Μάκαρης για Μιναγιώτικο φράγμα: «Χάθηκε ευρωπαϊκή χρηματοδότηση 33,36 εκατ. ευρώ – Γιατί πανηγυρίζουν;»
Στο ζήτημα της χρηματοδότησης του Μιναγιώτικου φράγματος παρεμβαίνει ο Μανώλης Μάκαρης, θέτοντας ερωτήματα για τη συνέχιση του έργου μετά την απένταξή του από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και ζητώντας από την κυβέρνηση να παρουσιάσει αναλυτικά το νέο χρηματοδοτικό σχήμα.
Η ανάκληση της ένταξης του έργου «Φράγμα Μιναγιώτικο και δίκτυο άρδευσης» στο Ταμείο Ανάκαμψης έγινε με απόφαση της 6ης Μαΐου 2026, μετά την αφαίρεσή του κατά την αναθεώρηση του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.
Σε δημόσια τοποθέτησή του, ο Μανώλης Μάκαρης υποστηρίζει ότι μετά την απένταξη παρουσιάζεται ως επιτυχία η συνέχιση του έργου μέσω ΣΔΙΤ και με εθνικούς πόρους, ενώ, όπως αναφέρει, χάθηκε η προβλεπόμενη ευρωπαϊκή χρηματοδότηση ύψους 33.361.122,50 ευρώ.
Κατά τον ίδιο, το χρηματοδοτικό κενό που δημιουργείται καλείται πλέον να καλυφθεί από τον ελληνικό προϋπολογισμό. Επισημαίνει ότι η χρηματοδότηση μέσω εθνικών πόρων συνεπάγεται δέσμευση πρόσθετων χρημάτων του Δημοσίου, τα οποία διαφορετικά θα μπορούσαν να κατευθυνθούν και σε άλλες υποδομές.
Ο Μανώλης Μάκαρης εστιάζει παράλληλα στο μοντέλο της Σύμπραξης Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, σημειώνοντας ότι το Μιναγιώτικο είχε ήδη σχεδιαστεί ως έργο ΣΔΙΤ. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία για το έργο, η προβλεπόμενη διάρκεια της σύμβασης είναι 25 έτη, εκ των οποίων τέσσερα αφορούν την κατασκευή και 21 τη λειτουργία.
Στην παρέμβασή του υποστηρίζει ότι οι πολυετείς υποχρεώσεις προς τον ιδιώτη δεσμεύουν και μελλοντικούς κρατικούς προϋπολογισμούς, καθώς οι πληρωμές κατά τη φάση λειτουργίας συνδέονται με τη διαθεσιμότητα και την ποιότητα του έργου.
Θέτει επίσης ζήτημα για το κόστος της ιδιωτικής χρηματοδότησης, αναφέροντας ότι στον συνολικό λογαριασμό συνυπολογίζονται τόκοι και απόδοση των ιδιωτικών κεφαλαίων. Για τον λόγο αυτό ζητά να υπάρχει τεκμηριωμένη σύγκριση με το ενδεχόμενο δημόσιας υλοποίησης, με αντίστοιχη λειτουργία και συντήρηση.
Ο Μανώλης Μάκαρης αναφέρεται ακόμη στη μειωμένη ευελιξία που, κατά την άποψή του, μπορεί να δημιουργήσουν οι μακροχρόνιες συμβάσεις, καθώς και στον κίνδυνο πρόσθετων επιβαρύνσεων εφόσον απαιτηθούν αναδιαπραγματεύσεις λόγω αλλαγής των αναγκών ή των συνθηκών.
Παράλληλα, επισημαίνει τον κίνδυνο άνισης κατανομής του ρίσκου ανάμεσα στο Δημόσιο και τον ιδιώτη, εφόσον, όπως αναφέρει, δεν υπάρχουν ισχυροί συμβατικοί όροι και ουσιαστικός έλεγχος.
Ο ίδιος ζητά να δημοσιοποιηθούν το νέο χρηματοδοτικό σχήμα του έργου, το σύνολο των υποχρεώσεων που αναλαμβάνει το Δημόσιο, οι εγγυήσεις για προσιτή άρδευση, καθώς και ένα δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα για την κατασκευή.
«Το φράγμα πρέπει να γίνει. Οι παραγωγοί χρειάζονται νερό», τονίζει, καλώντας παράλληλα την κυβέρνηση να δώσει εξηγήσεις για την απώλεια της χρηματοδότησης από το Ταμείο Ανάκαμψης και για τις οικονομικές υποχρεώσεις που, όπως υποστηρίζει, μεταφέρονται στους επόμενους προϋπολογισμούς.