του WaterBoom Festival στο ΟΑΚΑ άγνωστοι πέταξαν δακρυγόνα, με συνέπεια να προκληθούν σκηνές χάους και πανικού ανάμεσα σε παιδιά και εφήβους.

Η Ζωή Κρονάκη ήταν στο γνωστό φεστιβάλ μαζί με την κόρη της και έζησε τον πανικό που προκλήθηκε μετά τη ρίψη χημικών από αγνώστους. Η δημοσιογράφος μέσα από την εκπομπή της «Δύο στη Μία» στην ΕΡΤ περιέγραψε τι έζησε.

«Πήγα στο WaterBoom μαζί με την κόρη μου, η οποία είναι 13 ετών, μαζί με τη φίλη της. Λιποθυμούσαν τα παιδιά δίπλα μας, έπεφταν σαν μύγες για διαφορετικούς λόγους. Το έζησα όλο, το λέω και ανατριχιάζω. Κάποια στιγμή, γύρω στις 19:00 συμβαίνει κάτι που εγώ δεν το αντιλαμβάνομαι, ήμασταν στα VIP.

Κάποια στιγμή μετά επικρατεί το χάος, άρχισαν να πέφτουν δακρυγόνα και καπνογόνα. Τα παιδιά δεν καταλάβαιναν τι συνέβη και άρχισαν να φωνάζουν «φωτιά, βόμβα!». Μιλάμε για ένα κύμα που ερχόταν πάνω μας. Τα παιδιά να ουρλιάζουν, να κλαίνε, ποδοπατήθηκαν. Επικράτησε πανικός. Τρέμω ακόμα, είδα πόσο λεπτή είναι η γραμμή για να γίνει μια τραγωδία. Σήμερα θα μιλούσαμε σε άλλη βάση. Δεν υπήρχε κανένα μέτρο ασφαλείας» ανέφερε αναστατωμένη η Ζωή Κρονάκη.

«Είμαι ευτυχής που ο ιερέας αυτός αγιοποιήθηκε. Οσα είδα και έζησα στο νοσοκομείο πριν από αρκετά χρόνια και όσα έχω πει για το θαύμα που συντελέστηκε ισχύουν στο ακέραιο! Εγώ δεν λέω ποτέ πράγματα που δεν ισχύουν».

Με αυτά τα λόγια ο Σταμάτης Κόκοτας εξομολογήθηκε το θαύμα που έζησε ο ίδιος σε δημόσιο νοσοκομείο το 1996 με τον άγιο Ευμένιο, ο οποίος πρόσφατα αγιοποιήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Τότε, ο αγαπημένος τραγουδιστής, σε τηλεοπτική εκπομπή, είχε μιλήσει για το θαύμα που είχε βιώσει και είχε δει να συντελείται. Φανερά συγκινημένος, είχε μιλήσει τότε για το θαύμα που ο ίδιος έζησε μπροστά στα μάτια του εκείνη την εποχή.

 «Είμαι σε κάποιο νοσοκομείο και υπάρχει ένα παιδάκι στο διπλανό δωμάτιο, το οποίο ψυχομαχεί. Είναι έτοιμο να πεθάνει, βγαίνουν έξω η μητέρα του, ο πατέρας του, οι φίλοι του και κλαίνε όλοι. Παραπέρα είναι ένας ιερωμένος, ένας καλόγερος, ένας γέροντας. Πηγαίνω και του λέω: “Πάτερ, δεν πας να διαβάσεις μια ευχή στο παιδάκι, μπας και κάνουμε τίποτα, να γίνει καλά;” Και πάει… δεν μπορώ να το πω από την ταραχή μου. Και το παιδάκι έγινε καλά. Το πιστεύετε; Ξέρετε ποιος σας το λέει; Ένας άνθρωπος που δεν πείθεται με τίποτα άμα δεν δει. Είναι μοναχός και είναι άγιος. Και λέγεται Ευμένιος» ήταν τα ανατριχιαστικά λόγια του Κόκοτα! Στην εκπομπή προκαλείται πανικός και ο μεγάλος ερμηνευτής επαναλαμβάνει αρκετές φορές πως δεν είναι θρησκόληπτος και είναι πολύ δύσπιστος.

Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ εκείνης της εποχής, ο πατέρας Ευμένιος ήταν εφημέριος στο Νοσοκομείο Λοιμωδών της Αγίας Βαρβάρας.

Από την εκπομπή εκείνη έχουν περάσει 26 ολόκληρα χρόνια και ο μεγάλος ερμηνευτής, έχοντας ήδη φτάσει τα 85 χρόνια του, μίλησε για το θαύμα που είχε βιώσει. Του αναφέρουμε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο πρόσφατα αγιοποίησε τον μοναχό Ευμένιο, τον οποίο ο ίδιος είχε αναφέρει στην εκπομπή. Με συγκίνηση ο Σταμάτης Κόκοτας αναφέρθηκε στα δικά του συναισθήματα. «Έχουν περάσει πολλά χρόνια από εκείνη την εκπομπή. Όμως ό,τι έχω πει ισχύει στο ακέραιο. Εγώ δεν βγαίνω να μιλάω χωρίς να έχω ζήσει κάποια γεγονότα» είπε σε συνέντευξή του, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στο συγκεκριμένο θαυμαστό περιστατικό και συνεχίζει. «Είμαι ευτυχής που ο ιερέας αυτός αγιοποιήθηκε και μπράβο τους γιατί ήταν πραγματικά άγια μορφή».

