Σπύρος Λάμπρου: Οι δύσκολες στιγμές ως πολεμικός ανταποκριτής – «Έτρεχαν όλοι από το ένα σπίτι στο άλλο για να σωθούν

Μια αποκαλυπτική συνέντευξη παραχώρησε ο Σπύρος Λάμπρου στην εκπομπή «Πρώτος καφές με τη Ζήνα» και στη δημοσιογράφο, Λιλή Πυράκη.

Ο δημοσιογράφος και παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του Σαββατοκύριακου στο Star μίλησε για τα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία, τις δύσκολες στιγμές στην καριέρα του, τη συνεργασία του με τη Μάρα Ζαχαρέα, αλλά και τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε ως πολεμικός ανταποκριτής.

«Νομίζω ότι η γειτονιά μου με καθορίζει και συγκεκριμένα με καθορίζουν οι δρόμοι της. Όταν έβγαινα από το σπίτι μου μικρός να πάω να παίξω ή να ψωνίσω, έβγαινα με χαρά στην κατηφόρα. Όταν όμως γύριζα, έλεγα “πώς θα την ανέβω αυτή την τεράστια ανηφόρα;”. Ήξερα όμως, ότι στο τέλος ήταν το σπίτι μου και οι γονείς μου, οπότε έπαιρνα κουράγιο. Ήξερα ότι δεν πρέπει να σταματήσεις ποτέ, ακόμα κι αν χρειαστεί να πάρεις μια ανάσα, γιατί στο τέλος σε περιμένει κάτι καλό. Αυτό το ακολούθησα σε όλη μου τη ζωή».

Ο παρουσιαστής αναφέρθηκε στις τρικλοποδιές που δέχτηκε στα πρώτα του βήματα στον χώρο της δημοσιογραφίας, αποκαλύπτοντας: «Σαφώς κι είχα ανηφόρες στην καριέρα μου, ειδικά στο ξεκίνημά μου, όταν έφυγα από το πρώτο μου κανάλι.

Τότε με πήρε μεγαλοστέλεχος, γνωστότατος αρχισυντάκτης και παρουσιαστής, και μου είπε: “Είσαι αλήτης και προδότης -εγώ έπαιρνα 800 δραχμές, δεν μπορούσα να ζήσω, αυτός έπαιρνε 10.000- και θα δεις, θα το πληρώσεις αυτό που κάνεις”. Την επόμενη μέρα, ένας άλλος πολύ γνωστός είπε: “Μη σας νοιάζει, θα πάρουμε δύο τηλέφωνα σε πολιτικούς και δε θα ξαναβρεί δουλειά πουθενά”. Τελικά ούτε τα τηλέφωνα ούτε οι κακοί πολιτικοί μπόρεσαν να κάνουν κάτι. Γιατί εγώ συνέχισα να ανεβαίνω την ανηφόρα μου».

Όσον αφορά στην προσωπική του ζωή, ο γνωστός δημοσιογράφος εξομολογήθηκε: «Δεν επηρεάζομαι πλέον εύκολα από την επικαιρότητα, αν και δημιουργούνται φοβίες, ειδικά με τα παιδιά. Μιλάω πάρα πολύ μαζί τους και προσπαθώ να τους δίνω κατευθυντήριες γραμμές. Η γυναίκα μου έχει συνηθίσει τη δουλειά μου, δεν γκρίνιαξε ποτέ. Τα παιδιά γκρίνιαζαν περισσότερο. Υπήρχαν χρονιές που δεν ήθελαν να δουν καθόλου τηλεόραση, γιατί ήξεραν ότι ο μπαμπάς τους είναι σε “πόλεμο”. Όταν τα ρωτούσαν τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς τους, έλεγαν απλά “υπάλληλος”».

Τέλος, ο Σπύρος Λάμπρου αναφέρθηκε στη σκληρή εμπειρία του ως πολεμικός ανταποκριτής και στο πώς η αιχμαλωσία στο Ιράκ επαναπροσδιόρισε τις προτεραιότητές του.

«Όταν γύρισα από το Ιράκ, μας είχαν πιάσει αιχμαλώτους, σε αυτή την πλατεία, εδώ, περπατούσε μια γιαγιά με το παιδάκι της. Ήταν η πιο ωραία εικόνα, γιατί εκεί δεν μπορούσε να περπατήσει κανείς, έτρεχαν όλοι από το ένα σπίτι στο άλλο για να σωθούν. Οπότε, η εικόνα μιας γιαγιάς κι ενός παιδιού που περπατούν ήρεμα, χωρίς σειρήνες και εκρήξεις, σε κάνει να αναθεωρήσεις τα πάντα. Αυτές οι εικόνες σε αλλάζουν 100%. Σε κάνουν έναν άνθρωπο που δε δίνει ποτέ συμβουλές και που λέει: “Τώρα που πίνουμε ένα ούζο, ας το ευχαριστηθούμε”», κατέληξε ο Σπύρος Λάμπρου.