«Θα σε πάρει ο δρόμος» – το είδαμε και… μας άρεσε #radiopolitismos


Την Παρασκευή που μας πέρασε είχα την χαρά να παρακολουθήσω την παράσταση «Θα σε πάρει ο δρόμος» του Σάκη Σερέφα, ενός ταλαντούχου συγγραφέα με αιχμηρό και καυστικό χιούμορ , που κάποιοι μπορεί να μην καταλαβαίνουν, στο θέατρο Νηπιαγωγείο.

Είχε προηγηθεί μια άκρως ενδιαφέρουσα κουβέντα- συνέντευξη με την σκηνοθέτιδα της παράστασης κυρία Στέλλα Σερέφογλου, η οποία μπορώ να πω με ιντρίγκαρε ακόμα περισσότερο να θέλω να δω αυτή την παράσταση. Μέχρι τότε είχα σταθεί στις πολύ καλές κριτικές που είχε αποσπάσει από ειδικούς και κοινό. Την είχα λοιπόν στην λίστα με τις «must see» παραστάσεις μου.


Για να σας βάλω στο κλίμα , όλο το έργο εκτυλίσσεται σε μια Κουζίνα, η οποία άλλοτε λειτουργεί ως τόπος συνάντησης, συγκέντρωσης  κι εστία του σπιτιού και άλλοτε ως βασικός χώρος μεταμορφώσεων και εξομολογήσεων των ηρώων. Χρονικά η παράσταση δεν τοποθετείται κάπου. Δεν γνωρίζουμε αν αυτό που βλέπουμε έγινε τώρα, ή πριν.

Μέσα σε αυτό τον τόσο στενά περιορισμένο χώρο και τόσο αόριστα καθορισμένο χρόνο κινούνται δύο άνθρωποι. Ένας άνδρας και μια γυναίκα, οι οποίοι αλλάζουν χαρακτήρες και μεταπηδούν από την μια ιστορία στην άλλη . Όλοι οι ήρωες είναι άνθρωποι που δεν τους ήρθαν τα πράγματα ρόδινα, που έχει ο καθένας τις δικές του απογοητεύσεις από την ζωή, που αλλιώς τα περίμεναν και αλλιώς τους ήρθαν , που τους πήρε ο δρόμος όπως εύστοχα λέει και ο τίτλος , αλλά δεν το έβαλαν κάτω.

Άρα έχουμε τις εξής δυσκολίες : Ένα ιδιαίτερο κείμενο με καυστικό χιούμορ, περιορισμένο χώρο με ένα σχεδόν ανύπαρκτο σκηνικό (άρα αναπόφευκτα το βλέμμα στρέφεται στους χαρακτήρες) , ακαθόριστο χρόνο και δύο μόλις άτομα επι σκηνής να αλλάζουν χαρακτήρες και να μεταπηδούν από το γέλιο στην συγκίνηση και τον προβληματισμό και τούμπαλιν, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Και όλα αυτά να γίνονται με απόλυτη φυσικότητα. Γιατί οι ηθοποιοί δεν πρέπει να φαίνεται οτι υποδύονται τους ανθρώπους αυτούς, αλλά ότι ΕΙΝΑΙ οι άνθρωποι αυτοί. Εξαιρετικά Δύσκολο εγχείρημα.

Κι όμως οι δύο εξαιρετικοί και ταλαντούχοι ηθοποιοί , η Λένα Γιάκα και ο  Γιάννης Δρακόπουλος, υπό την σκηνοθετική ματιά της επίσης ταλαντούχας Στέλλας Σερέφογλου έφεραν την αποστολή εις πέρας. Οι χαρακτήρες αυτοί ζωντάνεψαν μπροστά μας, μας είπαν τις ιστορίες τους, πέρασαν τα μηνύματα τους, συγκίνησαν, διασκέδασαν, προβλημάτισαν. Και όλα αυτά χωρίς τυμπανοκρουσίες. Μου άρεσε που η κυρία Σερέφογλου «έπαιξε» με το φυζικ τον ηθοποιών, με τους ήχους του σώματος, με τους μορφασμούς του προσώπου και τις σκιάσεις των σωμάτων και αντικειμένων. Γιατί έτσι εστίασε στα πρόσωπα και τα λόγια τους δεν χάθηκαν σε πολύφορτωμένα σκηνικά και βαριά κοστούμια.

Συγχαρητήρια λοιπόν σε όλους τους συντελεστές. Χάρηκα που πλέον το «Θα σε πάρει ο Δρόμος» συγκαταλέγεται στις θεατρικές μου εμπειρίες.