 
Ο Ευμένιος, που πριν από 15 ημέρες ανακηρύχθηκε άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, υπήρξε ένας ταπεινός και γελαστός ιερέας με καταγωγή από την Κρήτη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 1999. Όσοι τον γνώρισαν στο Νοσοκομείο Λοιμωδών της Αγίας Βαρβάρας μιλούσαν για τον «παππούλη», τον ιερέα που ήταν πράος, καλοσυνάτος και λιγομίλητος, ο οποίος πήγαινε από δωμάτιο σε δωμάτιο και προσευχόταν για όσους ήταν άρρωστοι.

Ο ίδιος είχε ιαθεί από τη λέπρα και έτσι προσπαθούσε με προσευχές να γίνουν καλά και οι συνάνθρωποί του. Την προηγούμενη εβδομάδα η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου προχώρησε στην αγιοκατάταξη του γέροντα Ευμενίου Σαριδάκη. Η διαδικασία άρχισε πέρυσι τον Ιούνιο, όταν η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης αποδέχθηκε το αίτημα του Μητροπολίτη Γορτύνης και Αρκαδίας Μακαρίου για την εγγραφή στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας του αρχιμανδρίτη Ευμενίου Σαριδάκη, με καταγωγή από την Εθιά, και το προώθησε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για τις περαιτέρω εκκλησιαστικές ενέργειες.

Φέτος πρώτη φορά θα εορταστεί η μνήμη του ως αγίου, στις 23 Μαΐου. Σύμφωνα με όσα έδωσε στη δημοσιότητα η Εκκλησία της Ελλάδος, ο πατέρας Ευμένιος γεννήθηκε το 1931 στην Εθιά Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου Κρήτης και ήταν το όγδοο παιδί μιας φτωχής και πιστής οικογένειας.

Έγινε μοναχός σε ηλικία 17 χρονών και δοκιμάστηκε σκληρά από τη λέπρα. Λόγω της λέπρας, ο πατήρ Ευμένιος ήρθε στο Νοσοκομείο Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα Αθηνών, όπου θεραπεύτηκε. Η επαφή όμως με τον ανθρώπινο πόνο τον οδήγησε να λάβει την απόφαση να παραμείνει στο νοσοκομείο ως ιερέας, για να βοηθήσει όσο μπορούσε τους ανθρώπους που έπασχαν. Ο ιερέας λειτουργούσε στον Ναό των Αγίων Αναργύρων Ιατρών Κοσμά και Δαμιανού, μέσα στο Λοιμωδών.

 
Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του γέροντα Πορφυρίου, ο οποίος έλεγε για τον πατέρα Ευμένιο: «Να πηγαίνετε να παίρνετε την ευχή του γέροντα Ευμενίου, γιατί είναι ο κρυμμένος άγιος των ημερών μας. Σαν τον γέροντα Ευμένιο βρίσκει κανείς κάθε διακόσια χρόνια». Στο Νοσοκομείο Λοιμωδών γνώρισε τον λεπρό άγιο μοναχό Νικηφόρο, που, αν και τυφλός από την ασθένειά του, έγινε μεγάλος πνευματικός πατέρας και δάσκαλος του γέροντα Ευμενίου. Η διεύθυνση, επειδή ήταν μοναχός, του παραχώρησε μικρό κελί δίπλα στο εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, όπου διέμεινε όλη τη ζωή του. Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός και στις 23 Μαΐου 1999 απεβίωσε και ετάφη, σύμφωνα με την επιθυμία του, στον τόπο όπου γεννήθηκε, στην Εθιά της Κρήτης.

Ο ίδιος έλεγε για τη ζωή του: «Εγώ δεκαεπτά χρονών πήγα στο μοναστήρι. Ήμουν δεκαέξι χρόνια στο χωριό μου. Αγαπούσα τον Θεό, βέβαια, σκεπτόμουν πολλές φορές να γίνω καλόγερος. Μια μέρα μου λέει ο παπάς: “Ελα να σε κάνω νεωκόρο”. Πήγα κι εγώ. Άναβα τα καντήλια πρωί βράδυ, διάβαζα κιόλας, ό,τι βιβλία έβλεπα τα διάβαζα. Ανήμερα της Πρωτοχρονιάς του 1944, το απόγευμα, πήγα, άναψα τα καντήλια στην εκκλησία και μετά πήγα στο σπίτι μας. Ήταν εκεί η αδελφή μου η Ευγενία. Φάγαμε ξεροτήγανα, τηγανίτες και μακαρόνες. Εκεί που τρώγαμε, ήρθε μια λάμψη και με τύφλωσε και μπήκε μέσα στα βάθη της ψυχής μου. Κι αμέσως, την ίδια στιγμή, φώναξα της Ευγενίας: “Ευγενία, θα γίνω καλόγερος”. Στη συνέχεια πήγε στη Μονή Αγίου Νικήτα, στα νότια της Κρήτης. Μετά την τριετή δοκιμασία του ονομάστηκε Σωφρόνιος, ενώ τα καλοκαίρια πήγαινε στο Αγιον Ορος. Μετά πήγε στον Στρατό, όμως αρρώστησε βαριά από λέπρα.

