Έλενα Παπασταματοπούλου: Η Παραολυμπιονίκης του τάε κβον ντο εξομολογείται – «Έχω δεχθεί bullying και από παιδιά και από μεγάλους»

Η Έλενα Παπασταµατοπούλου είναι Παραολυµπιονίκης και πρωταθλήτρια του tae kwon do. Εχοντας αφιερώσει αµέτρητες ώρες σε προπόνηση, κατακτώντας τίτλους και ενώ προετοιµάζεται µε στόχο την Παραολυµπιάδα του Λος Αντζελες το 2028, η Ελενα μίλησε στη Secret και στη Σάσα Σταμάτη για τις εµπειρίες που απέκτησε, καλές και κακές, και µοιράζεται τα όνειρα και τις σκέψεις της.

«Είµαι 24 ετών και µένω στα Ιωάννινα. Είµαι αθλήτρια του para tae kwon do, χάλκινη Παραολυµπιονίκης και είχα την τιµή να εκπροσωπήσω την Ελλάδα στους Παραολυµπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024. Παράλληλα, είµαι απόφοιτη Ιατρικής», ανέφερε αρχικά.

Πότε συνειδητοποίησες ότι δεν έχεις δεξί χέρι;

Γεννήθηκα χωρίς δεξί χέρι, οπότε δεν υπήρξε κάποια δραµατική στιγµή αποκάλυψης. Το γνώριζα από πολύ µικρή ηλικία. Καθώς µεγάλωνα, άρχισα να αντιλαµβάνοµαι περισσότερο τη διαφορετικότητά µου και, κυρίως, τον τρόπο µε τον οποίο την αντιµετώπιζαν οι άνθρωποι γύρω µου. ∆υστυχώς, έχω δεχτεί bullying τόσο από παιδιά όσο και από κάποιους µεγάλους. Πέρασα αρκετά δύσκολα χρόνια, µε στιγµές που ένιωθα ότι ξεχώριζα για όλους τους λάθος λόγους. Υπήρξαν φορές που µε κοιτούσαν διαφορετικά, µε σχολίαζαν ή µε αντιµετώπιζαν σαν να είµαι λιγότερο ικανή, εξαιτίας της αναπηρίας µου.

Οταν είσαι παιδί, τέτοιες συµπεριφορές µπορούν να σε επηρεάσουν πολύ και να σε κάνουν να αµφισβητήσεις ακόµα και τον ίδιο σου τον εαυτό. Μέσα σε όλο αυτό, όµως, ο αθλητισµός, και ιδιαίτερα το tae kwon do, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή µου. Το tae kwon do έγινε για µένα ένας χώρος όπου δεν είχε σηµασία τι µου έλειπε, αλλά όλα όσα µπορούσα να κάνω. Μέσα από την προπόνηση έµαθα να ξεπερνάω τον εαυτό µου, να αντιµετωπίζω τις δυσκολίες και να πιστεύω περισσότερο στις δυνατότητές µου.

Πώς αποφάσισες να σπουδάσεις Ιατρική; Και ποια ειδικότητα θέλεις να ακολουθήσεις;

Η Ιατρική ήταν ένα όνειρο που είχα από παιδί. Με ενδιέφερε πάντα ο άνθρωπος, η λειτουργία του σώµατος, αλλά και η δυνατότητα να αξιοποιείς τις γνώσεις σου για να βοηθήσεις ουσιαστικά κάποιον. Η επιλογή αυτή δεν ήταν εύκολη, ιδιαίτερα σε συνδυασµό µε τον πρωταθλητισµό. Ακριβώς, όµως, αυτή η δυσκολία µε έκανε να επιµείνω ακόµα περισσότερο. Ηθελα, πρώτα από όλα, να αποδείξω στον εαυτό µου ότι µπορώ να κυνηγήσω και να κατακτήσω και τα δύο όνειρά µου. Στο επόµενο στάδιο της πορείας µου θέλω να ακολουθήσω την Ψυχιατρική.

Μίλησέ µας για τους τίτλους σου. Πώς αισθάνεσαι κοιτάζοντας όσα έχεις καταφέρει;

Κάθε τίτλος κρύβει τη δική του ιστορία. Πίσω από κάθε µετάλλιο και κάθε διάκριση υπάρχουν αµέτρητες ώρες προπόνησης, θυσίες, απογοητεύσεις, τραυµατισµοί και στιγµές κατά τις οποίες αµφισβήτησα τον εαυτό µου. Υπάρχουν, όµως, και οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα µου και µε βοήθησαν να συνεχίσω. Η µεγαλύτερη διάκριση για µένα είναι ότι κατάφερα να συνδυάσω δύο εξαιρετικά απαιτητικές διαδροµές: τον πρωταθλητισµό σε επίπεδο Παραολυµπιακών Αγώνων και την ολοκλήρωση των σπουδών µου στην Ιατρική. Νιώθω περήφανη, αλλά πάνω από όλα νιώθω ευγνωµοσύνη. Για την οικογένειά µου, τους ανθρώπους που µε στήριξαν, τον προπονητή µου, Βασίλειο Ζήκο, και όλους όσοι πίστεψαν σε µένα. Ακόµα και εκείνοι που δεν πίστεψαν σε µένα µε έκαναν να πεισµώσω περισσότερο και να αποδείξω πρώτα στον εαυτό µου ότι µπορώ.