Στον Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών ο πατήρ Σωφρόνιος νοσηλεύτηκε επιτυχώς και θεραπεύτηκε ολοκληρωτικά. Η ασθένεια δεν του άφησε καμία παραμόρφωση, ούτε σημάδι. Το 1975, σε ηλικία 44 ετών, ο μοναχός Σωφρόνιος χειροτονήθηκε και πήρε το όνομα Ευμένιος.

Μου άρεσε που με κορόιδεψε έτσι και παράλληλα έδειχνε ότι δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι, έρχεται το βλέπεις και σταμάτα να τρέχεις σαν ηλίθιος μπροστά στον θάνατο εξομολογήθηκε ο Λάκης Λαζόπουλος. 
Για τις τελευταίες στιγμές που έζησε με την σύζυγό του, Τασούλα, μίλησε ο Λάκης Λαζόπουλος στην εκπομπή Ανοιχτά με την Αννίτα Πάνια.

«Τον Αύγουστο είναι δύο χρόνια από τότε που έφυγε. Δεν έχω ποτέ την αίσθηση του χρόνου σε μέρες. Πως είσαι σε μια χαρούμενη στιγμή και δεν έχεις καταλάβει πως έχει περάσει η ώρα και πως είσαι έξω από ένα νοσοκομείο και περιμένεις και δεν περνά η ώρα. Τις έζησα αυτές τις στιγμές στο νοσοκομείο» είπε ο Λάκης Λαζόπουλος.

«Η Τασούλα είχε δύναμη για να μου δίνει εμένα. Ήταν ήρεμη και βεβαίως γνώριζε. Όλο αυτό το διάστημα προσπαθούσε να μας κάνει εμάς να συνηθίσουμε….

διαβάστε αναλυτικά και δείτε βίντεο στο ourlife.gr

Καλεσμένη της Αννίτας Πάνια βρέθηκε η Βάνα Μπάρμπα, στην εκπομπή «Ανοιχτά» που θα προβληθεί το βράδυ της Πέμπτης, όπου και «λύγισε» μιλώντας για την απώλεια της αδελφής της.

Πιο συγκεκριμένα, η Βάνα Μπάρμπα σημείωσε χαρακτηριστικά πως «κατέβηκα στα Γιάννενα, στην πατρίδα μου και η μοίρα μου έπαιξε το δικό της παιχνίδι και έχανα την Σούλα, την αδελφή μου,. Τότε που γινόταν αυτό και δεν μπορούσα να ξαναπάω στα Γιάννενα. Από τότε, κοντεύουν τρία χρόνια, δεν μπορώ να ξαναπάω».

«Προσπαθώ να κάνω το βήμα και να ξαναπάω αλλά δεν μπορώ να διανοηθώ ότι δεν θα είναι εκεί η αδελφή μου να με περιμένει. Δεν μπορώ να ξαναδώ την πόλη μου όπως την έζησα. Για αυτό θα ήθελα να μην με κατηγορήσουν κάποιοι ότι τους ξέχασα και όταν ήθελα να μπω να γίνω βουλευτής, ήμουν κοντά στην πατρίδα. Απλά ήταν πολύ έντονο αυτό που έζησα και οι μνήμες μου δεν μου επιτρέπουν να υπάρχω» πρόσθεσε η δημοφιλής στην εκπομπή της Αννίτας Πάνια στο OPEN.

Ο Γιάννης Τσιμιτσέλης και η Κατερίνα Γερονικολού έδωσε κοινή συνέντευξη Στο Hello! και στην Σόνια Μαγγίνα κια μεταξύ άλλων μίλησαν για τα εξαιρετικά σχόλια που απέσπασε η ταινία τους Για Πάντα ενώ ο Γιάννης Τσιμισέλης απάντησε και για την κριτική που δέχθηκε η ταινία The Black Bachelor, στην οποία πρωταγωνίστησε.

 Γιάννη κι εσύ δούλεψες στην ταινία «Τhe Black Bachelor», αντιδρώντας δημόσια μάλιστα στην κριτική.

Γ.Τ.: Δεν αντέδρασα στην κριτική, αντέδρασα στον πρόλογό της. Ο καθένας έχει μια άποψη για αυτό που βλέπει κι εγώ δεν θα διαφωνήσω με κάποιον. Το κακό χιούμορ με ενοχλεί. Έχω δεχθεί πολλές κακές κριτικές -και καλές αλλά για τις κακές μιλάμε τώρα- και δεν με έχουν ενοχλήσει. Στην εποχή μας, όλο το feedback που παίρνουμε ως ηθοποιοί, όπου κι αν εμφανιζόμαστε, καταλήγει και μαζεύεται σε μια πλατφόρμα που λέγεται Instagram. Είναι το προσωπικό κανάλι επικοινωνίας του κόσμου κι εκεί δέχεσαι συγχαρητήρια ή αποδοκιμασίες. Για παράδειγμα αυτό που έζησα πριν από λίγες ημέρες όταν προβλήθηκε η ταινία «…Για πάντα» στον Alpha, δεν το έχω ξαναζήσει. Υπήρξαν τουλάχιστον χίλια stories και θετικά σχόλια για το πόσο τους άγγιξε. Έχω συγκινηθεί κι έχω κλάψει με αυτήν την ταινία όταν έκανα τη διασκευή σεναρίου, σε γύρισμά της και στην πρώτη της προβολή και δεν περίμενα ότι θα μου συμβεί και με σχόλια θεατών.

Κ.Γ.: Την ταινία «…Για Πάντα» τη θεωρούμε και οι δύο ένα ορόσημο στην πορεία μας, μια κουκκίδα που θα μείνει στην διαδρομή μας για πάντα, όπως λέει κι ο τίτλος. Ως ηθοποιοί είμαστε εντελώς εκτεθειμένοι στο «μπράβο» αλλά και στο «είσαι χάλια». Τόση επιδοκιμασία και δοτικότητα από τον κόσμο δεν τις περιμέναμε, δεν τις είχαμε ξανανιώσει.

Γ.Τ.: Πράγματι, είναι σταθμός για πολλούς λόγους. Ήταν η πρώτη μου παραγωγή, έχω ζήσει αυτήν την ταινία από την αρχική της ιδέα μέχρι το μεδούλι της.

Είχα μια συγκλονιστική μεταφυσική εμπειρία και μάλιστα μου συνέβη στο Άγιον Όρος, όπου είχα γνωρίσει τον Άγιο Παϊσιο. Μάλιστα, μου επέτρεψε να έχουμε διαφωνίες γιατί η διαφωνία φέρνει την αρμονία. 

Στην On Time και στην Σίσσυ Μενεγάτου έδωσε συνέντευξη ο Γιάννης Ζουγανέλης και μίλησε ανάμεσα σε άλλα για την στενή σχέση του με την θρησκεία αλλά και την μεταφυσική εμπειρία που έχει ζήσει.

Διαβάστε περισσότερα στο Ourlife

Ο γνωστός ηθοποιός   μιλάει για τον δύσκολο ερχομό του παιδιού του.

«είναι πολύ δύσκολο να συντηρήσεις πια, ειδικά οικονομικά, μια οικογένεια. Δεν το συζητάμε με αυτά που ζούμε. Από την άλλη πρέπει να είσαι πολύ εντάξει με το εγώ σου, να είσαι μετρημένος με εσένα και να είσαι εντάξει γενικότερα ώστε να μπορείς να αφοσιωθείς επάνω στο παιδί σου και να μην το επηρεάσεις με τις δικές σου ψυχολογικές αστάθειες».

«Εγώ έζησα μαζί με την Ελένη λίγο ανώμαλα την είσοδο του μικρού στη ζωή μας. Είχαμε μία «ατυχία»….

Δείτε ΕΔΩ αναλυτικά 

Δε μου αρέσει να κάνω πράγματα για να αρέσω στους ανθρώπους, θέλω να αρέσω στο Θεό, λέει ο Νίκος Αναδιώτης.

  Στην παρέα του «Πάμε Δανάη!» βρέθηκε σήμερα ο Νίκος Αναδιώτης, ο οποίος μίλησε για τη ζωή του που μοιράζεται μεταξύ Αιγίου και Αθήνας, για τη συμμετοχή του στις «8 λέξεις», αλλά και για την βαθιά του πίστη στο Θεό.

Αναφερόμενος στην μετακόμιση στο Αίγιο με την οικογένειά του, ο αγαπημένος ηθοποιός είπε ότι «Η αφορμή δόθηκε όταν η σύζυγός μου έμεινε έγκυος στο δεύτερο παιδί μας και εγώ ήμουν για γυρίσματα στην Κύπρο και πηγαινοερχόμουν. Αποφασίσαμε να μετακομίσουμε στο Αίγιο για να είναι η σύζυγός μου κοντά με τους δικούς της που είναι στην Πάτρα και να βοηθούν με τα παιδιά όταν λείπω. Η επιλογή για το Αίγιο έγινε από εμάς, είχαμε σπίτι εκεί. Πάντα ήταν στο μυαλό μας να είμαστε μαζί. Λόγω καραντίνας έχουμε περάσει πολύ χρόνο ευχάριστα χωρίς να αγχωνόμαστε με δουλειές. Δεν ξέρω αν θα επιστρέφαμε στην Αθήνα, θα έπρεπε να έχουμε πολύ περισσότερα έσοδα. Για να κάνεις τον τρόπο ζωής που κάνεις στην επαρχία, στην Αθήνα, θες πολλά χρήματα».

«Τα παιδιά δεν μπορούν να συγκρίνουν. Εγώ έχω τις μνήμες. Μεγάλωσα και εγώ σε επαρχία και θα μου άρεσε να μεγαλώσουν όπως εγώ», πρόσθεσε στο ίδιο θέμα.

Μιλώντας για τη συμμετοχή του στο επιτυχημένο σίριαλ «8 λέξεις», ο Νίκος Αναδιώτης είπε ότι «Τα γυρίσματα για τις “8 λέξεις” έχουν ολοκληρωθεί. Πρώτη φορά συνεργάστηκα με τον Αντρέα Γεωργίου και πήγε πολύ καλά. Οι Κύπριοι δουλεύουν πλέον όπως εμείς και είναι πολύ ευχάριστο αυτό. Του Αντρέα του βγάζω το καπέλο, κάνει πολύ μεθοδικά τη δουλειά του και πολύ καλά».

Στην Αθήνα ο Νίκος Αναδιώτης έχει ανοίξει και δικό του εστιατόριο.

«Είμαστε μαζί με δύο συνεργάτες και έχουν επιμεληθεί του μενού. Ακούμε καλά λόγια και αυτό μας έχει κρατήσει. Δεν έχουμε κλείσει ούτε δύο χρόνια λειτουργίας και είχαμε και τον κορωνοϊό. Με υπομονή, πίστη και αγάπη για αυτό που κάναμε κρατηθήκαμε και πάμε καλά», είπε σχετικά.

«Το να σου αποκαλυφθεί ο Θεός είναι μια προσωπική εμπειρία»

Μιλώντας σχετικά με το θέμα της πίστης, και πώς ο ίδιος ασχολήθηκε αρχικά με τη θρησκεία, ο Νίκος Αναδιώτης εξήγησε ότι «Με την πάροδο των χρόνων και προσπαθώντας να μου αποκαλυφθεί ο Θεός, συμπέρανα ότι σου χαρίζεται αυτό το πράγμα κάποια στιγμή της ζωής σου. Είναι πολύ προσωπική εμπειρία. Δεν μπορώ να πω το τι συντέλεσε σε αυτό. Δεν είχα πίεση από το σπίτι. Αυτό το ταξίδι δεν έχει τελειωμό και όσο το ψάχνεις, τόσο ανακαλύπτεις την τελειότητά του, και επειδή το τέλειο δεν μπορείς να το φτάσεις, δεν υπάρχουν όρια. Όλοι οι άνθρωποι βιώνουν το θαύμα, απλά ίσως δεν είναι σε θέση να το αντιληφθούν. Έχω καταστρέψει τρία αυτοκίνητα σε ατύχημα. Δεν ήταν αυτό το κουδουνάκι που με ξύπνησε, παρόλο που από θαύμα έζησα. Νομίζω ότι ο εσωτερικός μας κόσμος μας κάνει να ψάξουμε κάπου να αναπαυθούμε».

«Δε θέλω να πιέσω τα παιδιά μου στο θέμα της θρησκείας. Θέλω με το παράδειγμά μου να το γνωρίσουν αυτό, ώστε να κάνουν την πορεία τους και να ξέρουν ποιο είναι το λιμάνι. Μόνο την εμπειρία στην πίστη μπορώ να αφήσω στα παιδιά μου. Δε θα πιάσω τους γιους μου να τους μιλήσω από μόνος μου, μόνο αν με ρωτήσουν», συνέχισε στο ίδιο θέμα.

«Μου έχει κοστίσει πολύ που οι εκκλησίες είναι κλειστές λόγω κορωνοϊού. Σέβομαι τα πιστεύω του καθενός, θα μου άρεσε να συνέβαινε αυτό από όλους. Δεν μπορώ να μπω στην ψυχή του καθενός. Εγώ αν όριζα τα πράγματα, επειδή πιστεύω στη θεία δύναμη και τη θεία βοήθεια, θεωρώ ότι θα έπρεπε να επιτρέψουν τον εκκλησιασμό. Αφού τα δοκιμάσαμε όλα, επέτρεψε και αυτό, δοκίμασε και αυτό. Μπορεί ο άνθρωπος να χρειάζεται και μια άλλη δύναμη για να αντιμετωπίσει την κατάσταση», σχολίασε αναφορικά με την κατάσταση με τον κορωνοϊό.

Σχολιάζοντας το ότι έχει εκφράσει την άποψή του περί της Θείας Κοινωνίας κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο γνωστός ηθοποιός είπε ότι «Μου αρέσει η ειλικρίνεια. Δεν μπορεί κανείς να μου βγάλει από το μυαλό ότι η Θεία Κοινωνία είναι το σώμα και το αίμα του Χριστού. Δέχομαι να μην το πιστεύει κάποιος, αλλά αυτό δεν μου στερεί το δικαίωμα να πιστεύω αυτό που πιστεύω. Δε θα βγω να διατυμπανίσω κάτι, ούτε είμαι ο κατάλληλος να πω κάτι. Εγώ λέω αυτό που πιστεύω. Δεν μου αρέσει να κάνω πράγματα για να αρέσω στους ανθρώπους, θέλω να αρέσω στο Θεό».

«Υπάρχουν πολλά παιδιά θρήσκα στη γενιά μας. Όταν εκκλησιάζομαι βλέπω πολλούς ανθρώπους στην ηλικία μου και μικρότερους. Όταν κατανοήσεις και καταλάβεις όσα μας διδάσκει η πίστη μας, είναι μόνο ελευθερία. Με απελευθερώνει από πολλά πράγματα. Και η πρώτη απελευθέρωση που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος είναι από τα πάθη του», συνέχισε.

 «Μεγάλη οικογένεια δεν ονειρευόμουν, αλλά από μικρό παιδί ονειρευόμουν να κάνω οικογένεια. Κάθε κοπέλα που έμπαινε στη ζωή μου σκεφτόμουν αν θα μπορούσε να είναι η μητέρα των παιδιών μου. Από μικρός και με τη ματαιοδοξία και ωραιοπάθεια που είχα, μου είχαν φύγει οι ανασφάλειες, το να αποδείξω κάτι, είχαν ησυχάσει αυτά μέσα μου. Δεν είχα την ανάγκη να το παίξω ωραίος. Μου αρέσει να είμαι ωραίος, αλλά δεν θεωρώ ότι είναι κάτι σπουδαίο για να στέκομαι σε αυτό. Η ψυχή μας μάς κάνει ωραίους, και όχι ένα ωραίο πρόσωπο ή σώμα», σημείωσε κλείνοντας ο Νίκος Αναδιώτης.

https://www.zappit.gr

Την Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου, στις 7.30 το πρωί, το Κρουαζιερόπλοιο Orient Queen έδεσε στη Μύκονο. Ο 65χρονος Λιβανέζος Μοχάμαντ Αλι Σαλέχ είχε ξαναέρθει δύο φορές στο νησί οπότε δεν βιαζόταν να βγει. Αφού πήρε πρωινό με τη σύζυγο του, επέστρεψαν στη σουίτα τους στο 7ο κατάστρωμα και συζητούσαν πως θα περνούσαν την ημέρα τους. Στις 10 χτύπησε το τηλέφωνο της καμπίνας.

Κάποιος του ζήτησε ευγενικά να κατέβει στη ρεσεψιόν με το διαβατήριό του. Δεν παραξενεύτηκε. Ούτε όταν του είπαν να τους ακολουθήσει στο αστυνομικό τμήμα. Όταν όμως ξεκίνησαν να του κάνουν διάφορες περίεργες ερωτήσεις για το παρελθόν του, κατάλαβε πως δεν επρόκειτο για θέμα ρουτίνας. Πέρασαν επτά ώρες μέχρι να του πουν πως εκκρεμούσε εις βάρος του ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης των γερμανικών δικαστικών αρχών για υπόθεση τρομοκρατίας. Θεωρούσαν πως ήταν ο αεροπειρατής της πτήσης TWA 847.

Η πρώτη του αντίδραση ήταν να βάλει τα γέλια. Ως δημοσιογράφος σε μια από τις πιο έγκυρες εφημερίδες του Λιβάνου μπορεί να μην είχε καλύψει την αεροπειρατεία το 1985, αλλά θυμόταν τις βασικές λεπτομέρειες. Με αφετηρία του αεροδρόμιο του Ελληνικού, ο καταζητούμενος με δυο συνεργούς είχε κρατήσει για 17 ημέρες ομήρους επιβάτες και πλήρωμα και όταν έφτασαν στη Βηρυτό σκότωσαν τον Ρόμπερτ Στέθεμ, δύτη του Αμερικανικού Ναυτικού.

“Λέτε να ήμουν εγώ και να ερχόμουν κρουαζιέρα στα ελληνικά νησιά;”, τους είπε ο Σαλέχ. Τα ονόματά τους πράγματι έμοιαζαν, δεν ήταν όμως ακριβώς τα ίδια (ο τρομοκράτης είναι ο Μοχάμεντ Αλι Χαμαντεi του Σαλέχ, ενώ εκείνος είναι ο Μοχάμαντ Σαλέχ του Αλι) ούτε είχαν την ίδια ηλικία. «Όταν συνταξιοδοτήθηκα πριν από 3 χρόνια ήμουν διευθυντής της εφημερίδας μου για όλο τον Νότιο Λίβανο. Πάρτε τηλέφωνο στη χώρα μου και θα σας το επιβεβαιώσουν», επέμενε. Εκείνοι όμως δεν τον άκουγαν. «Στο τμήμα υπήρχε κλίμα ευφορίας. Οι αξιωματικοί προφανώς θεωρούσαν πως είχαν μόλις πιστωθεί μια μεγάλη επιτυχία», λέει στην Καθημερινή ο Σαλέχ.

Γύρω στις 10 το βράδυ του ανακοίνωσαν πως θα περνούσε τη νύχτα στο κρατητήριο. Πριν του κατασχέσουν το κινητό, ζήτησε να κάνει ένα τηλέφωνο στον μοναδικό άνθρωπο που θεωρούσε πως θα τον βοηθούσε αποτελεσματικά: Τον Αμπάς Ιμπραήμ. Ο ισχυρός άνδρας, επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του Λιβάνου επιβεβαίωσε στην «Καθημερινή» πως είχαν επικοινωνία. Άκουσε το τι είχε συμβεί και παρότι γνώριζε από το πρώτο λεπτό ότι επρόκειτο για ένα μεγάλο λάθος (οι δύο άνδρες γνωρίζονταν προσωπικά από τα δημοσιογραφικά χρόνια τον Σαλέχ) ζήτησε από την ομάδα του να κινήσει άμεσα τη διαδικασία ώστε να πιστοποιηθεί η αθωότητά του.

Η σύζυγός του, του έφερε στο τμήμα μια αλλαξιά ρούχα και το βαλιτσάκι με τα φάρμακα για την καρδιά, την πίεση και το σάκχαρο. Ήθελε να μείνει μαζί του, αλλά το κρουαζιερόπλοιο θα έφευγε τα μεσάνυχτα και εκείνη δεν είχε βίζα για να παραμείνει στην Ελλάδα.

«Αύριο όλα θα ξεκαθαρίσουν»

«Μην ανησυχείς, αύριο όλα θα ξεκαθαρίσουν», της είπε. Έμοιαζε ψύχραιμος, αλλά όταν η πόρτα πίσω του κλείδωσε, πανικοβλήθηκε. «Το κελί μύριζε σαν δημόσιο ουρητήριο, το κρεβάτι ήταν βρώμικο. Έκατσα σε ένα πάγκο, με ένα ανεξήγητο τρέμουλο παρότι δεν κρύωνα και προσπαθούσα να ηρεμήσω».

Το επόμενο πρωί οδηγήθηκε στη Σύρο. Ενώπιον αντεισαγγελέα εφετών και χωρίς δικηγόρο, εξήγησε ξανά το ποιος είναι, θεωρώντας πως σε λίγα λεπτά θα ήταν ελεύθερος. Η απόφαση ήταν όμως αρνητική: «Σύλληψη, προσωρινή κράτηση και σύντομα μεταφορά στον Κορυδαλλό» του είπαν. Στο αστυνομικό τμήμα τον φωτογράφισαν και του πήραν τόσες φορές δακτυλικά αποτυπώματα που αναγκάστηκαν να του πλύνουν τα χέρια με βενζίνη για να φύγει το σκούρο μελάνι.

Χωρίς κινητό ή τηλεκάρτα δεν είχε τρόπο να επικοινωνήσει με κανέναν. «Άρχισα να πανικοβάλλομαι» θυμάται ο Σαλέχ, «ένιωθα πως είμαι τελείως μόνος και πως από ένα λάθος θα καταστρεφόταν η ζωή μου. Φοβόμουν πω κάποιος θεωρώντας πως είμαι ο τρομοκράτης μπορούσε να με απαγάγει. Έτρεμα επίσης μήπως το μάθαινε η μητέρα μου πού είναι 93 ετών και ξέρω πως δεν θα το άντεχε».

Πίσω στον Λίβανο, στο κτίριο των μυστικών υπηρεσιών, ο Αμπάς Ιμπραήμ είχε την επίσημη επιβεβαίωση από την ομάδα του πως ο Σαλέχ δεν είχε καμία σχέση με την αεροπειρατεία. Ήλπιζε πως ήταν θέμα ωρών να λυθεί η παρεξήγηση.

«Επικοινώνησα με τον Έλληνα πρέσβη στη Βηρυτό και τον διαβεβαίωσα πως έχω όλα τα χαρτιά. Το ίδιο έκανα και με τις αρμόδιες υπηρεσίες της Γερμανίας. Τα έγγραφα όμως έπρεπε να φτάσουν μέσω της επίσημης οδού και αυτό, μου είπαν, έπρεπε αναγκαστικά να γίνει τη Δευτέρα», εξηγεί στην «Κ».

Ο αδερφός του θύματος

Οι ώρες περνούσαν, η είδηση δημοσιεύθηκε και αναπαράχθηκε παντού. Από τη Γερμανία και τον Λίβανο μέχρι την Αμερική. Στην Ουάσιγκτον, ο Κένεθ Στέθεμ, ο αδελφός του θύματος της αεροπειρατείας, χάζευε τις ειδήσεις στο κινητό του, όταν ξαφνικά είδε τη χαρακτηριστική ασπρόμαυρη φωτογραφία του αεροπλάνου με τον τρομοκράτη να σημαδεύει με το πιστόλι τον πιλότο. Διάβασε το άρθρο και «πάγωσε». «Για την οικογένειά μου ήταν πάντα σημαντικό να αποδοθεί δικαιοσύνη. Οπότε δεν σας κρύβω πως χάρηκα πολύ, αλλά ήμουν και λίγο επιφυλακτικός, επειδή η ηλικία δεν ταίριαζε», λέει στην “Κ”.

Επικοινώνησε αμέσως με τους Αμερικανούς αξιωματικούς που χειρίζονται τον φάκελο της δολοφονίας του αδελφού του και προσπάθησε να μάθει δύο πράγματα: Εάν είναι σίγουροι πως πρόκειται για τον ίδιο άνδρα και το σημαντικότερο: Εάν θα εκδοθεί στην Αμερική. Η απάντηση ήταν πως όλα τελούσαν υπό διερεύνηση.

Το κούφιο γερμανικό ένταλμα και το θρίλερ μέχρι τη δικαίωση

Στην πρεσβεία του Λιβάνου στην Αθήνα είχε επίσης σημάνει συναγερμός. Γνωρίζοντας πως επρόκειτο για ένα λάθος, προσπαθούσαν να του βρουν δικηγόρο αλλά και τρόπο να τον επισκεφθεί άμεσα η επιτετραμμένη της πρεσβείας.

“Και που ξέρουμε ότι είναι αυτή που λέει πως είναι;”, ρώτησε καχύποπτα ο αξιωματικός υπηρεσίας. “Μπορείτε να τηλεφωνήσετε στο υπουργείο Εξωτερικών και να το επιβεβαιώσετε”, του απάντησαν ενοχλημένοι. Το πράσινο φως δόθηκε αργά το Σάββατο και η Ράνια Αμπταλάχ μπήκε στο πρωινό καράβι με έναν υπάλληλο της πρεσβείας.

Ο Σαλέχ μόλις τους αντίκρισε ξέσπασε σε κλάματα. “ Ήταν σαν να μπήκε η καρδιά μου στη θέση της”, λέει στην “Κ”. Του έδωσαν τα κουλούρια που του είχαν φέρει για πρωινό και σημείωσαν σε ένα χαρτάκι τα πράγματα που επιθυμούσε να του φέρουν: σαπούνι, πετσέτα (ακόμη δεν είχε μπορέσει να κάνει μπάνιο), φάρμακα και μια τηλεκάρτα (μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχε μιλήσει με τους δικούς του).

Κάθισαν για ώρα μαζί του μέχρι που τους ζήτησαν να αποχωρήσουν. Μια γυναίκα από την Ύπατη Αρμοστεία για τους πρόσφυγες ήθελε να τον δει. Ο Σαλέχ μέσα σε λίγα λεπτά κατάλαβε πως δεν έχει καμία σχέση με την Αρμοστεία, παρόλα αυτά όμως απάντηση ψύχραιμα στις ερωτήσεις της. (Από την αστυνομία επιβεβαίωσαν πως τον επισκέφθηκε αραβόφωνο κλιμάκιο της Αντιτρομοκρατικής).

Το βράδυ της Κυριακής ο υπάλληλος της πρεσβείας τον είδε τόσο ζορισμένο που ζήτησε άδεια ώστε να κοιμηθεί και εκείνος στο κρατητήριο. Δεν το δέχθηκαν, οπότε τον αποχαιρέτησε και του είπε να κάνει κουράγιο. Εν το μεταξύ την ίδια ακριβώς ώρα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού στέλεχος του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης τηλεφωνούσε στον αδερφό του θύματος για να του ανακοινώσει τα νέα: “Ήταν ένα σύντομο τηλεφώνημα πως δυστυχώς δεν είχαν συλλάβει τον “σωστό”. Είχε γίνει λάθος”, εξηγεί ο Στέθεμ.

Μπορεί στην Ουάσιγκτον να το γνώριζαν από το βράδυ της Κυριακής, ο Σαλέχ όμως οδηγήθηκε το επόμενο πρωί με χειροπέδες στον εισαγγελέα. Είπε για ακόμη μία φορά την ιστορία τον και τους έδειξε όλα τα έγγραφα που έδειχναν το ποιος πραγματικά είναι .

Ο εισαγγελέας, ωστόσο, όρισε δικάσιμο για τις 2 Οκτωβρίου. Όταν κατάλαβε πως θα περνούσε άλλες δέκα ημέρες στο κρατητήριο κατέρρευσε. «Κάνε υπομονή, άλλοι περιμένουν δύο μήνες», προσπάθησε να τον παρηγορήσει ο υπάλληλος της πρεσβείας. Ανεπίσημα έμαθαν πως ο εισαγγελέας είχε πειστεί, αλλά δεν μπορούσε να πάρει την ευθύνη της αποφυλάκισης χωρίς επίσημη απάντηση από τη Γερμανία.

Εν τω μεταξύ, ο Αμπάς Ιμπραήμ των μυστικών υπηρεσιών είχε πάρει, ανεπίσημα, την ενημέρωση που περίμενε όλο το Σαββατοκύριακο: Το απαλλακτικό έγγραφο είχε επιτέλους φύγει από τον ομοσπονδιακό εισαγγελέα της Γερμανίας.

«Ήταν μεγάλη η χαρά και η ανακούφιση», σημειώνει στην «Κ». Ενημέρωσε άτυπα την οικογένεια και την πρεσβεία. Στη Σύρο, όμως, το έγγραφο έκανε ώρες να φτάσει.

Τελικά, στις 22.45 ένας αστυνομικός μπήκε στο κρατητήριο και ξύπνησε τον Σαλέχ. « Θα με εκδώσετε στη Γερμανία;» ρωτούσε πανικόβλητος. Ένας Σομαλός συγκρατούμενος, που είχε αναλάβει όλες τις ημέρες χρέη μεταφραστή, του είπε τα καλά νέα: «Ο υπουργός σας ζητάει συγγνώμη. Το λάθος έγινε επειδή το ένταλμα των Γερμανών ήταν «κούφιο». Δεν είχε δακτυλικά αποτυπώματα ούτε επαρκή στοιχεία». Ο Σαλέχ δεν είπε τίποτα.

Το επόμενο πρωί περπάτησε μέχρι το λιμάνι για να μπει στο καράβι της επιστροφής. Ήταν ήρεμος, αλλά όταν είδε ένα περιπολικό δίπλα στην πόρτα του πλοίου τρόμαξε. «Μην ανησυχείς. Θέλουμε την υπογραφή σου σε ένα έγγραφο ώστε να μην υπάρξει πρόβλημα όταν ταξιδέψεις ξανά στην Ελλάδα». Ο Σαλέχ γέλασε ειρωνικά.

«Πραγματικά, πιστεύετε πως θα ξαναέρθω στη χώρα σας;» τους είπε. Στον Πειραιά τον περίμενε η επιτετραμμένη της πρεσβείας. Του είχε αγοράσει ρούχα, τον πήγε στο σπίτι που θα τον φιλοξενούσαν και όλοι μαζί βγήκαν για φαγητό. Το επόμενο πρωί επέστρεψε στη χώρα του. Με μουσική και χορούς, πλήθος κόσμου τον υποδέχτηκε και τον συνόδευσε στο σπίτι του. «Πιστεύετε πως πλέον στο βιογραφικό μου μπορώ να γράφω πέρα από δημοσιογράφος και αεροπειρατής;”, ρώτησε τους δικούς του με σοβαρό ύφος.

Ήταν η πρώτη φορά που αστειευόταν για την περιπέτειά του, δείγμα πως ένιωθε καλύτερα. «Πάντα θεωρούσα πως κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί σε χώρες όπως η Συρία ή το Ιράκ, αλλά όχι στην Ελλάδα, μια δημοκρατική, ευρωπαϊκή χώρα. Μια συγγνώμη δεν διαγράφει τα όσα έζησα αυτές τις πέντε ημέρες», ξεκαθαρίζει ο ίδιος στην «Κ». Μέσα στις επόμενες ημέρες θα αποφασίσει εάν θα κινηθεί δικαστικά εναντίον της Ελλάδας και της Γερμανίας.

 

Πηγή: Καθημερινή